V SA/Wa 2386/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień i październik 2014r. oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Przedsiębiorstwo (...) P. Spółka z o.o. z siedzibą w K. (zwanej dalej: "Spółką"; "Skarżącą") jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (zwanego dalej: "Ministrem") z dnia (...) czerwca 2016 r. o numerze (...), utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia (...)lipca 2015 r. o numerze (...)o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwanego dalej: "Prezesem PFRON") z dnia (...)kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia (...)kwietnia 2015 r. o numerze (...) Prezes PFRON odmówił Spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące wrzesień oraz październik 2014 r. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; zwanej dalej: "k.p.a.") w związku z art. 45 ust. 3a oraz 26a ust. 9a, art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o rehabilitacji"), jak również art. 1 ust. 6 lit c) oraz art. 1 ust. 7 lit. a) i c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie włączeń blokowych) (Dz. Urz. UE seria L z 2008 r., Nr 214, str. 3; zwanego dalej: "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008"). Decyzja Prezesa PFRON została doręczona Spółce w dniu 20 kwietnia 2015 r. Skarżąca nie złożyła odwołania od tej decyzji. Wnioskiem z dnia 18 maja 2015 r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa PFRON z dnia (...)kwietnia 2015 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisu art. 26a ust. 9a ustawy o rehabilitacji, w związku z wadliwą wykładnią przepisu art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji i nieprawidłowym zastosowaniem przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w powiązaniu z przepisami art. 57 i art. 59 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE seria L z 2014 r., Nr 187, s. 1; zwanego dalej: "rozporządzeniem Komisji (UE) nr 651/2014"), co skutkowało bezzasadna odmową wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień oraz październik 2014 r. Decyzją z dnia (...)lipca 2015 r. Minister odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa PFRON z dnia (...)kwietnia 2015 r., a po rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia 7 sierpnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, wydał w dniu (...)czerwca 2016 r. zaskarżoną decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia (...)lipca 2015 r. W uzasadnieniach obydwu decyzji organ przywołał stanowisko doktryny i orzecznictwa odnoszące się do stosowaniu nadzwyczajnego trybu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W tym zakresie organ stwierdził, iż zastosowanie tej nadzwyczajnej instytucji możliwe jest wyłącznie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Następnie Minister wskazał, iż podstawą prawną wydania decyzji Prezesa PFRON z dnia (...)kwietnia 2015 r. był m.in. art. 48a ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, w brzmieniu obowiązującym w okresie, którego dotyczyły wnioski o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych. Zgodnie z tym przepisem, środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art, 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Organ zauważył, iż pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Zdaniem Ministra, kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należało szukać w przepisach rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE.C z 2004 r. Nr 244, poz. 2, ze zm.). Odnosząc się do stanowiska Spółki, iż w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, a nie powołane przez Prezesa PFRON przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, Minister wyjaśnił, iż przepisy wskazanego przez Spółkę rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 zaczęły obowiązywać w Polsce dopiero od dnia 1 stycznia 2015 r. Wobec tego, w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy wspólnotowe obowiązujące w okresie złożenia przez stronę wniosków Wn-D za wrzesień i październik 2014 r. tj. rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008. W konsekwencji organ stwierdził, iż w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 26a ust. 9a pkt 1 w zw. z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z przepisami art. 57 i 59 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, gdyż podstawą prawną rozstrzygnięcia Prezesa PFRON mogły być jedynie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia art. 26a ust. 9a pkt 2 w zw. z art. 26a ust. 1a pkt 3 ustawy o rehabilitacji Minister podniósł, iż zarzuty te oraz argumenty na ich poparcie powinny zostać podniesione przez Spółkę w toku postępowania zwykłego (odwoławczego) a nie nadzwyczajnego. Wyjaśnił przy tym, iż charakter podnoszonych zarzutów odnosi się do okoliczności, które musiałyby być przez organ odwoławczy zbadane w toku postępowania odwoławczego poprzez zebranie dowodów i ich rozpatrzenie, a więc czynności organu odwoławczego sprowadzałyby się do rozpoznania i rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy, co nie jest możliwe w postępowaniu nadzwyczajnym. W ocenie Ministra nie można zatem było stwierdzić, że ewentualne naruszenie przepisów prawa materialnego miało charakter oczywisty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie decyzji Ministra z dnia (...)czerwca 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia (...)lipca 2015 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) wadliwe zastosowanie przepisu art. 26a ust. 9a pkt 2 ustawy o rehabilitacji w zw. z wadliwą wykładnią przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w powiązaniu z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, co w rezultacie skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Ministra z dnia (...)lipca 2015 r.; b) wadliwe zastosowanie przepisu art. 26a ust. 9 a pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z wadliwą wykładnią przepisu art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji i nieprawidłowym zastosowaniem przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w powiązaniu z przepisem art. 57 i art. 59 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, co w rezultacie skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Ministra z dnia (...)lipca 2015 r.; II. wadliwość formalnoprawną polegającą na naruszeniu przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; zwanej dalej: "O.p.") wobec utrzymania w mocy decyzji Ministra z dnia (...)lipca 2015 r. wydanej z naruszeniem przepisu 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa PFRON z dnia (...)kwietnia 2015 r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organu zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych i postanowień dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi. Instytucja ta stanowi wyłom od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 K.p.a.). Z tego też powodu ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Nie ulega także wątpliwości, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie jest "kolejną instancją" rozpoznania sprawy. Tego rodzaju postępowanie, określane mianem postępowania nadzorczego, jest odrębnym, nadzwyczajnym postępowaniem, które ogranicza się wyłącznie do badania, czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym obarczona jest wadą kwalifikowaną. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wprawdzie zabiegiem dozwolonym przez ustawodawcę, ale o charakterze wyjątkowym, co nakazuje ścisłe pojmowanie przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. i wyklucza ich wykładnię rozszerzającą. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, orzeczenie wydane zostało niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego wydania, przy czym niezgodność ta spełnia co najmniej jedną z przesłanek ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. W niniejszej sprawie Skarżąca upatruje podstawy do nadzwyczajnego wzruszenia ostatecznej decyzji Prezesa PFRON z dnia (...)kwietnia 2015 r. w okoliczności wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Przypomnieć zatem należy, iż w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Kontrolując zaskarżoną decyzję, jak również decyzję ją poprzedzającą Sąd doszedł do przekonania, iż Minister prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa PFRON z dnia (...)kwietnia 2015 r. , bowiem nie można było przyjąć, by decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do generalnego zarzutu Skarżącej, iż Prezes PFRON rażąco naruszył prawo materialne poprzez stosowanie przepisów nieobowiązującego zdaniem Spółki rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 wyjaśnić należy, iż stosownie do motywu 4 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 1224/2013 z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 800/2008 w odniesieniu do okresu jego stosowania (Dz. Urz. UE L 320 z 30.11.2013, str. 22) w świetle przedłużenia okresu obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 800/2008 do dnia 30 czerwca 2014 r. niektóre państwa członkowskie mogą chcieć przedłużyć stosowanie środków, na temat których przedłożono informacje zbiorcze zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia. W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych właściwe jest, by informacje zbiorcze dotyczące przedłużenia okresu obowiązywania tych środków uznać za przekazane Komisji, jeżeli do przedmiotowych środków nie wprowadzono istotnych zmian. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w terminie 20 dni roboczych od wejścia w życie programu pomocy lub przyznania pomocy ad hoc, podlegających wyłączeniu na mocy niniejszego rozporządzenia, państwo członkowskie przesyła Komisji informacje zbiorcze dotyczące takiego środka pomocy. Informacje te przesyłane są do Komisji drogą elektroniczną z wykorzystaniem odpowiedniego programu komputerowego udostępnionego przez Komisję, w formie przewidzianej w załączniku III. Komisja niezwłocznie potwierdza otrzymanie informacji zbiorczych. Komisja publikuje informacje zbiorcze w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz na stronie internetowej Komisji. Istotne jest przy tym, ze zgodnie z art. 44 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 wraz z końcem okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia wszystkie programy pomocy wyłączone na mocy niniejszego rozporządzenia pozostają wyłączone przez 6-miesięczny okres dostosowawczy, z wyjątkiem programów pomocy regionalnej. Wyłączenie programów pomocy regionalnej wygasa z dniem wygaśnięcia zatwierdzonych map pomocy regionalnej. Mając na względzie brzmienie powyższych regulacji, Minister zasadnie wywiódł, iż w rozpoznawanej sprawie przy ocenie sytuacji finansowej Skarżącej zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Należy wskazać, iż Polska przekazała Komisji informacje zbiorcze dotyczące programu pomocy nr X 306/2009 pod nazwą "Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych", które opublikowane zostały w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 98 z 16.04.2010, str. 1. Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 2 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 "program pomocy" oznacza każdy akt prawny, na podstawie którego, bez dodatkowych środków wykonawczych, można przyznać pomoc indywidualną przedsiębiorstwom, określonym w sposób ogólny w tym akcie, oraz każdy akt prawny, na podstawie którego przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom można przyznać pomoc niezwiązaną z konkretnym projektem na czas nieokreślony i/lub o nieokreślonej wysokości. W art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 wyjaśniono zaś, że programy pomocy spełniające wszystkie warunki przewidziane w rozdziale I oraz w odpowiednich przepisach rozdziału II niniejszego rozporządzenia są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i wyłączone z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, o ile każda pomoc indywidualna przyznana w ramach takiego programu spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia, a program zawiera wyraźne odesłanie do niniejszego rozporządzenia przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 po wejściu w życie programu pomocy lub przyznaniu pomocy ad hoc, objętych wyłączeniem zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, dane państwo członkowskie publikuje w Internecie pełen tekst takiego środka pomocy. W przypadku programu pomocy w tekście tym określone są warunki przewidziane w ustawodawstwie krajowym zapewniające przestrzeganie odnośnych przepisów niniejszego rozporządzenia. Państwo członkowskie zapewnia dostępność pełnego tekstu środka pomocy w Internecie przez cały okres obowiązywania środka pomocy. W informacjach zbiorczych przekazanych przez dane państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 podany jest bezpośredni adres internetowy pełnego tekstu środka pomocy. Polska spełniła warunki wyłączenia opisane w art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 wskazując w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U z 2014 r., poz. 241), że w przypadku pracodawców wykonujących działalność gospodarczą dofinansowanie stanowi pomoc publiczną udzieloną zgodnie z rozdziałem I, art. 41 i rozdziałem III rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, w zakresie dotyczącym pomocy w formie subsydiów płacowych na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych. Ponadto, w informacji zbiorczej wskazano adres internetowy pełnego tekstu środka pomocy. Niesporne w świetle powyższych regulacji jest zatem, iż wyłączenie na mocy rozporządzenia (WE) nr 800/2008 mogło dotyczyć pomocy spełniającej wszystkie odpowiednie warunki niniejszego rozporządzenia oraz programu pomocy "Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych" określone w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji oraz rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jedynie pod warunkiem, że każda pomoc indywidualna, jaka mogłaby zostać przyznana w ramach tego programu, spełnia wszystkie odpowiednie warunki niniejszego rozporządzenia. Warunki wyłączenia opisane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/2008, adresowane są bowiem do wszystkich państw członkowskich, w których niekoniecznie obowiązują te same zasady prawodawcze i mają one na celu zagwarantowanie, że każdy akt udzielania pomocy będzie uwzględniał reguły związane z ww. rozporządzeniem. Mając na względzie przywołane regulacje prawa unijnego dotyczące wyłączenia wszystkich programów pomocy przez 6-miesięczny okres dostosowawczy oraz dopuszczające przedłużenie stosowania środków, na temat których przedłożono informacje zbiorcze zgodnie z art. 9 ww. rozporządzenia, dopuszczalne stało się wydłużenie czasu trwania środka pomocy nr (...)do dnia (...)grudnia 2014 r. Celem nowelizacji rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. obowiązującej od 1 kwietnia 2014 r. było zatem osiągnięcie skutku zbieżnego ze skutkiem regulacji unijnych zakładającym zapewnienie spójnego podejścia w ramach wszystkich instrumentów unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa. Z tych względów za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia przepisu art. 26a ust. 9 a pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z wadliwą wykładnią przepisu art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji i nieprawidłowym zastosowaniem przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w powiązaniu z przepisem art. 57 i art. 59 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Odnosząc się do drugiego za stawianych zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego, Sąd w pełni podziela ocenę Ministra, zgodnie z którą, charakter podnoszonych zarzutów odnosi się do okoliczności, które musiałyby być przez organ odwoławczy zbadane w toku postępowania odwoławczego poprzez zebranie dowodów i ich rozpatrzenie, a więc czynności organu odwoławczego sprowadzałyby się do rozpoznania i rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy, co nie jest możliwe w postępowaniu nadzwyczajnym. Wskazać należy, iż celem postępowania prowadzącego do stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (do czego jak się zdaje dąży Skarżąca) lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja ta jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest więc kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. Ma obowiązek rozpatrywać ją wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 K.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać jej co do istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym, lecz działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Ponadto pamiętać należy, iż aby mogło dojść do przełamania zasady trwałości decyzji, wady prawne orzeczenia muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wad prawnych decyzji, wyklucza możliwość jej eliminacji z obrotu prawnego. Decyzja ostateczna korzysta bowiem z domniemania legalności, co ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego i stabilności ukształtowanych w przeszłości stosunków administracyjnoprawnych. W wyroku z dnia 12 września 2012 r. o sygn. akt I OSK 1107/11, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż, wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji – w przeciwieństwie do wad warunkujących wznowienie postępowania – tkwią w samej decyzji. Wobec tego, organ prowadzący postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma obowiązek ocenić, czy wskazane przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa wystąpiły na gruncie istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. W konsekwencji Sąd uznał, iż zarzut wadliwego zastosowania przepisu art. 26a ust. 9a pkt 2 ustawy o rehabilitacji w zw. z wadliwą wykładnią przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w powiązaniu z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za oczywiście bezzasadne uznać należało zarzuty natury procesowej, bowiem Minister nie orzekał w sprawie w trybie przepisów Ordynacji podatkowej. Niezależnie od tego, Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów postępowania mających zastosowanie w sprawie, tj. przepisów K.p.a. W ocenie Sądu postępowanie prowadzone było zgodnie z prawem. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, zaś zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji. Postępowanie było prowadzone z poszanowaniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego, zaś wydane decyzje spełniają wymogi określone w art. 107 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.