V SA/Wa 2472/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy R. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia (...)września 2013 r. Nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania ze środków unijnych przypadającej do zwrotu p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; Pismem z dnia 23 października 2013 r. Gmina R. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia (...)września 2013r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w dniu 16 października 2013 r. Gmina otrzymała upomnienie, w którym Zarząd Województwa W. wzywa do uregulowania należności w wysokości 26 901,30 zł, będących przedmiotem niniejszego postępowania, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W złożonej skardze Gmina podniosła m.in. zarzut nieuwzględnienia interesu społecznego w zaskarżonej decyzji administracyjnej, wskazując na konsekwencje społeczne żądania zwrotu części dotacji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Wykonanie decyzji nie leży więc w interesie społecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie, zatem nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem zatem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie, przy czym obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących sytuację materialną Skarżącego. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W niniejszej sprawie Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie leży w interesie społecznym. Nie skonkretyzowano jednak na czym polega ów interes społeczny i w jaki sposób wykonanie decyzji spowoduje wystąpienie okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. Ponadto wraz z wnioskiem nie przedłożono żadnych dokumentów, potwierdzających taką możliwość. Nie jest bowiem wiadome jakimi środkami finansowymi dysponuje Skarżący. W świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.