V SA/Wa 2492/10

9 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2011 r. ze skargi R. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... sierpnia 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. 1. Oddala skargę. 2. Zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A. J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę ... zł (... złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ... zł (... złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę ... zł (... złotych ... groszy). Zaskarżoną decyzję z dnia ... sierpnia 2010 r. sygn. ... Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... czerwca 2010 r. sygn. ... odmawiającą nadania R. D. statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119 poz. 515 i 517), odmawiającą udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wobec braku przesłanek uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany orzekającą o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu ... października 2009 r. R. D. obywatel Federacji R., deklarujący narodowość c., złożył wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej. Wniosek uzasadnił problemami z władzami, stosowaną przemocą fizyczną i psychiczną przez Policję. Podejrzewano go o udzielenie pomocy kolegom, którzy są wojownikami. Po złożeniu wniosku cudzoziemiec w nieustalonym miejscu i czasie wyjechał z Polski do A., co było podstawą wydania decyzji w dniu ... listopada 2009 r. przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców umarzającej postępowanie w sprawie. Po deportacji skarżącego w dnia ... listopada 2009 r. do Polski zostało podjęte na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie po uprzednim uchyleniu decyzji umarzającej je. Przesłuchany w dniu ... maja 2010 r. Cudzoziemiec zeznał, iż w kraju pochodzenia mieszkał w G., a stały meldunek posiadał w wiosce W. Od dwóch lat prowadził sklep rodzinny w G. Jego najbliższa rodzina zamieszkuje na terytorium F. i nie doświadcza żadnych problemów ze strony władz, bądź innych podmiotów: "mama, dwóch braci i siostra zostali w C. ...". Mówiąc o C. wskazał, że sytuacja jest niebezpieczna, niepewna. "...". Oświadczył, że on ani nikt z jego krewnych nie brał udziału w działaniach wojennych ani nie angażował się w udzielanie pomocy bojownikom. Nie przynależał też do żadnej partii politycznej bądź innej organizacji. Nie był aresztowany, ani skazany wyrokiem Sądu. Był natomiast raz zatrzymany i poddany przemocy. W końcu września 2009 r. będąc u znajomych matki w G., nie mając dokumentów został zabrany do R, pobity i po dostarczeniu dokumentów przez krewnych jeszcze tego samego dnia został zwolniony. Następnego dnia w bloku, w którym wynajmował mieszkanie, został zabity M. Y. - pracownik milicji. Nie miał z tym nic wspólnego ale funkcjonariusze rozpoczęli poszukiwania, przyszli też do jego mieszkania pod jego nieobecność. Za namową matki zaczął się ukrywać, załatwił paszport i wyjechał z kraju. Jego obawą przed powrotem jest to, że może być oskarżony o morderstwo mimo, iż jest niewinny. Cudzoziemiec wyjechał z kraju legalnie w dniu ... października 2009 r. Nie miał problemów z przekroczeniem granicy. Posiada paszport wewnętrzny wydany w sierpniu 2001 r. oraz paszport wydany we wrześniu 2009 r. Różnice w wypowiedziach zawartych we wniosku i w przesłuchaniu z ... maja 20010 r. tłumaczył złym zrozumieniem go na granicy, a przekroczenie granicy z A. brakiem znajomości przepisów i chęcią odwiedzenia znajomych matki. Organ stwierdził, że przedstawiony stan faktyczny nie daje podstaw do przyjęcia, że cudzoziemiec może zostać uznany za osobę prześladowaną w kraju pochodzenia. Deklarowane zatrzymanie go nie stanowi naruszenia praw człowieka. Cudzoziemiec swobodnie przemieszczał się w regionie, nie czyniono mu rzeczywistych problemów uniemożliwiających podróż na terytorium UE. Nie był obiektem zainteresowania lokalnych służb bezpieczeństwa. Różnica wypowiedzi w momencie składania wniosku i wywiadu podważa jego wiarygodność. Dalsza emigracja z Polski do A. wskazuje na formę emigracji ekonomicznej. Cudzoziemiec nie wykazał wiarygodnie, faktów ani okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem. Nie wypełnia znamion art. ustawy 13 ust 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. 189 z 2009 r. poz. 1472 ze zm.). Nie jest osobą poszukiwaną przez władze r. ani nie stanowi obiektu ich zainteresowań co dało podstawę do uznania braku spełnienia przesłanek z art. 15 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony stanowiącego o ochronie uzupełniającej. Organ nie znalazł też przesłanek do zastosowania art. 97 ust. 1 w/w ustawy stanowiącego o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Skargą wniesioną na powyższe rozstrzygnięcie Cudzoziemiec zarzucił organowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1a Konwencji Genewskiej z 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców, które miało wpływ na wynik sprawy, przez błędne ustalenie, że nie spełnia warunków uznania za uchodźcę, ponieważ nie zachodzi w sprawie uzasadniona obawa prześladowania z powodów o których mowa w art. 1a Konwencji Genewskiej. 2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej jako "KPA"), polegające na niewłaściwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, 3. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 k.p.a., które mogło mieć wpływu na wynik sprawy, poprzez nie wyjaśnienie indywidualnych okoliczności sprawy, poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego, polegającego na niedostatecznym i niewłaściwym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego skutkującym negatywną dla niego decyzją, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 13, art. 15 oraz art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W motywach skargi wskazał, iż organ nie powołał się na konkretne dowody i materiały, na których została oparta decyzja. Zatem decyzja nie spełnia zasady przekonania go (art. 11 k.p.a.), nie pogłębia zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej(art. 8 k.p.a.). Przywołał szereg wyroków na NSA okoliczność, iż takie zachowanie stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania wpływającego na wynik sprawy. Stwierdził iż ustalenie organu że bez problemów uzyskał paszport nie uwzględnia okoliczności zapłacenia za niego. Skarżący podniósł, że nie może wykluczyć, iż bez tej zapłaty mogło w ogóle nie dojść do jego wydania. Zarzucił, że organ nie uwzględnia faktu, iż początkowo występował o paszport w celu wyjazdu do T. Dopiero pojawienie się sytuacji zagrażającej jego bezpieczeństwu spowodowało zmianę kierunku podróży. Fakt ucieczki, może istotnie pogorszyć jego sytuację i spowodować podejrzenie o współudział w zabójstwie, czego nie uwzględniono. Odnośnie ustaleń co do wyjazdu do A. zarzucił organowi, iż uzasadnił to poszukiwaniem wygodniejszego życia a nie faktem łatwiejszego uzyskania ochrony statutowej w tamtym kraju. Zarzucił niewłaściwą interpretację art. 15 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony. Podniósł, że w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o sygn. C 465/07 wyraźnie stanowi się, iż istnienie poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia lub integralności osoby wnoszącej o ochronę uzupełniającą nie jest uzależnione od przedstawienia dowodu na to, że stanowi ona konkretny cel przemocy ze względu na elementy charakteryzujące jej sytuację osobistą. Wskazuje to na odmienną interpretację dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców. Oznacza ona wg. skarżącego, iż art. 15 lit. "c" Dyrektywy odnosi się do sytuacji powszechnej przemocy, której nasilenie sprawia, że każda jednostka znajdująca się w jej zasięgu jest zagrożona doznaniem poważnej krzywdy. Organ niewłaściwie i wybiórczo oparł się na raportach dotyczących sytuacji panującej w C. Skarżący przytoczył fragmenty z raportu Amnesty International Report 2010 – Russian Federation o trudnej sytuacji w C. Podniósł, że wg artykułu w internetowej stacji telewizyjnej A. ...02.2010 r. r. siły bezpieczeństwa ścierają się z m. bojownikami na całym P. K. składającym się z C. i innych głównie m. republik gdzie, niemal codziennie dochodzi do ataków głównie skierowanych przeciwko urzędnikom państwowym i stróżom prawa. Cudzoziemiec zarzucił organom brak zasadności argumentu, iż może się swobodnie przemieszczać do innej części F. R. Rozważał prawdopodobieństwo i możliwość poszukiwania przez policję bądź służby bezpieczeństwa poszukiwanej osoby jeśli jest ona obiektem prześladowań ze strony rządu r. lub p. władz C. W świetle powyższych wiadomości powinien być uznany za osobę, w stosunku do której występuje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, poniżające lub nieludzkie traktowanie i karanie. Występuje też u niego przesłanka poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia życia i zdrowia wynikająca z powszechnego stosowania przemocy wobec ludzkości cywilnej w sytuacji wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Zarzucił rażąco sprzeczne z prawem uzasadnienie odmowy udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany. Organ posłużył się materiałem i uzasadnieniem do już wcześniej zastosowanych innych form ochrony co oznacza, że nie rozróżnia trzech form ochrony udzielanej cudzoziemcom. Powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 305/05 stwierdzający, iż przekonanie organu, iż nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany winno znajdować potwierdzenie w kompletnym i w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym. Obowiązkiem organu jest wykazanie okoliczności faktycznych, na których opiera swoje przekonanie. Organ ograniczył się do niepełnego i pobieżnego sięgnięcia do źródeł opisujących sytuację w kraju pochodzenia naruszając art. 7, 77 i 80 k.p.a. Skarżący ponownie przywołał orzecznictwo NSA na tę okoliczność. Zarzucił Radzie do Spraw Uchodźców sprzeczność w ustaleniach faktycznych na okoliczności rozbieżności w jego zeznaniach z dnia ... maja 2009 r. i zeznaniach składanych podczas składania wniosku. Podniósł, że w dniu ... maja 2009 r. potwierdził wcześniejsze twierdzenie, co znajduje uzasadnienie na str. ... protokołu przesłuchania. Zarzucił tez nieprawidłowość, nieczytelność w podpisach decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych. Ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości. Skarżący przyjechał do Polski legalnie mając dwa paszporty, wewnętrzny i ten uprawniający do przekroczenia granicy kraju. Paszport wewnętrzny uzyskał w sierpniu 2001 r., ten drugi we wrześniu 2009 r. Podróż była kilkudniowa. Nie miał żadnych problemów z przekroczeniem granicy. Przed opuszczeniem kraju pochodzenia pracował i mieszkał w G. przez 2 lata. Nie był bojownikiem, nie wspierał bojowników, nie przynależał do żadnych organizacji. Podobnie jak jego rodzinna, matka, rodzeństwo. Przyjechał jako kawaler wskazując w dwóch wypowiedziach dwa różne powody wyjazdu. Różnica między wypowiedzią z wniosku, iż powodem opuszczenia kraju była przemoc fizyczna i psychiczna doznawana od władz kraju podejrzewających go o współpracę z bojownikami a wypowiedzią, iż wyjechał stamtąd z obawy, że może być podejrzewany o zabicie milicjanta jest tak diametralnie różna, że nie można jej pominąć w ocenie wiarygodności cudzoziemca. Zwłaszcza, że po przekroczeniu polskiej granicy i złożeniu wniosku statusowego cudzoziemiec ignorując polskie i unijne prawo pojechał nielegalnie do A. i nie umie tego faktu wyjaśnić. W zeznaniach z dnia ... maja 2010 r. powoływał się na nieznajomość prawa i chęć odwiedzenia znajomych matki. Takie wyjaśnienie przy fakcie wszczęcie postępowania statusowego i przebywania w Ośrodku dla Cudzoziemców jest absolutnie niewiarygodne. Słusznie zatem organ uznał, że cudzoziemiec wykazuje niską wiarygodność wypowiedzi. Wniosek organu potwierdza cudzoziemiec na etapie skargi wskazując inny powód wyjazdu – możliwość łatwiejszego uzyskania statusu uchodźcy w A. Zgodnie z treścią pisma z dnia ... listopada 2009r. Komendanta Placówki Straży Granicznej K. przyjmującego do Polski cudzoziemca deportowanego przez władze a. R. D. takiego wniosku w A. nie złożył. Nie można było też uznać za wiarygodne wyjaśnienia cudzoziemca co do rozbieżności we wskazanej przyczynie wyjazdu z kraju pochodzenia. Zbyt duża różnica treści wypowiedzi aby uznać to jako niezrozumienie go na granicy, a takie wyjaśnienie różnic złożył. Zarzut skarżącego, że organ, źle go ocenił i uznał z powodu tej różnicy wypowiedzi za niewiarygodnego przy jego potwierdzeniu wyjaśnień złożonych we wniosku jest niezasadny. Przede wszystkim skarżący, wbrew zarzutom, nie potwierdził w zeznaniach z ... maja 2010 r. powodu wyjazdu wskazanego we wniosku. Oświadczył, że wówczas źle go zrozumiano, a prawda jest taka jaką przedstawił ... maja 2010 r. Twierdzenie, że na str. ... protokołu zeznań znajdują się treści nieuwzględnione przez organ tj. potwierdzenie uzasadnienia wniosku jest nieprawdziwe. Słusznie organ wskazał, że zachowanie cudzoziemca wskazuje na ekonomiczny charakter wyjazdu. Twierdzenia skarżącego, że nie uwzględniono faktu zapłaty za paszport nie mają znaczenia dla sprawy. Przypadki korupcji występujące w C. nie oznaczają podstaw do uznania zaistnienia przesłanek dotyczących trzech form ochrony cudzoziemca, o którą ubiega się. Faktem jest, co sam skarżący przyznał, że osobiście załatwiał wszystkie sprawy związane z paszportem i nie doznał żadnych ograniczeń. Otrzymanym paszportem legitymował się podróżując bez żądnych przeszkód przez kilka dni. Tłumaczenie, iż inne były zamiary ubieganie się o paszport (wyjazd do T.) a inne wykorzystanie go oraz rozważania cudzoziemca zawarte w skardze na okoliczność, że gdyby nie zapłacił za paszport to mógłby go nie uzyskać, pozostają bez wpływu na ustalenie braku przesłanek do przyznania mu ochrony na terytorium RP. Są to tylko hipotetyczne rozważania bo w sprawie zaistniał fakt legalnego wydania dokumentu, legalnego się nim posługiwania. Legalnego, bez żadnych przeszkód opuszczenia kraju pochodzenia. Odnośnie obaw cudzoziemca, iż po powrocie do C. może pozostać podejrzanym, oskarżonym o popełnienie morderstwa, a sytuację pogorszył wyjeżdżając z kraju należy oceniać przez pryzmat faktu, iż dotyczą one zdarzenia kryminalnego w odniesieniu do którego wszczęto dopiero dochodzenie, a czynności milicji dotyczyły sąsiadów miejsca zdarzenia, oraz przez pryzmat faktu, iż pozostała rodzina w kraju nie jest z tego powodu ani przesłuchiwana, ani dopytywana, ani niepokojona przez żadne z władz C. Taka sytuacja oraz niska wiarygodność wypowiedzi cudzoziemca uprawniała organy do przyjęcia, iż wskazywana obawa nie wypełnia żadnej przesłanki z art. 13, 15 i 97 ustawy o udzielanej ochrony cudzoziemcom. Do przyjęcia twierdzenia, iż skarżący nie jest osobą poszukiwaną przez władze r. ani nie stanowi obiektu ich zainteresowania. Nie wypełnia przesłanek tych artykułów jednorazowe zatrzymanie cudzoziemca do wyjaśnienia jego danych tożsamościowych. W chwili przedstawienia dokumentów legitymujących go został zwolniony. Odbyło się tego samego dnia. Sam fakt, iż wówczas został pobity jest zdarzeniem nieakceptowanym, trudnym i świadczącym o niskim postrzeganiu praw człowieka w C. Ta okoliczność niskiego przestrzegania praw człowieka w C. jest powszechnie znana i potępiana. Nie mniej jednak niskie postrzegania tych praw w kraju pochodzenia nie stanowi o samoistnej przesłance udzielenia którejkolwiek z form ochrony w konkretnej zindywidualizowanej sprawie. Przesłanki w/w artykułów określają potrzebę ich zaistnienia w stosunku do konkretnej osoby, ich powtarzalność w stosunku do tej osoby, kumulacją różnych działań składających na ogólną ocenę dotyczącą zachowań odnoszących się do aplikanta. W przedmiotowej sprawie zdarzenie było jednorazowe związane z przypadkowym wykonywaniem czynności legitymowania skarżącego. Nie można uznać go, mimo negatywnej jego oceny, za przejaw zaistnienia prześladowania skarżącego z art. 13 ustawy czy za przejaw okoliczności uzasadniającej przypuszczenia powtarzania się i narażenia skarżącego na ryzyko poważnej krzywdy z art. 15 ustawy. Nie wypełnia też znamion art. 97 ustawy. Organ analizował sytuację panującą w C. Wskazywał na utrzymujący się stan wewnętrznego napięcia i niepokojów w republikach K. P., w tym w C. Odzwierciedla to treść uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej utrzymanej w mocy decyzją drugoinstancyjną akceptującą w całości ustalony stan faktyczny i prawny. Opisana przez organy sytuacja w C. nie dała podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia groziłoby skarżącemu poważne i zindywidualizowanie zagrożenia dla życia lub zdrowia. Jest to słuszny wniosek podzielony przez Sąd. Utrzymujące się napięcie i niepokoje w C. stanowią o niestabilności ale nie można mówić o konflikcie zbrojnym, który stanowiłby zagrożenie dla całej populacji ani o masowym stosowaniu terroru czy prześladowań wobec ludności cywilnej. Wszelka przemoc, porwania, zatrzymania są elementem tamtejszej sytuacji i mają charakter incydentalny, a nie systemowy. Większość mieszkańców bez jakichkolwiek problemów mieszaka i pracuje na terytorium C. Z zeznań Skarżącego jednoznacznie wynika, iż tak właśnie było w jego przypadku. Nigdy nie doświadczał większych problemów ze strony władz swojego kraju pochodzenia bądź "innych podmiotów". Sytuacja w C. uległa istotnej poprawie. Odnotowuje się znaczącą redukcję intensywności i zasięgu działań militarnych oraz ogólną poprawę sytuacji w sferze bezpieczeństwa. Zakrojone na szeroką skalę akcje wojskowe zostały faktycznie zakończone a liczba starań zbrojnych w ostatnich latach wyraźnie zmalała. Walki ograniczają się głównie do słabo zaludnionych położonych na południu, górzystych regionów C. i nie mogą być dłużej określane jako masowe. Nie powodują już także wypędzenia ludności cywilnej. Doniesienia te są zgodne ze stanowiskiem UNHCR z dnia ... kwietnia 2009 r. Okoliczności te zostały uwzględnione przez organ. Informacja o kraju pochodzenia została przyjęta przez organ z opracowania Ośrodka Studiów Wschodnich nr ... z dnia ... grudnia 2009 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego jest to informacja rzetelna. Nie odbiega od informacji o kraju pochodzenia przedstawionych przez skarżącego w uzasadnieniu skargi. Uwzględnia fakt napięć, niepokojów i niestabilności w C. tylko inaczej je ocenia w odniesieniu do skarżącego niż on sobie tego życzy. Ocena organu musi być obiektywna. Ten element jest w zaskarżonych rozstrzygnięciach spełniony. Podnieść należy, że cytowane przez skarżącego fragmenty o sytuacji kraju pochodzenia podkreślają w/w niestabilność oraz wskazują na grupy osób, które mogą podlegać zwiększonym skutkom tych niepokojów, wśród których to grup nie ma skarżącego. Mowa jest o urzędnikach, pracownikach organów ścigania funkcjonariuszach. Skarżący pracował w sklepie wraz z matką. Zatem podnoszenie przez skarżącego okoliczności, iż organy nie uwzględniły sytuacji stanowiących o rzeczywistych zagrożeniach dla niego jest nieuzasadnione. Skarga jest w rzeczywistości polemiką z ustaleniami organu. Ta uwaga odnosi się również do zarzutu skarżącego, iż organy nieprawidłowo przyjęły możliwość jego wyjazdu do innej części F. R. Rozważanie skarżącego w tej kwestii dotyczą hipotetycznej sytuacji co byłoby, gdyby poszukiwana i prześladowana osoba przemieściła się na inny teren R. Podnieść należy, że skarżący nie był poszukiwany, nie był tez prześladowany przez władze r. czy władze c. Zatem zarzut nie znajduje uzasadnienia w sprawie. Sąd nie stwierdził wybiorczych ustaleń faktycznych czy prawnych w sprawie. Nie doszło do naruszenia przepisów procesowych w stopniu wpływającym na wyniki sprawy. Ustalony stan faktyczny wbrew zarzutom skarżącego oparty jest na materiale dowodowym. Odnosi się do konkretnych, przywołanych zeznań skarżącego, do konkretnych przywołanych informacji o kraju pochodzenia. Nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego, iż w odniesieniu do formy ochrony nazywanej zgodą na pobyt tolerowany organ nie dokonał odrębnych ustaleń tylko oparł się na materiale dotyczącym dwóch wcześniejszych form ochrony, przez co naruszył przepisy postępowania oraz dał wyrazu braku rozróżnienia tych form. Przede wszystkim Sąd podnosi, że ustalenia stanu faktycznego w sprawie są jedne. Dotyczą one zdarzeń, sytuacji skarżącego w kraju pochodzenia przed wyjazdem, jego obaw i możliwości zaistnienia określonych sytuacji po ewentualnym powrocie do kraju oraz dotyczą sytuacji ogólnej w C. Ten tak ustalony stan faktyczny podlega ocenie wg treści przesłanek zapisanych w przepisach dotyczących trzech form ochrony, czyli oceny w różnym kontekście. Takie ustalenia i oceny zostały zachowane przez oba organy. Wbrew zarzutom skargi nie ma żadnych sprzeczności w ustaleniach bądź braku ustaleń faktycznych. Obie decyzje odnoszą się do analizy trzech form ochrony tj. statusu uchodźcy z art. 13 ustawy i art. 1 "A" Konwencji Genewskiej z 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców i Protokołu Nowojorskiego z 31 stycznia 1967 r. dotyczącego statusu uchodźców; ochrony uzupełniającej z art. 15 ustawy implementującego przepisy Dyrektywy Rady (WE) 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bez państwowców oraz zgody na pobyt tolerowany z art. 97 ustawy i Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. Organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Działania organów nie uchybiają treściom zacytowanych fragmentów wymienionych w skardze orzeczeń sądowych w tym Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Podnieść należy, że rozstrzygnięcia sądowe dotyczą indywidualnych spraw i odnoszą się do skonkretyzowanych stanów faktycznych i tak należy je przyjmować. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkujących uchyleniem decyzji. Bezzasadny jest zarzut odnoszący się do braku możliwości zidentyfikowania osób, które podpisały zaskarżoną decyzję. Skład orzekający wymieniony jest wprost z imienia i nazwiska w komparycji decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).