V SA/Wa 2530/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi L.L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi L.L., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.P.H. "E.", jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej; Minister) z dnia [...] sierpnia 2010r nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Prezes Agencji Rynku Rolnego (dalej: Prezes Agencji) decyzją z dnia [...].01.2007r., udzielił L.L. wykonującemu działalność gospodarczą pod firmą P.P.H. "E." pozwolenia o numerze [...], na przywóz nasion konopi nieprzeznaczonych do siewu w ilości [...] kg . Przedsiębiorca dokonał na podstawie udzielonego mu pozwolenia przywozu towaru w ilości [...] kg, co stanowiło ilość określoną w pozwoleniu. Zgodnie z art.17 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 507/2008 z dnia 6 czerwca 2008r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz.U.L 149 z 7.06.2008r. str. 38-54) oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 8 lutego 2005r. w sprawie pozwoleń na przywóz konopi z krajów trzecich, przedsiębiorca występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia zobowiązał się, ze w terminie 12 miesięcy od dnia udzielenia pozwolenia przywiezione nasiona zostaną: uczynione niezdatnymi do siewu, wymieszane z nasionami innymi niż konopie do celów żywienia zwierząt bądź wywiezione do kraju trzeciego. § 7 wymienionego rozporządzenia Ministra Gospodarki stanowi, że w terminie 14 miesięcy od dnia udzielenia zezwolenia importer wspólnotowy przedkłada Prezesowi Agencji dokumenty potwierdzające , że nasiona konopi zostały poddane wymaganym czynnościom, określonym w § 4 ust. 2 rozporządzenia. W dniu 18.02.2008r. została zlecona kontrola, która została przeprowadzona przez Sekcję Kontroli Technicznych Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w L. w dniach [...].03.2008r. Ze sporządzonego raportu wynika, że przywiezione na podstawie pozwolenia nasiona konopi zostały w przeciągu 12 miesięcy od dnia uzyskania pozwolenia zmieszane z innymi nasionami do celów żywienia zwierząt, czyli Przedsiębiorca spełnił warunki nadania mu upoważnienia zakresie przywozu, nasion konopi innych niż siewne. Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki, wskazanego powyżej, w terminie 14 miesięcy od dnia udzielenia pozwolenia na przywóz nasion konopi, importer wspólnotowy przedkłada Prezesowi Agencji dokumenty potwierdzające, że nasiona konopi zostały poddane wymaganym czynnościom, określonym w § 4 ust. 2 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie termin na przesłanie wymaganych dokumentów upłynął 29.03.2008r. Przedsiębiorca tychże dokumentów we wskazanym terminie nie złożył. Złożył je dopiero w dniu 7 września 2009 r. W związku z powyższym Prezes Agencji wydał w dniu [...].08.2009r. postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia wysokości kary pieniężnej co do nasion przywiezionych na podstawie przedmiotowego pozwolenia i decyzją z dnia [...] grudnia 2009r nr [...] nałożył na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu Prezes wskazał, że zgodnie z art. 39a ust, 1 pkt. 2 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, karze pieniężnej podlega ten, kto będąc importerem nasion konopi nieprzeznaczonych do siewu, oznaczonych kodem CN 1207 99 91, nie przekazuje w terminie , którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 8g pkt 3, dokumentów potwierdzających wykonanie czynności, których mowa w art. 17a ust. 2 rozp. Komisji (WE) 245/2001. W myśl art. 39a ust.2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. Nr 97 poz. 963 z póżn. zm.) , kara pieniężna wynosi 60 % wartości celnej przywiezionych nasion konopi. Od powyższej decyzji Przedsiębiorca złożył odwołanie, w stosunku do którego postanowieniem z [...] lutego 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że zostało wniesione z uchybieniem terminu. W dniu [...] maja 2010 r. do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynął wniosek Strony o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa ARR nr [...] z dnia [...].12.2009 r., na podstawie art. 156 § pkt. 2 k.p.a. z uwagi na rażące naruszenie prawa., Strona zarzuciła naruszenie art. 39a ust. 1 pkt 2 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie kary w sytuacji, w której Strona wykonała ciążące na niej obowiązki, tj. przedłożyła uprawnionemu pracownikowi ARR dokumenty potwierdzające wykonanie czynności, o których mowa w art. 17a ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2456/2001 z dnia 5 lutego 2001 r. w terminie określonym w § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie pozwoleń na przywóz konopi z krajów trzecich. Strona ponadto uważała, że decyzja Prezesa ARR nr (...) narusza § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy przez błędne przyjęcie, że Strona nie przedłożyła w określonym terminie Prezesowi ARR dokumentów potwierdzających dokonanie czynności określonych w § 4 ust. 2 tego rozporządzenia. Zdaniem Strony doszło również do naruszenia ogólnych zasad posterowania administracyjnego, tj. naruszenia zasady praworządności – art. 6 i 7 k.p.a., zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa – art. 8 k.p.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...].06.2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...].12.2009 r. Organ nie podzielił zarzutów Strony dot. twierdzenia, że przy wydaniu decyzji z [...].12.2009 r. doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż Skarżący przedłożył w terminie 14 miesięcy od daty uzyskania pozwolenia na przywóz kontrolującym pracownikom ARR wszystkie dokumenty świadczące o prawidłowym wykorzystaniu nasion. Zdaniem organu okazanie dokumentów kontrolerowi Sekcji Kontroli Technicznych Oddziału Terenowego ARR w L. podczas kontroli wynikało z potrzeb kontroli. Na ich podstawie (receptur produkcji mieszanek dla gołębi i faktur sprzedaży) wyliczone zostały ilości nasion konopi ([...] kg) zawarte w sprzedanych mieszankach. Ww. dokumenty nie stanowiły również załączników do protokołu z kontroli. Fakt okazania dokumentów kontrolerowi nie został uznany za spełnienie obowiązku przedłożenia ich Prezesowi ARR, bowiem zapis § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 8 lutego 2005 r. wskazuje, że przedsiębiorca winien dokumenty fizycznie złożyć Prezesowi ARR. Organ nie stwierdził także, aby doszło do zarzucanego naruszenia przepisów procedury. Od powyższej decyzji strona wniosła środek odwoławczy tj. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Wspomnianą na wstępie decyzją Minister utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2010 r. Podtrzymał stanowisko, iż decyzja Prezesa ARR o nałożeniu kary pieniężnej nie jest dotknięta żadną z wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym również tą, na którą powołuje się strona, tj. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ podtrzymał stanowisko, iż okazanie dokumentów kontrolerowi wynikało z potrzeb kontroli i nie może zostać uznane za spełnienie obowiązku przedłożenia ich Prezesowi ARR, bowiem zapis § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 8 lutego 2005 r. wskazuje, że przedsiębiorca winien dokumenty fizycznie złożyć Prezesowi ARR. Wobec powyższego słusznie na Stronę została nałożona kara pieniężna w oparciu o art.39a ust. 1 pkt 2 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą. Podkreślił też, że przyjmując nawet założenie, że Prezes Agencji Rynku Rolnego naruszył wskazany przepis to naruszenie to nie posiadałoby charakteru rażącego, gdyż nawet w ocenie Strony organ działał w oparciu o błędną wykładnię przepisu, nie zaś bez podstawy prawnej, czy w sposób stanowiący zaprzeczenie stanu prawnego sprawy. Minister nie podzielił również argumentów Strony dot. naruszenia przepisów k.p.a. Od powyższej decyzji L.L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Skarżonej decyzji zarzuci naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji w której jest ona dotknięta kwalifikowaną wadą prawną polegającą na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa , a mianowicie: a) art. 39a ust, 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranica poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przedsiębiorcę kary w sytuacji, w której wykonał on ciążące na nim obowiązki i przedłożył uprawnionemu pracownikowi Agencji Rynku Rolnego dokumenty potwierdzających wykonanie czynności, o których mowa w art. 17 ust. 2 rozporz. Komisji (WE) nr 245/2001 z dnia 5 lutego 2001r. w terminie określonym w § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie pozwoleń na przywóz konopi z krajów trzecich z dnia 8 lutego 2005 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 198), b ) § 7 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie pozwoleń na przywóz konopi z krajów trzecich z dnia 8 lutego 2005r. ( Dz. U Nr 24, poz. 198) przez błędne przyjęcie, że przedsiębiorca nie przedłożył w określonym terminie Prezesowi Agencji Rynku Rolnego dokumentów potwierdzających dokonanie czynności określonych w § 4 ust. 2 tego rozporządzenia. - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez uchylanie się od podejmowania wszelkich niezbędnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zwłaszcza w zakresie przedłożenia przez stronę wymaganych dokumentów właściwemu organowi administracji, - art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej, w szczególności poprzez uznanie, że przedłożenie dokumentu podczas kontroli nie powoduje spełnienia obowiązku określonego w § 7 ust. 1 w/w rozporządzenia, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - w konsekwencji także art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji. Rozwijając powyższe zarzuty w motywach skargi Strona wskazała, że w pełni wywiązała się z podstawowego obowiązku wynikającego z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i wymieszała nasiona konopi z innymi nasionami w terminie 12 miesięcy od dnia udzielenia pozwolenia na ich przywóz. Skarżący podkreślił, ze w dniach [...] marca 2008r dokumenty potwierdzające powyższy fakt zostały okazane kontrolerowi Sekcji Technicznych OT ARR w L., a raport z przeprowadzonej kontroli wpłynął do ARR w dniu 12 marca 2008r, co oznacza spełnienie warunków nadania upoważnienia do przywozu nasion konopi innych niż siewne. Skarżący wskazał, że zgodnie ze słownikową definicją słowa "przedłożyć – przedkładać" oznacza "dać komuś coś do wglądu, rozpatrzenia, oceny" i dając dokumenty kontrolującym w tym sensie je przedłożył. Prowadzi to do wniosku, że nałożenie na przedsiębiorcę kary z powodu uznania, iż nie dopełnił on ciążącego na mm obowiązku informacyjnego polegającego na przedłożeniu dokumentów potwierdzających fakt wymieszania nasion konopi z innymi nasionami stanowi rażące naruszenie prawa. Skarżący podniósł też, że w wyniku rażącego naruszenia prawa powstały skutki, które nie mogą być akceptowane z punktu widzenia praworządności. W niniejszej sprawie dokumenty zostały przekazane pracownikowi Agencji Rynku Rolnego w czasie kontroli, która miała miejsce przed 29 marca 2008r., wobec tego termin do ich przekazania został zachowany. Zatem nie można twierdzić, że przedsiębiorca nie wypełnił obowiązku informacyjnego o którym mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 8 lutego 2005r. Nałożenie kary pieniężnej to znacznej wysokości za niedopełnienie obowiązków, w sytuacji kiedy zostały one wykonane w terminie, stanowi rażące naruszenie prawa, a wydana w ten sposób decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Takie działanie jest również sprzeczne zasadą praworządności i negatywnie wpływa na zaufanie obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Na wstępie sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a."", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty zawarte w skardze stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Rozważania czy decyzja Prezesa ARR nakładająca na Stronę karę pieniężną rażąco narusza prawo należy, zdaniem Sądu, zacząć od przypomnienia, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej , a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco ( por. B.Adamiak, J.Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C.H.Beck 2004 str. 713,714 ). Poglądy doktryny podziela także orzecznictwo i tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92 (ONSA z 1993 r. z. 1, poz. 23), zwrócił uwagę na dominujący w orzecznictwie pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji wydanej "z rażącym naruszeniem prawa" jest odstępstwem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W związku z tym pojęcie "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podlega ścisłej wykładni (wyrok z dnia 19 maja 1989 r. sygn. IV SA 90/89, ONSA z 1989 r. z. 1, poz. 49). W związku z powyższym wskazać należy, że kodeks postępowania administracyjnego mówi oddzielnie o "naruszeniu prawa" i oddzielnie o "rażącym naruszeniu prawa". Jeżeli chodzi o "naruszenie prawa", to powszechnie przyjmuje się, że może ono polegać na błędnej wykładni lub nienależytym zastosowaniu prawa. Podkreślenia wymaga, że nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne. Mając na względzie, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną ("rażące") formę "naruszenia prawa", uznać należy, że utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście niesłuszne. W związku z tym dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący ( por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 465/09 LEX nr 596850 ). Generalnie dominuje w orzecznictwie pogląd, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia prawa powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W powołanym wyroku z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92 NSA wskazał, że przedmiotem "rażącego naruszenia prawa" będą najczęściej przepisy prawa materialnego. Wspomniana postać naruszenia prawa jednak może dotyczyć również przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa wymaga wyraźnego wykazania, jaki konkretnie przepis został naruszony i dlaczego naruszenie należało ocenić jako rażące. Wskazać także należy, że w orzecznictwie sądowym reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide: wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 910, wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10 LEX nr 672887 ). Przechodząc do konkretnych rozważań czy w sprawie niniejszej możemy mówić, że nałożenie kary pieniężnej na Stronę stanowiło rażące naruszenie prawa należy przeanalizować treść § 7 wymienionego rozporządzenia Ministra Gospodarki z 8 lutego 2005 r. w sprawie pozwoleń na przywóz konopi z krajów trzecich ( Dz. U. Nr 24 poz. 198 ze zm. ) , który stanowi, że w terminie 14 miesięcy od dnia udzielenia zezwolenia importer wspólnotowy przedkłada Prezesowi Agencji dokumenty potwierdzające , że nasiona konopi zostały poddane wymaganym czynnościom, określonym w § 4 ust. 2 rozporządzenia. Rodzaje dokumentów wymienia § 7 ust. 3 rozporządzenia. Zdaniem WSA literalne brzmienie przepisu wskazuje, że importer fizycznie przedkłada wymienione w § 7 ust. 3 dokumenty Prezesowi ARR. Czy przedłożenie ich kontrolerom , którzy na zlecenie Prezesa ARR wykonują czynności kontrolne związane z prawidłowością postępowania przedsiębiorcy ze sprowadzonymi nasionami konopi jest równoznaczne z przedłożeniem ich samemu Prezesowi jest już wykładnią powyższego przepisu, a co za tym idzie nawet uznanie racji Strony nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej karę pieniężną na podstawie art. 39a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą. Dodatkowo należy wskazać, że jest przypadkiem, że kontrola u Skarżącego odbywała się w ciągu 14 miesięcy od daty udzielenia pozwolenia, mogła odbyć się także później i fakt poddania się kontroli i przekazania kontrolującym do wglądu dokumentów o których mowa w § 7 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia Ministra Gospodarki niewątpliwie nie zwolniłby importera od obowiązku wynikającego z § 7 ust. 1 . Słusznie też wskazuje organ, że w przypadku kontroli nie było mowy o fizycznym "przekazaniu" ale raczej "okazaniu" dokumentów, gdyż nie stanowiły one załącznika do protokołu, tylko zostały tym protokole opisane. Dlatego też, zdaniem Sądu, nawet gdyby przyjąć, że Skarżący dopełnił obowiązku poinformowania Prezesa ARR w terminie 14 miesięcy, to jednak takie stwierdzenie wymagałoby interpretacji wspomnianych wyżej przepisów, a nie wynikałoby z ich literalnego brzmienia. W efekcie zarzut, który mógłby stanowić podstawę zaskarżenia decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z powodu naruszenia prawa materialnego, nie może być skuteczny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Niezasadne są także zarzuty dot. naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzuty nie dotyczą błędów w ustaleniach faktycznych – stan faktyczny jest przecież między stronami bezsporny. Organ nie zarzuca przecież Stronie wykorzystania nasion konopi niezgodnie z przeznaczeniem lub z przekroczeniem terminu. Nie twierdzi też, że Skarżący nie poddał się kontroli lub nie udostępnił kontrolerom ARR dokumentów. Spór ma charakter wyłącznie prawny. Niezależnie więc od możliwości wzruszania decyzji ostatecznych na podstawie zarzutów naruszenia przepisów art. 7,8, 77 i 80 k.p.a. , należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej taka kwestia w ogóle nie występuje. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem sadu, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, które zostały umieszczone w jej strukturze, spełnia więc wymogi art.107 k.p.a. W związku z powyższym, stwierdzając, że zarówno przeprowadzone postępowanie administracyjne, jak też wydana decyzja, są prawidłowe - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz, 1270 z póżn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.