V SA/Wa 2494/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2014r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nałożonej kary pieniężnej postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z 18 marca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2014r., w dniu 7 kwietnia 2014 r. skarżący złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na powyższe postanowienie. W treści zażalenia jego autor wskazał na trudną sytuację rodzinną i finansową, a także na chorobę 5-letniego syna A. (autyzm). Choroba syna, co zaznaczył skarżący wymaga regularnych wizyt w ośrodku rehabilitacyjnym, zakupu pomocy i zabawek dydaktycznych, co jest niemałym obciążeniem finansowym dla rodziny. Wnioskodawca podkreślił wysokość i dolegliwość nałożonej kary oraz ewentualne konsekwencje obowiązku jej zapłacenia. Do pisma skarżący dołączył m.in. orzeczenie o niepełnosprawności syna A. G. W dniu 15 kwietnia 2014 r. NSA przekazał Sądowi I instancji wniesione zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu, ponieważ zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Zgodnie z art. 177 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwaną dalej p.p.s.a.), zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie. Zgodnie zaś z treścią art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jak wynika z akt niniejszej sprawy odpis zaskarżonego postanowienia zawierał prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie na wniesienie zażalenia. Skoro został doręczony skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2014 r., to termin na wniesienie zażalenia upłynął dniu 7 kwietnia 2014r. W tym dniu skarżący co prawda złożył zażalenie ale do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a data ta nie może zostać uznana za datę wniesienia zażalenia. Z uwagi na to, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, za aktualny w niniejszej sprawie należy uznać wyrażony w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że omyłkowe skierowanie skargi kasacyjnej od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego lub innego wojewódzkiego sądu administracyjnego niż ten, którego orzeczenie zostało zaskarżone, nie usprawiedliwia uchybienia terminowi określonemu w omawianym przepisie. Stanowisko to jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z 13 maja 2010 r., sygn. II OZ 365/10, czy też postanowienie z 23 lutego 2012 r., sygn. II FZ 122/12). W niniejszej sprawie, pomimo prawidłowego pouczenia zażalenie zostało wniesione bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie do sądu wojewódzkiego. W takiej sytuacji termin mógłby być zachowany jedynie w przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny przekazał to zażalenie do właściwego sądu wojewódzkiego przed upływem terminu do jej wniesienia. Skoro zażalenie przekazano do właściwego Sądu dnia 15 kwietnia 2014 r. wobec tego ten dzień należy uznać datę wniesienia zażalenia. Stwierdzić zatem należy, że zażalenie w niniejszej sprawie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Niejako na marginesie Sąd wskazuje, że postanowienie Sądu z 18 marca 2014r. dotyczyło jedynie kwestii wstrzymania wykonania decyzji, natomiast kwestia umorzenia należności z tytułu nałożonej kary pieniężnej będzie przedmiotem rozpoznania na rozprawie przed tutejszym Sądem. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.