V SA/Wa 2502/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia ... marca 2015 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania oraz ustalenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu postanawia: - odrzucić skargę – Starosta s., działający w imieniu Powiatu S., wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia ... marca 2015 r. nr ..., umarzającą postępowanie w sprawie określenia zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz ustalającej kwotę zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. W odpowiedzi na skargę SKO w S. wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że starosta był w sprawie organem I instancji, a więc nie przysługuje mu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna w rozumieniu przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Należy wskazać, że w myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z tego przepisu, uprawnienie do złożenia skargi uwarunkowane jest posiadaniem interesu prawnego, wynikającego z konkretnego przepisu oprawa materialnego. Czym innym jest interes faktyczny, który może wynikać z danego stanu faktycznego, ale nie rodzi żadnych praw i obowiązków. W niniejszej sprawie starosta siedlecki podejmował decyzję określającą kwotę zwrotu dotacji przyznanej podmiotowi prowadzącemu ośrodek wychowawczy, a wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w S. działając jako organ II instancji, zmienił podjętą przez starostę siedleckiego decyzję i umorzył postępowanie w tym zakresie. W tym stanie rzeczy sąd stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem organ I instancji nie jest legitymowany do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Skarga starosty siedleckiego jako reprezentanta powiatu siedleckiego jest zaś niedopuszczalna, ponieważ osoba prawna, jaką jest powiat, nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie w charakterze strony. Trzeba bowiem zauważyć, że w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. (sygn. akt OPS 1/03, opubl.: ONSA 2003, z. 4, poz. 115), przyjęto, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę, jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego, nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego, ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1687/04, sygn. akt OSK 1688/04, sygn. akt OSK 1685/04 i z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2428/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Status organu pierwszoinstancyjnego powoduje zatem, że organ wykonawczy powiatu siedleckiego nie był stroną postępowania administracyjnego, lecz jego gospodarzem na pierwszym etapie. To zaś wyklucza możliwość bycia jednocześnie stroną postępowania administracyjnego i co za tym idzie czyni skargę do sądu administracyjnego niedopuszczalną. Pogląd sądu w tym zakresie koresponduje z tym, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. (sygn. akt K 32/08, opubl. OTK-A 2009, nr 9, poz. 139) uznał, że przepisy art. 33 i art. 50 § 1 p.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.