V SA/Wa 2399/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi B. S. o wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 670/07; w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa- rolnego do standardów Unii Europejskiej postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata P. H. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). B. S. pismem z dnia 11 czerwca 2010 r. zwróciła się z prośbą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 670/07. W piśmie tym stwierdziła, iż: "dopiero teraz zdobyliśmy dowody ze ARiMR wybiórczo dostarcza dokumenty w sprawie celem zafałszowania prawdy (...)". Na dowód powyższego wskazała na brak załącznika do pisma z dnia 16 lutego 2007 r., brak drugiego protokołu z wizytacji oraz odmowę wydania mężowi skarżącej dokumentacji pomimo posiadania przez niego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2093/10 odrzucił skargę B. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r. w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1284/12, na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., Nr 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił postanowienie WSA w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 2093/10 i przekazał skargę o wznowienie postępowania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia NSA wyjaśnił, że skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.) oraz zawierać dodatkowe elementy wymienione w art. 279 p.p.s.a. czyli oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Wstępnego badania skargi o wznowienie postępowania pod kątem spełnienia wymagań formalnych dokonuje przewodniczący wydziału. Dostrzeżone braki powinny być uzupełnione zgodnie z zasadami określonymi w art. 49 p.p.s.a. i skutkami tam wskazanymi. Oznacza to, że konsekwencją nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi o wznowienie postępowania jest postanowienie o jej odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 276) (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, J.P. Tarno, wyd. 5, Lexis Nexis, Warszawa 2012 r.,. s. 695). Sąd kasacyjny zauważył, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi o wznowienie postępowania odrzucił ją podnosząc, iż skarga nie zawierała elementów wskazanych w art. 279 p.p.s.a., t.j. okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W tej sytuacji w pierwszej kolejności przewodniczący powinien był wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi a następnie po uzupełnieniu przez skarżącego tych braków skierować sprawę na posiedzenie niejawne celem zbadania dopuszczalności skargi zgodnie z art. 280 p.p.s.a. Powyższe czynności zostały przez Sąd pominięte. Dalej NSA wskazał, że zgodnie z art. 280 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Podczas badania wstępnego skargi o wznowienie postępowania nie bada się zasadności powołanej podstawy wznowienia, ani też jej istnienia. W toku tego badania obowiązkiem sądu jest ustalenie, czy twierdzenia zawarte w tej skardze stanowią podstawę wznowienia wymienioną w ustawie. Innymi słowy sąd ogranicza się tu do ustalenia, czy podstawa przytoczona w skardze odpowiada którejkolwiek z podstaw określonych w ustawie (por. np. wyr. NSA z 8 września 2005 r., sygn. akt FSK 2214/04, 3 listopada 2005 r., II FSK 828/05). Celem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Na tym etapie badania skargi o wznowienie postępowania sąd nie może badać trafności podstaw wznowienia postępowania. Rozpoznanie zasadności podstaw skargi o wznowienie postępowania następuje wyłącznie na rozprawie. Zgodnie z art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Na rozprawie dochodzi do powtórnego badania okoliczności warunkujących dopuszczalność wznowienia postępowania. Jednak tym razem Sąd jest uprawniony również do zbadania, czy podniesione w skardze przesłanki wznowienia realnie zaistniały. NSA zważył, iż ocena czy skarga o wznowienie oparta jest na ustawowej podstawie, może być dokonana wyłącznie w oparciu o treść tej skargi. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie jest jedynie badaniem warunków umożliwiających rozpatrywanie samej skargi. Na tym etapie Sąd nie bada trafności powoływanych podstaw wznowienia postępowania, ale tylko fakt ich powoływania (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2008 r., I FSK 1837/07). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji orzekając na posiedzeniu niejawnym nie ograniczył się tylko do badania treści skargi, a dokonał ustaleń faktycznych badając, czy konkretna przesłanka wznowienia zaistniała. Poczynione w niniejszej sprawie ustalenia oznaczały badanie zasadności skargi, to zaś było możliwe wyłącznie na rozprawie. Podczas badania wstępnego skargi o wznowienie, które odbywa się na posiedzeniu niejawnym sąd nie może badać trafności podstaw wznowienia postępowania. Zatem Sąd I instancji nie powinien był badać merytorycznie podniesionych w skardze zarzutów. Sąd I instancji powinien jedynie ocenić, czy spełnione zostały łącznie dwa warunki wskazane w art. 280 p.p.s.a., które umożliwiają rozpoznanie samej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę ponownie, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy przypomnieć, że sprawa rozpatrywana była po uchyleniu przez NSA postanowieniem z 31 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1284/12, postanowienia WSA w Warszawie z 28 stycznia 2011 r. o odrzuceniu skargi B. S. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 670/07 ze skargi B. S. W rozpatrywanej sprawie Sąd związany jest, na podstawie art. 190 p.p.s.a., wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wymienionym postanowieniu. Oceniając treść skargi o wznowienie postępowania Sąd przyjął, że skarga oparta została na przesłance z art. 273 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżąca powołała się na brak załącznika do pisma z 16 lutego 2007 r., brak drugiego protokołu z wizytacji oraz odmowę wydania mężowi skarżącej dokumentacji, pomimo posiadania przez niego pełnomocnictwa. Na rozprawie, zgodnie z wykładnią prawa zastosowaną przez NSA, Sąd w składzie orzekającym dokonał oceny czy podniesione w skardze przesłanki wznowienia realnie zaistniały. Zgodnie z art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuci wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że w nadesłanych do WSA w Warszawie aktach administracyjnych brak było pisma z 8 maja 2006 r. Sąd ustalił, na podstawie akt administracyjnych (k-42), że wymienione pismo znajdowało się w aktach administracyjnych. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Zatem pismo to było brane pod uwagę przez Sąd wydający wyrok w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 670/07 ze skargi B. S. Oceny Sądu w omawianym zakresie nie zmienia argumentacja pełnomocnika skarżącej zawarta w piśmie z 12 listopada 2012 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków skargi o wznowienie postępowania. Pełnomocnik zarzucił, że prowadzone zgodnie z prawem akta administracyjne nie istnieją a istniejące akta to zbiór luźnych kartek, z których tylko niewielka część jest ponumerowana, część dokumentów jest tylko kopiami oraz, że nie można stwierdzić jaka była pierwotnie kolejność dokumentów. Zdaniem Sądu nadesłane akta chociaż nie są trwale połączone to pozwalają na ustalenie, że pismo z 8 maja 2006 r. stanowiące przedmiot korespondencji ARiMR do Dyrektorów Ośrodków Doradztwa Rolniczego, znajdowało się w aktach administracyjnych, na podstawie których Sąd wydał wyrok w 2007 r. w sprawie ze skargi B. S. Akta są chronologicznie ułożone co potwierdza ich częściowa numeracja oraz karta poglądowa, w której opisano dokumenty wraz z oznaczeniem dat wpływu dokumentów do organu. Z tych względów można przyjąć, że akta stanowią integralną całość. Pełnomocnik organu nie wykazał natomiast w żaden sposób jakie konkretnie przepisy prawa zostały naruszone przez organ przy prowadzeniu akt administracyjnych znajdujących się w dyspozycji Sądu. Niezasadne jest również twierdzenie skarżącej odnoszące się do braku drugiego protokołu z wizytacji. Protokół z drugiej wizytacji przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej we wrześniu 2006 r. znajduje się w aktach administracyjnych a ustalenia z tej wizytacji uwzględnione zostały przez sąd w wyroku z 15 czerwca 2007 r. Natomiast załączone do skargi na potwierdzenie powyższego zarzutu pismo organu z 24 maja 2007 r. sporządzone zostało po wpłynięciu do sądu skargi i tym samym nie mogło znajdować się w aktach administracyjnych. Natomiast okoliczność podniesiona w tym piśmie a dotycząca wizytacji z 15 lutego 2006 r. w gospodarstwie skarżącej została udokumentowana w notatce urzędowej z 15 lutego 2006 r. – znajdującej się w aktach administracyjnych – i była znana sądowi wydającemu wyrok z 15 czerwca 2007 r. Nietrafne - w rozpatrywanej sprawie - są także zarzuty polegające na nie udostępnieniu mężowi skarżącej dokumentacji sprawy, pomimo, że mąż był pełnomocnikiem skarżącej. Po pierwsze okoliczności te miały miejsce już po wydaniu wyroku a po drugie nie potwierdzają wystąpienia przesłanek wznowieniowych z art. 273 p.p.s.a. Reasumując w ocenie Sądu, wobec braku ustawowych przesłanek wznowienia postępowania sądowego, skargę należało odrzucić na rozprawie na podstawie art. 281 p.p.s.a.