V SA/Wa 247/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na działanie Wojewody Mazowieckiego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu K. K. wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie sto złotych) wpisany do rejestru opłat sądowych w dniu [...] lutego 2014 r., pod poz. [...]. Pismem z [...] grudnia 2013r. K. K. (zwany dalej: skarżącym lub stroną) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze przedstawił stan faktyczny: dotyczący zarówno okoliczności ukarania mandatem karnym seria CU nr [...] z [...] marca 2013r., który następnie został uchylony postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny z [...] maja 2013r., sygn. akt XI Ko 787/13 oraz odnoszący się do prowadzonego wobec niego postępowanie egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] kwietnia 2013r. W uzasadnieniu wskazał, że składa on skargę na działania Wojewody M., które dotyczą czynności podejmowanych przez Niego w celu skutecznego zablokowania pieniędzy na jego koncie bankowym oraz późniejszych decyzji dotyczących przedkładanych pism. Stwierdził, że konieczne jest skontrolowanie ile mandatów zostało wystawionych, za tego typu przewinienia co jego (które to przewinienie nie stanowi wykroczenia -dopisek Sądu) oraz urzędowe nakazanie zwrotu zagrabionego mienia, wszystkim osobom poszkodowanym w ten sposób przez Wojewodę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. (zwany dalej także organem) wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że postanowieniem z [...] lipca 2013r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku skarżącego. Po umorzeniu postępowania organ egzekucyjny przesłał do Wojewody M. pisma skarżącego, które zakwalifikował jako zarzuty złożone w postępowaniu egzekucyjnym i zwrócił się do wierzyciela o ustosunkowanie się do nich. Dlatego też Wojewoda M. postanowieniem z [...] października 2013r., nr [...] uznał zarzuty strony za niezasadny, a następnie w wyniku złożenia zażalenia postanowieniem z [...] listopada 2013r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] października 2013r. Przybyły na rozprawę skarżący oświadczył, że jego skarga ma charakter skargi wynikającej z art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a.") i skarży nie poszczególne akty tylko działalność Wojewody M., która w jego ocenie jest krzywdząca i pozbawiona racjonalności. Ponadto wskazał, że już swoją sprawę "załatwił" w sposób pozytywny, natomiast teraz występuje jako "głos ludu". W związku z tak sformułowanym wnioskiem został zmieniony przedmiot niniejszego postępowania ze "skargi w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnych za nieuzasadnione" na "skargę na działanie Wojewody M". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W przypadku wniesienia skargi na akt lub czynności nieobjęte zakresem właściwości sądów administracyjnych Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z treści złożonej w niniejszej sprawie skargi oraz stanowiska skarżącego zaprezentowanego na rozprawie w dniu [...] czerwca 2014r. wynika, że strona kwestionuje w istocie działania Wojewody M. w zakresie dochodzenia należności z tytułu mandatów karnych wystawionych w takich samych okolicznościach jak sytuacja skarżącego. Zatem stwierdzić należy, że skarga została wniesiona w trybie skargi powszechnej, określonej w art. 227 k.p.a. Przedmiotem takiej skargi, zgodnie z powołanym przepisem, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W świetle przytoczonych okoliczności zasadnym jest stwierdzenie, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Jak wynika bowiem z utrwalonego orzecznictwa sądowego skargą do sądu nie jest objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII k.p.a. (art. 221 – 256 k.p.a.). Skarga tego rodzaju jest szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy (art. 237 § 3 k.p.a.). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia odpowiedzi. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., II OSK 2692/11, LEX nr 1110181). W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu określonemu w art. 3 § 2 p.p.s.a. Reasumując sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 k.p.a.), w przypadku skierowania takiej skargi do sądu administracyjnego musi ona być odrzucona jako niedopuszczalna (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2004, wyd. 6, s. 816 i nast.). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego od złożonej skargi sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.