V SA/Wa 2450/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K.O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną; oddala skargę. Przedmiotem skargi K. O. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") jest postanowienie Ministra Finansów (dalej: "Minister" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS w K. lub organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], oddalające skargę na czynność egzekucyjną zajęcia świadczeń z ubezpieczenia społecznego, dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K., zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego K., działając jako organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne wobec K. O. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. o numerach od [...] do [...], obejmujący zaległości z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2008 r. do sierpnia 2013 r. W celu wyegzekwowania zaległości wynikających z przedmiotowych tytułów wykonawczy Naczelnik Urzędu Skarbowego K. zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2013 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym. Zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 15 listopada 2013 r., natomiast Skarżącej, wraz z odpisami tytułów wykonawczych, w dniu 2 grudnia 2013 r. W związku z wniesionymi przez Stronę w dniu [...] grudnia 2013 r. zarzutami dotyczącymi prowadzenia egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. zawiesił prowadzone w tej sprawie postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Jednocześnie zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. wstrzymał realizację dokonanego zajęcia świadczeń rentowych Skarżącej. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Strona wniosła skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego K., polegające na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym, dokonane zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła zarzuty: przedawnienia, braku podstaw prawnych dochodzonych roszczeń, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, braku doręczenia upomnienia oraz zastosowania zbyt dolegliwych i uciążliwych czynności egzekucyjnych. Skarżąca wskazała ponadto braki, jakie jej zdaniem posiadały wystawione tytuły wykonawcze. Dyrektor Izby Skarbowej K., po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie oraz po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. oddalił skargę Strony. Zdaniem organu I instancji, w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ egzekucyjny przepisów prawa i brak jest okoliczności dających podstawę do uwzględnienia skargi. Korzystając z przysługującego prawa, Skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wniosła do Ministra Finansów, w ustawowym terminie, zażalenie na postanowienie organu nadzoru, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu Strona zarzuciła naruszenie art. 1a pkt 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a." lub "ustawa egzekucyjna") i zawnioskowała o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych z uwagi na fakt, że wniosła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz wnosiła o zawieszenie tegoż postępowania do czasu rozpatrzenia zarzutów. Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia Strony, postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. Organ II instancji zwrócił uwagę, że podstawę oceny zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 54 u.p.e.a. Powołany przepis w § 1 stanowi, iż "zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora", przez co jest swoistą ochroną zobowiązanego przed potencjalnymi naruszeniami przepisów proceduralnych. Jednakże, zdaniem Ministra, w ramach skargi na czynności egzekucyjne można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania konkretnych czynności egzekucyjnych. Organ II instancji nie dostrzegł nieprawidłowości w zajęciu wierzytelności pieniężnych u dłużnika zajętej wierzytelności (Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.) będących świadczeniami publicznoprawnymi, tj. z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Ministra Finansów, K. O. pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zwolnienie od kosztów sądowych, przyznanie pomocy prawnej z urzędu, przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności przeprowadzenie dowodu na okoliczność rażącego naruszenia art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, powołanie świadków w sprawie, tj. byłego Prezesa Rady Ministrów D. T., Rzecznika Praw Obywatelskich, Prokuratora Generalnego i Marszałka Sejmu. Zdaniem Skarżącej Minister Finansów nie uzasadnił w żaden sposób dlaczego potrzebował aż tyle czasu na wydanie postanowienia w przedmiotowej sprawie. Treść obszernego uzasadnienia skargi w znacznej części wypełniają cytaty z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych. W opinii Skarżącej art. 7 ust. 5 w związku z ust. 1 ustawy abonamentowej nie wyposaża Poczty Polskiej w kompetencje do wydawania decyzji stwierdzającej obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej, jej wysokości i terminu zapłaty, na podstawie której mogłaby być prowadzona egzekucja administracyjna. Oznacza to, że operator publiczny nie może skutecznie żądać egzekucji tych należności. K. O. zarzuciła ponadto wierzycielowi naruszenie procedury poprzez brak decyzji i brak upomnienia. Natomiast organowi egzekucyjnemu I instancji zarzuciła świadome naruszenie art. 1a pkt 13 ustawy egzekucyjnej, w którym wskazano, że "ilekroć w ustawie jest mowa o wierzycielu - rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym", poprzez bezprawne stosowanie rozszerzenia kręgu podmiotów uprawnionych. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów podtrzymał stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Raz jeszcze podkreślono istotę skargi na czynność egzekucyjną. Wskazano, iż zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy określone w art. 124 k.p.a., a więc jest kompletne i spełnia standardy legalizmu. Powołano orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, iż skarga wnoszona w trybie art. 54 ustawy egzekucyjnej przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy stronie nie przysługują inne środki zaskarżenia oraz że skarga ta dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego, a nie okoliczności, które mogą być przedmiotem innych środków prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga K. O. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia), a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r., wydane po rozpoznaniu zażalenia Skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postępowaniu zmierzającym do zaspokojenia wierzytelności dochodzonych na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA (numery od [...] do [...]) obejmujących zaległości z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2008 r. do sierpnia 2013 r. Przystępując do rozważań należy podnieść, że na podstawie art. 18 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwanej dalej u.p.e.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm.), o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle zaś art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Jak wynika z art. 144 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zaskarżone postanowienie Ministra Finansów zostało wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17, 18 i 54 u.p.e.a. Mamy więc w niniejszej sprawie do czynienia ze skargą na czynność egzekucyjną, jaką jest zajęcie świadczeń, przysługujących Stronie z tytułu zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności, jakim jest [...] Oddział ZUS-u. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora jest samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego, a nie skargą w rozumieniu przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r., III SA 1995/99, LEX nr 47985, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie Internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powoduje to, iż tryb składania skargi na czynności egzekucyjne, a ponadto zarzuty, których ujęcie w skardze przesądza o możliwości jej uwzględnienia, muszą być zrekonstruowane na gruncie ustawy egzekucyjnej i dotyczącego jej orzecznictwa sądowego, jak i wypowiedzi doktryny prawa. "Czynność egzekucyjna", w wyniku nowelizacji ustawy egzekucyjnej z 2001 r., została zdefiniowana w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Taki sposób ujęcia czynności egzekucyjnej rodzi pewne problemy natury praktycznej. W art. 54 § 1 u.p.e.a. mowa bowiem o czynnościach egzekucyjnych organu egzekucyjnego i egzekutora. W tym stanie rzeczy uzasadniony, po nowelizacji z 2001 r., staje się pogląd, że pod pojęciem czynności egzekucyjnych kryją się zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego (zob. Piotr Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Wydanie VII, Wolters Kluwer, Warszawa 2015). Jest to ważna zmiana, bowiem do chwili nowelizacji przez czynności egzekucyjne rozumiano przede wszystkim czynności faktyczne, jakie miały miejsce w trakcie postępowania egzekucyjnego. W świetle przedmiotowych rozważań należy przyjąć, iż zaskarżone postanowienie, jako czynność prawna organu należy do prezentowanej kategorii czynności egzekucyjnych. W związku z tym skarga do WSA jest w niniejszej sprawie dopuszczalna, zaś Sąd w dalszej kolejności rozważy zasadność zarzutów skargi. W skardze podniesiono liczne, nieskorelowane ze sobą zarzuty dotyczące niemal wyłącznie zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., konstytucyjności przepisów, na podstawie których to uczyniono czy zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego w ogólności. Jeśli idzie o wady przypisane zaskarżonemu postanowieniu Ministra Finansów, w skardze mowa o naruszeniu art. 35 k.p.a., który ustanawia instrukcyjne terminy do załatwiania spraw dla organów administracji publicznej. Skarżąca wskazała, iż Minister nie ustosunkował się do zarzutów zażalenia, przy czym nie wyjaśniła na czym przedmiotowe "zaniechanie" organu II instancji polegało. Jak stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1503/03, z całokształtu uregulowań w zakresie środków zaskarżania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że skarga z art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje w sytuacji, gdy stronie nie przysługują inne środki zaskarżenia, oraz że skarga ta dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego, a nie okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów. Należy w tym miejscu zdecydowanie zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Ministra Finansów w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną może być wyłącznie skonkretyzowany zarzut o charakterze formalnoprawym. Tymczasem skarga zawiera liczne, bliżej niewyjaśnione zarzuty dotyczące w przeważającej mierze zagadnienia zasadności samej egzekucji, a nie kwestii dopuszczalności zajęcia świadczeń z ubezpieczenia społecznego, które miało w sprawie miejsce. Należy zwrócić uwagę na to, że skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy skarżącemu przysługiwała możliwość kwestionowania danej czynności egzekucyjnej za pomocą innych środków zaskarżenia, ale nie wykorzystał ich lub nie przyniosły one żądanego rezultatu. W szczególności nie można podnosić w skardze okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r., III SA 1503/03). Nie jest dopuszczalne podnoszenie w skardze na czynności egzekucyjne okoliczności stanowiących podstawy zarzutów wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a. również po upływie terminu do wniesienia zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., II FSK 2988/11). W niniejszej sprawie, w której Strona kwestionuje samą istotę egzekucji, twierdząc m.in. że postępowanie prowadzone jest na podstawie przepisów niekonstytucyjnych, należy podzielić pogląd ww. orzecznictwa, które pierwszeństwo przyznaje zarzutom z art. 33 ustawy egzekucyjnej, ograniczając rolę skargi wywodzonej na podstawie art. 54 ustawy do kwestii incydentalnego, formalnoprawnego naruszenia trybu zastosowania konkretnego środka egzekucyjnego. Omawiana skarga ma charakter środka subsydiarnego i nie będzie dopuszczalne jej wniesienie w sytuacjach, gdy ustawa przewiduje inne środki zaskarżenia, np. zarzut, zażalenie na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego, albo w sytuacjach gdy istnieje możliwość wniesienia pozwu do sądu (zob. Piotr Przybysz, Postępowanie egzekucyjne... i cytowane tam orzecznictwo). Skarga ma urzeczywistniać ochronę przed naruszeniami postępowania, a nie kwestionować egzekucję w ogólności. Nie może stanowić skutecznego zarzutu wskazanie, iż znany polityk poddawał kilka lat temu w wątpliwość zasadność regularnego opłacania abonamentu RTV, a to sugerowała Skarżąca. Takie rozważania również są niezgodne z charakterem skargi na czynności egzekucyjne. Należy raz jeszcze przypomnieć, iż skarga na czynności egzekucyjne powinna odnosić się do konkretnych uchybień formalnoprawnych, jakie niesie ze sobą zastosowanie danego środka egzekucyjnego. Sąd nie może uwzględnić argumentacji kwestionującej obowiązek opłacania abonamentu RTV w ogólności m.in. poprzez próbę udowodnienia, iż przepisy ustawy o opłatach abonamentowych są niezgodne z Konstytucją, w ramach środka na konkretną czynność organu, tj. na zajęcie wierzytelności Strony będących w dyspozycji organu rentowego. Syntetycznie rzecz ujmując, na etapie rozpatrywania skargi na czynność egzekucyjną, niedopuszczalnym jest badanie zasadności nałożenia na zobowiązanego określonego obowiązku, egzekwowanego w trybie egzekucji administracyjnej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż do zajęcia wierzytelności wykorzystano druk zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym. Druk ten odpowiadał wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju dokumentów w rozporządzeniu ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późń. zm.). W ocenie Sądu organ egzekucyjny działał tu zgodnie z prawem, dokonując zajęcia ww. świadczeń w sposób przewidziany procedurą prawną. Ponadto, zastosowany środek nie może być uznany za zbyt dolegliwy. Strona kwestionowała długość procedury wydawania zaskarżonego postanowienia przez Ministra Finansów. Organ odpowiedział, iż kwestia terminu załatwienia wskazanego zażalenia pozostaje bez wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Sąd tutejszy przychyla się do zastrzeżeń co do terminowego załatwienia sprawy przez Ministra, nie mniej fakt dość długiego prowadzenia postępowania nadzorczego nie może być przyczyną usunięcia z obrotu prawnego całkowicie legalnej czynności zajęcia wierzytelności Strony, będących w dyspozycji ZUS-u. Należy zwrócić uwagę, iż terminy ustawowe, wywodzone m.in. z art. 35 k.p.a. mają charakter instrukcyjny, zaś środkiem prawnym zwalczającym ewentualne tzw. milczenie administracji jest skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, będąca samodzielnym środkiem zaskarżenia. W związku z zaprezentowanym powyżej wywodem, należy wskazać, iż Sąd mógł rozstrzygnąć w niniejszej sprawie o dopuszczalności (legalności) lub niedopuszczalności zrealizowanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu świadczeń przysługujących Skarżącej z tytułu zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego. Ostateczne rozstrzygnięcie nadzorcze Ministra Finansów nie wykazało nieprawidłowości w tym zakresie. Zarzuty skargi – odnoszące się w dużej mierze do zagadnień związanych z samą istotą egzekucji opłat abonamentowych RTV nie zasługują na uwzględnienie. Stronie służą inne środki prawne, których wykorzystanie może spowodować uwzględnienie argumentacji Skarżącej na innych etapach postępowania egzekucyjnego. Biorąc wszystko to pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.