V SA/Wa 2484/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Dariusz Zalewski, Protokolant: sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... marca 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej: oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez M. sp. z o.o jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... marca 2015r. nr ... utrzymująca w mocy decyzję z dnia ...września 2014r. odmawiającą umorzenia w całości oraz umorzenia w części kary pieniężnej w wysokości ... zł. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W wyniku kontroli drogowej M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia ... listopada 2013r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości ...zł. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 1265 ze zm) – art. 92 a ust. 1, 6, 7. W toku kontroli kierowca nie okazał wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, nie okazał również wypisu z licencji. Decyzją z dnia ... czerwca 2014r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 29 lipca 2014r.Spółka (dalej; Strona, Skarżąca) wniosła o umorzenie w całości lub w części, do kwoty .... zł, kary pieniężnej z uwagi na trudną sytuację finansową firmy. Organ wezwał Stronę do złożenia dokumentów potwierdzających żródło i wysokość dochodów osiąganych przez Stronę oraz inne dokumenty przedstawiające sytuację materialną, mogące mieć znaczenie w sprawie. Strona , w dniu 4 września 2014r. przedstawiając oświadczenie o majątku, dochodach i zródłach utrzymania, CIT -8 za 2011r., 2012r. i 2013r., rachunek zysków i strat oraz zestawienie kosztów za rok 2014. Decyzją z dnia ... września 2014r. ... Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił umorzenia w całości oraz umorzenia w części kary pieniężnej. W wyniku złożenia przez Stronę wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia ... marca 2015r. nr ... utrzymał w mocy decyzję z dnia ... września 2014r. odmawiającą umorzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na normy wynikające z art. 55 ,57, 60 pkt 7, 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych podkreślając, że decyzja o umorzeniu ma charakter uznaniowy. Zdaniem organu, materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wskazuje, iż zachodzi ważny interes dłużnika, który przemawiałby za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Podkreślił, że w okresie od stycznia do grudnia 2013r. Spółka osiągnęła przychód w kwocie ... zł przy kosztach uzyskania przychodu w wysokości ... zł. Za okres styczeń – lipiec 2014r. Strona uzyskała przychód w wysokości ... zł, w tym stratę – ... zł. Nie posiada nieruchomości ani oszczędności; jest właścicielką dwóch pojazdów ciężarowych marki ... , rok prod. ... i ... Analizując przesłanki umorzenia organ wskazał, że Strona nie przedstawiła dowodów wskazujących, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów egzekucyjnych. Nie wykazała także, że zachodzi jej ważny interes, przy czym interes dłużnika powinien być rozumiany w kontekście powszechnie akceptowanych wartości, takich jak życie i zdrowie ludzkie oraz powinien być odzwierciedleniem nadzwyczajnych okoliczności, niezależnych od dłużnika, w następstwie których popadł on w zaległości w regulowaniu swoich należności publicznoprawnych. Strata poniesiona w ostatnich miesiącach nie może sama w sobie być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności pieniężnej. Mimo wysokich kosztów uzyskania przychodu, strona prowadzi działalność gospodarczą nieprzerwanie. Brak jest też informacji o ewentualnych problemach strony związanych z ujemnym bilansem działalności gospodarczej. Ponoszone wydatki związane z prowadzoną działalnością wielokrotnie przewyższają kwotę nałożonej kary. Podkreślono także prewencyjny charakter kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze wniesionej do WSA, na powyższej decyzji Spółka zarzuciła: - naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, - naruszenie art. 7,8, 12 § 1, 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie wybiórczej analizy materiału dowodowego, jaki został zgromadzony, - naruszenie art.7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i podjęcie decyzji w rezultacie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, - naruszenie art.56 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny, - naruszenia art. 57 pkt 1 u.f.p. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi przypadek uzasadniony względami społecznymi i gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi dłużnika oraz uzasadnionym interesem Skarbu Państwa. Rozwijając powyższe zarzuty w motywach skargi, Spółka wyraziła pogląd, że o ważnym interesie dłużnika może decydować jego sytuacja ekonomiczna, możliwość zarobkowania, sytuacja zdrowotna, rodzinna, skutki ekonomiczne jakie wystąpią w wyniku realizacji obciążenia dla niego i najbliższej rodziny. Tego organ nie przeanalizował. Skarżący zarzucił, iż organ przyznając, że dłużnik prowadząc działalność gospodarczą ponosi straty, przyjął jednocześnie, że straty są wpisane w ryzyko jej prowadzenia i nie stanowią okoliczności, która zadecyduje o udzieleniu ulgi. Wskazał też, że organ nie ocenił obiektywnie sytuacji finansowej Skarżącego; powinien także wyważyć interes publiczny z indywidualnym interesem strony, czego nie uczynił. Ponadto zarzucił organowi nie ustosunkowanie się do okoliczności związanej ze stanem zdrowia i stopniowej utraty wzroku przez prokurenta Spółki, a zarazem jej wspólnika K. P. Od końca 2014r, przebywa on na zwolnieniu lekarskim, w lutym 2015r. poddał się pierwszej operacji ratującej wzrok. Z uwagi na długie kolejki w oczekiwaniu na termin operacji, zmuszony był skorzystać z prywatnej służby zdrowia. Kolejna operacja czeka go w kwietniu 2015r, również płatna. W związku z chorobą K. P., Spółka musi funkcjonować bez jego udziału, co dodatkowo utrudnia działalność. Wskazał również, że wspólnikami M. są: K. P., jego żona B. P. Prezesem jest ojciec K. P. – A. P., osoba w podeszłym wieku. Spółka jest firma rodzinną, co ma znaczenie dla oceny ważnego interesu strony. W związku z powyższym, Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r. poz. 658 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Na początku WSA przypomina, że na Skarżącą, w wyniku kontroli drogowej, M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia ... listopada 2013r. została nałożona karę pieniężną w wysokości ... zł. Decyzją z ... czerwca 2014r. utrzymano to rozstrzygniecie w mocy. Należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Zgodnie z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 885) należności mogą być umarzane w całości, jeżeli: 1. Osoba fizyczna- zmarła , nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiła majątek niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiła przedmioty użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6.000zł; 2. Osoba prawna – została wykreślona z właściwego rejestru osób prawnych przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 3. Zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postepowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne; 4. Jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej uległa likwidacji; 5. Zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny. Zgodnie zaś z art. 57 u.f.p. na wniosek dłużnika należności mogą być umarzane w części. Organ zebrał materiał dowodowy i ustalił, że w okresie od stycznia do grudnia 2013r. Spółka osiągnęła przychód w kwocie ... zł przy kosztach uzyskania przychodu w wysokości ... zł. Za okres styczeń – lipiec 2014r. Strona uzyskała przychód w wysokości ... zł, w tym stratę – ... zł. Nie posiada nieruchomości ani oszczędności; jest właścicielką dwóch pojazdów ciężarowych marki ..., rok prod. ... i ... Należy przy tym pamiętać, że występując z wnioskiem o umorzenie należności, po stronie wnioskującej leży wykazanie, że w tej konkretnej sytuacji zachodzą przesłanki umożliwiające umorzenie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego organ zasadnie wysnuł wniosek, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia. Nie wykazano bowiem, że zaistniała okoliczność że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postepowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne albo że zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny. Trzeba pamiętać, iż decyzja o umorzeniu ma charakter uznaniowy i jest stosowana w wyjątkowych sytuacjach. Sytuacje te muszą nie być spowodowane (zawinione) przez stronę i być niezależne od jej sposobu postepowania. Trudna sytuacja materialna sama w sobie nie może być utożsamiana z ważnym interesem podatnika, gdyż prowadziłoby to do absurdu. Zawsze ulga w spłacie zobowiązania jest w interesie faktycznym. Dlatego ważne jest wykazanie sytuacji nadzwyczajnej. W niniejszej sprawie prokurent Spółki, będący zarazem wspólnikiem, ma poważne kłopoty zdrowotne. Jednakże wniosek o umorzenie dotyczy Spółki jako całości – a ma ona więcej, niż jednego wspólnika. Mimo pewnych strat, nadal prowadzi działalność gospodarczą, a przecież ryzyko jej prowadzenia nie może spoczywać na jednym, chorym wspólniku. W sytuacji choroby wspólnika , podmiot gospodarczy winien szukać innych rozwiązań. Zawsze istnieje ryzyko, przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Nie zostało przy tym wykazane, czy i jakie straty faktycznie Spółka poniosła w związku z chorobą wspólnika. Stwierdzenia Skarżącej są w tej mierze ogólne. WSA stwierdza, że organ w pełni rozpatrzył materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a podjęte na tej podstawie rozstrzygniecie nie nosi cech dowolności. Również w uzasadnieniu odniesiono się do zarzutów umieszczonych w odwołaniu od decyzji I instancji. Odpowiada ona wymogom z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Na marginesie należy zauważyć, iż tak długo, jak zaległość istnieje, zobowiązany może występować z kolejnym wnioskiem o umorzenie i wykazywać w nim zaistnienie przesłanek, które to umorzenie warunkują. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art.151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.