V SA/Wa 2457/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis; - oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił T. Sp. z o.o. z siedzibą w T., wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na wydatek poniesiony w dniu [...].12. 2011r. w kwocie 6.000zł, tj. 1 358,45 euro. Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez Spółkę, Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie Prezesa PFRON. W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie wydatek poniesiony przez T. Sp. z o.o. związany z remontem kompresora/sprężarki nie stanowił wydatku poniesionego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2007r. Nr 245, poz. 1810 z póżn. zm.). Aby otrzymać zaświadczenie o pomocy de minimis, musi zaistnieć zasadność poniesionego wydatku wynikająca wprost z indywidualnego programu rehabilitacji (ipr) i musi być ona uzasadniona spodziewanym zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika, a nie z wadliwej pracy urządzenia które obsługiwał. Podkreślił także, iż środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych są przeznaczone na finansowanie kosztów rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, a nie na finansowanie kosztów działalności gospodarczej pracodawcy ze środków publicznych przekazanych mu do dyspozycji przez PFRON. W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca) wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, w szczególności niewskazanie dowodów, na których organ się oparł wydając zaskarżone postanowienie, 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. naruszenie § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2011r, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wydatek poniesiony przez Skarżącą w dniu 30.12. 2011r. stanowi wydatek na jej cele inwestycyjne, a tym samym prowadzącą do uznania, iż niniejszy wydatek nie stanowi innego kosztu ponoszonego w ramach realizacji programu rehabilitacji w celu zmniejszenia ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika. Uzasadniając swoje żądanie Skarżąca podkreśliła, że prośba o wydanie przedmiotowego zaświadczenia dotyczyła wydatku związanego z remontem sprężarki obsługiwanej przez pracownika niepełnosprawnego, posiadającego umiarkowany stopień niepełnosprawności orzeczony z powodu choroby psychicznej, zatrudnionego na stanowisku ,,operator automatu, brygadzista’’. Dla tego pracownika Komisja Rehabilitacyjna opracowała indywidualny program rehabilitacji, a celem remontu urządzenia było zmniejszenie ograniczeń zawodowych poprzez zniwelowanie zdenerwowania i napięcia (stresu) wywołanego u niniejszego pracownika niestabilnoscią pracy sprężarki, powodującego dezorganizację pracy pracownika oraz zakłócenia procesu produkcyjnego. Skarżąca stwierdziła, iż niestabilność pracy sprężarki była nieznaczna i gdyby automat do zgrzewania folii był obsługiwany przez osobę pełnosprawną, remont nie byłby konieczny. Osoba pełnosprawna bowiem w odpowiednim momencie reagowałaby na pierwsze symptomy nierównej pracy sprężarki i podejmowała rutynowe działania, np. dokonując regulacji strumienia podawanego powietrza, co zapobiegałoby rozregulowaniu parametrów technologicznych. Pracownik niepełnosprawny zaś wpadał w panikę, czego rezultatem było każdorazowe zatrzymanie maszyn celem ponownej regulacji. Zdaniem Skarżącej, wydatek na remont sprężarki, został poniesiony zgodnie z rozporządzeniem z dnia 19 grudnia 2007r, zwłaszcza jego § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f oraz § 4a.. Spółka podkreśliła także, że wydatek na remont urządzenia ,,uruchomił działanie przywracające niepełnosprawnemu pracownikowi sprawność na czas wykonywania przez niego pracy’’ a także wpłynął korzystnie na działanie automatu – narzędzia pracy niepełnosprawnego pracownika, a więc środka (narzędzia) bez którego niemożliwe byłoby wykonywanie przez niego obowiązków pracowniczych. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych , określone m.in. art.. 1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr. 153, poz. 1269) oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.z 2012r., poz. 270.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, pamiętając, że zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawa prawna, uznał, że skarga nie jest zasadna. Na początku sąd wskazuje, iż na podstawie art. 33 ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.Nr 123, poz. 776 ze zm.) Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2007r. Nr 245, poz. 1810 z póżn. zm.), dalej:,, rozporządzenie’’ .Zgodnie z jego 2 ust. 1 pkt 12 Środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na następujące rodzaje wydatków : indywidualne programy rehabilitacji, zwane dalej ,,programami rehabilitacji’’, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty: a) doradztwa zawodowego w zakresie możliwości szkolenia, przekwalifikowania i dokształcania, b) b) specjalistycznych badań lekarskich oraz psychologicznych dla celów doradztwa zawodowego, c) szkolenia, przekwalifikowania oraz dokształcania w celu nabycia lub ponoszenia kwalifikacji zawodowych, d) wynagrodzenia - pracownika sprawującego opiekę nad uczestnikiem programu rehabilitacji, - członków komisji rehabilitacyjnej W części nieobjętej finansowaniem ze środków funduszu rehabilitacji na podstawie innych przepisów rozporządzenia w części nieobjętej finansowaniem ze środków funduszu rehabilitacji na podstawie innych przepisów rozporządzenia lub środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, e) dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, f) inne ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji. Skarżąca w dniu [...] .01. 1012r zwróciła się o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na wydatek związany z remontem sprężarki na podstawie indywidualnego programu rehabilitacji opracowanego dla pana S. K., posiadającego umiarkowany stopień niepełnosprawności orzeczony z powodu choroby psychicznej. Pracownik był zatrudniony na stanowisku operatora automatu. W opinii Komisji Rehabilitacyjnej pilna realizacja remontu sprężarki była niezbędna do poprawy jej pracy, ułatwienia obsługi automatów uczestnikowi ipr poprzez ograniczenie ilości energii operatora odpowiedzialnego za wykonanie zadań produkcyjnych, a dzięki temu zmniejszenie zdenerwowania pracownika, jego wyciszenie i uspokojenia. Wg pracodawcy dużą stresogenność w obsłudze automatów do zgrzewania folii powoduje niestabilna praca sprężarki. Występujące skoki ciśnienia powodują zbyt małą lub zbyt dużą siłę wyrzutu gotowych opakowań na taśmę bądź nierównwe układanie opakowań na paletach. W ,,Wyjaśnieniu’’ (k-35 akt adm.) napisano, że efektem niestabilnej pracy sprężarki jest konieczność ręcznego poprawiania ułożenia opakowań, częstego zatrzymywania poszczególnych automatów i ponownej ich regulacji przy rozruchu. Ewidentne jest więc, że urządzenie to było niesprawne i wymagało remontu, niezależnie od tego, czy obsługiwała je osoba w pełni sprawna, czy niepełnosprawna. Zasadnie organ podkreślił, że obowiązkiem pracodawcy, wynikającym z kodeksu pracy, jest zapewnienie pracownikom sprawnego sprzętu, dlatego twierdzenie Strony, że kompresor nie wymagałby remontu, gdyby obsługiwał go pracownik w pełni sprawny nie jest zasadne. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obsługę niestabilnego, nie w pełni sprawnego urządzenia powierzono pracownikowi niepełnosprawnemu, co powodowało duża stresogenność (k- 32 akt adm.). Tak więc to pracodawca w tym wypadku zatrudniając osobę niepełnosprawna na takim stanowisku, naraził ją na stres i niewłaściwie zorganizował jej pracę. Pracownik ten nie posiadał umiejętności obsługi urządzenia, obawiał się jego rozregulowania czy uszkodzenia i mimo przeszkolenia, stres i problemy techniczne związane z obsługą kompresora narastały. Błędy zaistniałe po stronie pracodawcy nie powodują konieczności opracowania i realizacji ipr. Zasadność poniesionego wydatku musi wprost wynikać z ipr i musi być uzasadniona spodziewanym zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika, nie zaś z wadliwej pracy urządzenia, które obsługiwał. Należy także podkreślić, że środki zfron nie mogą być przeznaczane na finansowanie kosztów działalności gospodarczej pracodawcy, gdyż ich celem jest finansowanie rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych. Zdaniem sądu , przy rozpoznaniu sprawy, organ nie naruszył przepisów procesowych, w zaskarżonym postanowieniu jest wskazana podstawa prawna, a także uzasadnienie faktyczne i prawne uwzględniające złożone dokumenty i wyjaśnienia. Z tych wszystkich względów, uznając że zaskarżone rozstrzygniecie jest prawidłowe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.