V SA/Wa 2541/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania oddala skargę Przedmiotem skargi J. M. (dalej: skarżąca, beneficjent lub strona) jest decyzja Ministra Rozwoju (dalej: MR, organ odwoławczy lub organ II instancji) z ... lipca 2016 r., nr ... utrzymująca w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP lub organ I instancji) z ... lutego 2016 r., nr ... zobowiązującą stronę do zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu w kwocie ... zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 24 czerwca 2014 r. strona podpisała umowę nr ... o dofinansowanie projektu pt. "...". Łączna kwota przyznanego dofinansowania wyniosła ... zł, z czego strona otrzymała ... zł, przy czym w ramach wniosku o płatność nr ... wypłacona została zaliczka w wysokości ... zł, w tym w dniu 16 lutego 2015 r. ze środków pochodzących z budżetu państwa kwota ... zł oraz w dniu 11 lutego 2015 r. ze środków unijnych kwota ... zł – natomiast w ramach wniosku o płatność nr ... beneficjentowi wypłacona została płatność pośrednia (refundacja) w wysokości ... zł, w tym w dniu 7 kwietnia 2015 r. ze środków pochodzących z budżetu państwa kwota ... zł oraz w dniu 16 kwietnia 2015 r. ze środków unijnych kwota ... zł. Strona w dniu 14 kwietnia 2015 r. poinformowała RIF o przekroczeniu dopuszczalnego limitu pomocy de minimis wynoszącego 200 000,00 euro w wyniku podpisania umowy o dofinansowanie z Fundacją ...(dalej Fundacja) i zwróciła się z prośbą o obniżenie w drodze aneksu wartości dofinansowania w ramach Umowy o dofinansowanie o kwotę .... euro. Brak poinformowania PARP, że pomoc z Fundacji jest pomocą de minimis miał wynikać z faktu, że strona nie otrzymała z Fundacji żadnego zaświadczenia o otrzymanej pomocy. W odpowiedzi z dnia 21 maja 2015 r. RIF przypomniała beneficjentowi o stwierdzonym na podstawie posiadanych dokumentów faktycznym stanie uzyskanej dotychczas wysokości pomocy de minimis. Wskazano, iż kwota pomocy de minimis udzielona przez BGK wynosiła (z obu zaświadczeń) ... euro, a z umowy o dofinansowanie ... euro - w sumie udzielono beneficjentowi pomocy de minimis w wysokości ... euro. Beneficjent nie podał w treści pisma wartości umowy o dofinansowanie z Fundacji, dlatego pomocniczo wykorzystano zasoby pozostającego w gestii Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów systemu SHRIMP (System Harmonogramowania Rejestracji i Monitorowania Pomocy Publicznej), który służy jedynie do przekazywania sprawozdań o udzielonej pomocy publicznej i stwierdzono, iż w dniu 17 marca 2014 r. beneficjentowi udzielono jeszcze dofinansowania w ramach pomocy de minimis na kwotę ... euro (... zł) przez Fundację. Ani RIF ani PARP nie były poinformowane o tym fakcie na żadnym etapie przyznawania wsparcia w ramach Działania 8.2 PO IG, tj. ani na etapie oceny wniosku o dofinansowanie, ani na etapie przygotowywania dokumentacji niezbędnej do podpisania umowy o dofinansowanie, ani na etapie podpisywania umowy o dofinansowanie. RIF w piśmie z dnia ... maja 2015 r. (sygn. ...) dodatkowo poinformowała Beneficjenta, iż z zapisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, ogólna kwota pomocy de minimis przyznana dowolnemu podmiotowi gospodarczemu nie może przekroczyć kwoty 200 000,00 euro w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych. Wskazano, że pułap ten stosuje się bez względu na formę i cel pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana państwu członkowskiemu jest w całości, czy w części finansowana z zasobów Wspólnoty. Poinformowano również Beneficjenta, iż z zapisów ww. rozporządzenia UE należy wnosić, że zwrot części udzielonej pomocy, która to część spowodowała przekroczenie w ramach danej umowy limitu pomocy de minimis nie powoduje, iż pozostała część pomocy może korzystać z rozporządzenia KE 1998/2006. W przypadku przekroczenia przez przedsiębiorcę limitu uzyskanej pomocy de minimis w okresie 3 lat (podatkowych), całkowita wartość pomocy udzielonej na podstawie umowy o dofinansowanie, której zawarcie spowodowało przekroczenie ustalonego limitu - nie korzysta z zasad pomocy de minimis określonych rozporządzeniem KE (WE) nr 1998/2006 i w związku z powyższym pomoc taka w całości powinna być odzyskana. Poinformowano, że wyjątek miałby miejsce jedynie wówczas, gdy pomoc uzyskana przez przedsiębiorcę w okresie wcześniejszym (w wysokości, co najmniej równej obecnemu przekroczeniu) została udzielona w sposób nieprawidłowy. Mając powyższe na uwadze poproszono Beneficjenta o ustosunkowanie się do przedstawionych w piśmie kwestii, m.in. o przesłanie kopii zaświadczenia udzielonej pomocy de minimis w dniu 17 marca 2014 r. przez .... Beneficjent pismem z dnia 17 czerwca 2015 r. przesłał zaświadczenie o pomocy de minimis uzyskanej od Fundacji niezgłoszone do RiF/PARP - nieprzedłożone na żadnym etapie zawierania umowy o dofinansowanie. W korespondencji z dnia 26 czerwca 2015 r. beneficjent poinformował, że zaświadczenie zostało podpięte pod inne dokumenty, stąd nie miał o nim wiedzy i nie mógł go przedstawić RIF na etapie sporządzania umowy o dofinansowanie. Jednakże podany argument Beneficjenta zdaniem PARP stoi w sprzeczności z informacjami zamieszczonymi w umowie podpisanej przez Beneficjenta z Fundacją na dofinansowanie projektu w ramach Szwajcarsko-Polskiego Programu współpracy na kwotę ... euro. Informację o udzieleniu wsparcia w ramach pomocy de minimis zawarto w §5 pkt 8 tej umowy, na liście załączników do Wniosku aplikacyjnego, w Załączniku nr 5 do Wniosku aplikacyjnego, w Załączniku nr 12 do Wniosku oraz w treści Wytycznych dla wnioskodawców ubiegających się o dotacje w ramach Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy "Marka lokalna szansą rozwoju przedsiębiorczości na Szlacheckim Szlaku w województwie ...". Pismem z dnia 7 września 2015 r. PARP wezwała stronę do zwrotu całej kwoty dofinansowania wypłaconego dotychczas w ramach umowy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia wypłaty do dnia zwrotu. Jednocześnie poinformowała o wypowiedzeniu umowy. W związku z tym, że beneficjent nie dokonał zwrotu żądanej kwoty, pismem z 17 listopada 2015 r. organ pierwszej instancji poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Następnie PARP decyzją z ... lutego 2016 r. zobowiązał stronę do zwrotu środków przeznaczonych na realizację przedmiotowego projektu. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Minister opisaną na wstępnie decyzją uchylił decyzję PARP w części określenia okresów, za jakie powinny zostać naliczone odsetki jak dla zaległości podatkowych i orzekł w tym zakresie oraz utrzymał w mocy decyzję PARP w pozostałym zakresie. W ocenie organu II instancji, pomoc de minimis udzielona Skarżącej w okresie od 17 grudnia 2013 r. do 24 czerwca 2014 r. przekraczała pomoc określoną w § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 - 2013. Powyższe zdaniem organu odwoławczego oznaczało, że umowa o dofinansowanie została podpisana z pominięciem warunków określonych w rozporządzaniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006), dalej" "rozporządzenie nr 1998/2006", co stanowi okoliczność wskazaną w § 13 ust. 3 pkt 3 oraz pkt 7 lit. d. umowy, skutkującą wypowiedzeniem umowy. Organ II instancji podzielił tym samym stanowisko PARP, zgodnie z którym podstawę wypowiedzenia przez PARP umowy o dofinansowanie i żądania zwrotu środków stanowił fakt podpisania umowy bez dochowania limitu wynikającego z rozporządzenia nr 1998/2006, tj. z uchybieniem obowiązującego prawa określonego warunkami rozporządzenia. Zgodnie z art. 2 ust. 2 przywołanego rozporządzenia nr 1998/2006, jeśli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza wymieniony pułap, do pomocy tej nie stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części, która nie przekracza tego pułapu. W takim wypadku nie można domagać się korzyści z tytułu niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego rodzaju środka pomocy ani w chwili przyznania takiej pomocy ani później. W konsekwencji, już sam fakt udzielenia pomocy de minimis w wysokości przekraczającej limit wynikający z rozporządzenia nr 1998/2006 powoduje, że cała kwota pomocy udzielonej Stronie w ramach umowy, a nie jedynie ta część, która przekracza limit wynikający z powołanego rozporządzenia, jest pomocą udzieloną nienależnie. W takim wypadku zdaniem Ministra wypowiedzenie umowy było uzasadnione, a PARP prawidłowo określił na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 3 oraz art. 207 ust. 9 pkt 1 i ust. 11 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm.), dalej: "u.f.p.", kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 262.587,50 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Strona złożyła skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) art. 61 ust. 1 pkt 2 oraz 207 ust. 1 pkt 3 i ust. 9 i 188 ust. 1 u.f.p., w zw. z art. 103 § 1, § 2 i § 3 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 380, z późn. zm.), dalej: "k.c." i art. 106 k.c. i art. 9 ust. 1 i 2, art. 6b ust. 8 i 9, 6d ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 359), dalej "ustawa o PARP", art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 383.), dalej "u.z.p.p.r.", poprzez wydanie decyzji o zwrocie pobranych przez Beneficjenta środków, podczas gdy nie były one wypłacone na podstawie Umowy o dofinansowanie projektu, ponieważ taka Umowa nie została zawarta, a decyzja o zwrocie pobranych przez Beneficjenta środków może zostać wydana wyłącznie w razie istnienia ważnej i skutecznej Umowy o dofinansowanie projektu; 2) naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "k.p.a." i art. 107 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 oraz 207 ust. 1 pkt 3 i ust. 9 i 188 ust. 1 u.f.p., w zw. z art. 103 § 1 § 2 i § 3 k.c. i art. 106 K.c. art. 9 ust. 1 i 2, art. 6b ust. 8 i 9, 6d ust. 1 ustawy o PARP, art. 27 ust. 4 ustawy o z.p.p.r., poprzez zaniechanie ustalenia, czy doszło do przekazania na rzecz beneficjenta środków na podstawie istniejącej Umowy, czy też bez żadnej podstawy prawnej, co ma znaczenie przynajmniej dla określenia odsetek podlegających zapłacie przez Beneficjenta (kwota dofinansowania podlega zwrotowi wraz z odsetkami wyłącznie wówczas, gdy doszło do zgodnego z przepisami jej przekazania na podstawie zlecenia płatności, a nie do przekazania bez zawartej z Beneficjentem Umowy); 3) naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zw. z art. 207 ust. 9 i 11 u.f.p., w zw. z art. 9 Porozumienia w sprawie realizacji zadań w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 - 2013, dla osi priorytetowej 8 (...) z 18 lutego 2008 r., wg brzmienia ustalonego Aneksem 2, poprzez wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu środków przekazanych na podstawie nieistniejącej Umowy prawa cywilnego, podczas gdy Organ I i II instancji posiadał kompetencje wyłącznie do wydawania decyzji dotyczących "nieprawidłowego wydatkowania" środków (a więc środków prawnie przyznanych i wypłaconych na podstawie istniejącej Umowy, a jedynie przez Beneficjenta nieprawidłowo wydatkowanych); 4) naruszenie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1998/2006 poprzez uznanie, że miało ono zastosowanie do zwrotu pomocy, podczas gdy do zwrotu pomocy w analizowanej sprawie należało zastosować rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 1), dalej "rozporządzenie nr 1407/2013", ponieważ rozporządzenie dotychczasowe można było w okresie dodatkowym stosować jedynie do "wdrażania" pomocy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z 24 października 2016 r. Skarżąca odniosła się do argumentacji Ministra zawartej w odpowiedzi na skargę i powtórzyła twierdzenia zawarte w skardze. Pismem z 22 listopada 2016 r. organ odwoławczy odpowiedział na pismo Strony z 24 października 2016 r. i podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w toku postępowania administracyjnego oraz w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie zastosowanie mają przepisy u.f.p., rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. poz. 412, z późn. zm., w wersji obowiązującej w dniu podpisania umowy o dofinansowanie), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 379 z 29 grudnia 2013 r., str. 5; dalej jako rozporządzenie Komisji nr 1998/2006) oraz inne zasady udzielania dofinansowań w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, mające zastosowanie w tym konkursie. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Rozwoju i przedstawiony w części historycznej uzasadnienia uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji. Odnosząc się na wstępie do argumentacji Skarżącej, iż wydanie decyzji przez organ o zwrocie pobranych przez Beneficjenta środków było niezasadne, gdyż środki te nie były one wypłacone na podstawie umowy o dofinansowanie projektu, ponieważ taka umowa nie została zawarta, a decyzja o zwrocie pobranych przez Beneficjenta środków może zostać wydana wyłącznie w razie istnienia ważnej i skutecznej umowy o dofinansowanie projektu należy zauważyć, iż bezsporne jest podpisanie przez stronę skarżącą w dniu 24 czerwca 2014 r. z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości umowy o dofinansowanie przedmiotem, której było dofinansowanie Projektu "...". W ramach realizowanego Projektu, Beneficjent otrzymał dofinansowanie ze środków unijnych oraz budżetu państwa dotychczas w łącznej wysokości ... zł (w proporcjach 85% kwoty dofinansowania ze środków europejskich oraz 15% kwoty dofinansowania w formie dotacji z budżetu państwa). Sąd zauważa, że zarówno podpisując umowę w czerwcu 2014 r., jaki i otrzymując w lutym i kwietniu 2015 r. dofinansowanie Skarżąca nie kwestionowała faktu prawidłowego umocowania osób, które w imieniu RIF podpisały umowę o dofinansowanie, a tym samym skutecznego zawarcia umowy o dofinansowanie. Dopiero po otrzymaniu decyzji w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania Skarżąca podniosła zarzuty, iż ... oraz M. W. przy podpisywaniu ww. umowy przekroczyli zakres swojego umocowania, ponieważ nie mogli go wywodzić od M. S., który nie posiadał prawa do udzielania dalszych pełnomocnictw. Wbrew jednak twierdzeniom Skarżącej niewątpliwie umowa o dofinansowanie istniała i funkcjonowała w obrocie prawnym, choćby dlatego, iż na to jej podstawie Skarżąca otrzymała określoną pomoc finansową, jak również realizowała postanowienia umowy. Natomiast ustalenia skuteczności wypowiedzenia umowy o dofinansowanie Strona może dochodzić w postępowaniu cywilnym, a nie w postępowaniu administracyjnym. Ponadto przedmiotem niniejszego postępowania był zwrot przyznanego Stronie dofinansowania, a nie ustalenie skuteczności zawartej umowy. Sąd podkreśla, iż Skarżąca nie skorzystała z drogi sądowej w postępowaniu cywilnym, aby podważyć zarówno skuteczność zawarcia, jak i rozwiązania umowy o dofinansowanie nr ... z dnia ... czerwca 2014 r. Tryb dochodzenia roszczeń, mających swe źródło w umowach obejmujących środki publiczne, w szczególności zaś dofinansowania, ograniczony wyłącznie do kwestii stricte cywilnoprawnych podlega kognicji sądów powszechnych i nie powinien być rozstrzygany w drodze decyzji administracyjnej przez jedną ze stron umowy (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 267/07). Niemniej jednak Sąd podziela argumentację organu, że treść udzielonego M.S. - Zastępcy Prezesa PARP, pełnomocnictwa daje podstawę do stwierdzenia, iż M. S. był upoważniony do udzielania dalszych pełnomocnictw, a udzielone jemu pełnomocnictwo obejmowało umocowanie m.in. do zawierania, zamieniania, odstąpienia i rozwiązania umów o udzielenie pomocy finansowej oraz dokonywania innych czynności związanych z realizacją umów POIG w ramach m.in. działania 8.2. POIG. Stąd nieuprawnione jest twierdzenie Skarżącej, jakoby realizacja innych czynności związanych z realizacją umów nie obejmowała jej zawarcia, skoro jak wskazano, pełnomocnictwo swym zakresem obejmowało również zawieranie umów. W ocenie Sądu, rozwiązanie umowy o dofinansowanie, towarzyszące niekiedy okolicznościom żądania zwrotu pomocy, stanowi jedynie jeden z elementów stanu faktycznego sprawy zwrotu dofinansowania projektu, podlegający ocenie instytucji zarządzającej z punktu widzenia jej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów sprawy. Kwestia zawarcia i rozwiązania umowy o dofinansowanie, niezależnie od przyczyny, stanowi w sprawie zwrotu dofinansowania jedynie element stanu faktycznego i to uboczny, nie zaś prawnie wiążącą i determinującą rozstrzygnięcie sprawy okoliczność. Regulacje unijne i krajowe nie uzależniają bowiem obowiązku Beneficjenta zwrotu wypłaconych kwot pomocy finansowej od pozostawania w obrocie prawnym umowy o dofinansowanie. Sąd zauważa również, iż w judykaturze podnosi się, że samo rozwiązanie umowy o dofinansowanie nie jest i nie może być uznane za okoliczność uzasadniającą zwrot udzielonego dofinansowania, ponieważ nie mieści się w pojęciu wykorzystania środków unijnym niezgodnie z przeznaczeniem a okoliczności stanowiące podstawę zwrotu środków mogące stanowić również podstawę rozwiązania umowy o dofinansowanie, a więc występujące w dwu obszarach: administracyjnym i cywilnym, nie pozostają w żadnej zależności ani relacji. Okoliczności związane z rozwiązaniem umowy nie będą miały prawnego znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o zwrocie (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1086/13). Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 oraz 207 ust. 1 pkt 3 i ust. 9 i 188 ust. 1 u.f.p., w zw. z art. 103 § 1, § 2 i § 3 k.c. i art. 106 k.c. i art. 9 ust. 1 i 2, art. 6b ust. 8 i 9, 6d ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 359), dalej "ustawa o PARP". Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż PARP posiada legitymację do wydawania decyzji, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.f.p., na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 60 pkt 6 oraz art. 67 u.f.p. oraz działając w oparciu o art. 9 ust. 3 Porozumienia w sprawie realizacji zadań. Z kolei zgodnie z art. 207 ust. 9 u.f.p, w przypadku niedokonania zwrotu środków Iw terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo ustawy o zasadach realizacji programów, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków z uwzględnieniem ust. 2. Na podstawie natomiast art. 207 ust. 11 u.f.p. Instytucja Pośrednicząca może upoważnić Instytucję Wdrażającą do wydawania decyzji, o których mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. Przesłanką żądania zwrotu środków publicznych stanowi, co wynika przede wszystkim z art. 98 ust. 2 i art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, nieprawidłowość przy wdrażaniu programu operacyjnego w rozumieniu prawa unijnego, charakter i waga naruszenia procedur oraz powstanie szkody w budżecie UE, przy czym naruszenie procedur jest rozumiane szeroko jako każde działanie lub zaniechanie, których konsekwencją jest lub może być finansowanie z budżetu UE nieuzasadnionego wydatku, powodujące szkodę w budżecie unijnym niezależnie od jej rzeczywistego czy potencjalnego charakteru. Zgodnie z § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. poz. 412, z późn. zm., w wersji obowiązującej w dniu podpisania umowy o dofinansowanie) udzielane jest zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Z brzmienia art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 wynika prawo beneficjenta do uzyskania informacji organu udzielającego o zamiarze udzielenia pomocy de minimis - obowiązek ten został wypełniony przez PARP. Informacja, że dofinansowanie na realizację projektu "..." stanowi pomoc de minimis została Beneficjentowi przekazana przez RIF pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. (sygn. ...) wraz z prośbą o przekazanie dokumentacji niezbędnych do podpisania umowy po dofinansowanie. Wsparcie w ramach umowy będącej przedmiotem postępowania udzielone zostało zgodnie z warunkami określonymi w Regulaminie przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 8. Społeczeństwo informacyjne - zwiększenie innowacyjności gospodarki w zakresie obowiązku przedłożenia przez wnioskodawców zaświadczenia albo oświadczenia o pomocy de minimis uzyskanej w ciągu bieżącego roku kalendarzowego oraz dwóch poprzedzających latach kalendarzowych albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. Pomoc de minimis w wysokości ... euro została udzielona przez PARP na podstawie przekazanych przez Beneficjenta zaświadczeń/oświadczeń zgodnie, z którymi pomoc de minimis udzielona w ramach umowy objętej postępowaniem mieściła się w limicie 200 tys. euro określonego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1998/2006. Stosując art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 Nr 59, poz. 404 z późn. zm.) za dzień udzielenia przez organ pomocy należy rozumieć dzień podpisania Umowy na podstawie, której przedsiębiorca nabywa prawo do pomocy de minimis. Zdaniem Sądu, bezspornym w sprawie jest po pierwsze, iż wartość pomocy de minimis wynikającej z zaświadczeń o otrzymanej pomocy de minimis z dnia: 17 grudnia 2013 r., 9 stycznia 2014 r., 17 marca 2014 r. oraz umowy o dofinansowanie z dnia 24 czerwca 2014 r. wyniosła łącznie ... euro; a po drugie, iż na etapie sporządzania umowy o dofinansowanie Skarżąca nie przedstawiła wszystkich dokumentów potwierdzających wysokość pomocy de minimis otrzymanej w ramach wcześniejszych umów. Tym samym RIF na etapie podpisywania umowy o dofinansowanie nie mogła dokonać korekty kwoty dofinansowania w taki sposób, aby na dzień jej udzielenia nie przekraczała dopuszczalnego pułapu ... euro. Przypomnieć należy, iż to na Beneficjencie przed podpisaniem kolejnej umowy w ramach pomocy de minimis spoczywał obowiązek poinformowania PARP/RIF o nabytym w dniu 17 marca 2014 r. (w ramach umowy zawartej z Fundacją ... w terminie przed podpisaniem Umowy w ramach Działania 8.2) prawie do pomocy de minimis w kwocie .. euro. Do dnia 24 czerwca 2014 r. (do dnia zawarcia Umowy o dofinansowanie z PARP), Beneficjent nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w § 3 ust. 6 umowy i nie przedstawił PARP zaktualizowanej informacji w zakresie wysokości przyjętej w dniu 17 marca 2014 r. pomocy de minimis, co skutkowało przekroczeniem limitu wysokości pomocy de minimis określonego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1998/2006 w wyniku podpisania Umowy. Podstawę zatem żądania zwrotu środków od Skarżącej stanowił fakt otrzymania pomocy finansowej z uchybieniem obowiązującego prawa określonego warunkami Rozporządzenia 1998/2006. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeśli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza wymieniony pułap, do pomocy tej nie stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części, która nie przekracza tego pułapu. W takim wypadku nie można domagać się korzyści z tytułu niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego rodzaju środka pomocy ani w chwili przyznania takiej pomocy, ani później. Reasumując, już sam fakt udzielenia pomocy de minimis w wysokości przekraczającej limit wynikający z Rozporządzenia 1998/2006 powoduje, że cała kwota pomocy udzielona Stronie, a nie jedynie ta część, która przekracza limit wynikający z powołanego rozporządzenia, jest pomocą udzieloną nienależnie. Tym samym należy zgodzić się z organem, że podstawą wypowiedzenia przez PARP umowy i żądania zwrotu środków stanowił fakt podpisania przez Beneficjenta umowy bez dochowania limitu wynikającego z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. tj. z uchybieniem obowiązującego prawa określonego warunkami rozporządzenia de minimis. W konsekwencji organy prawidłowo wywiodły, że już sam fakt udzielenia pomocy de minimis w wysokości przekraczającej limit wynikający z Rozporządzenia nr 1998/2006 powoduje, że cała kwota pomocy udzielona Skarżącej w ramach umowy z dnia 24 czerwca 2014 r., a nie jedynie ta część, która przekracza limit wynikający z powołanego rozporządzenia jest pomocą udzieloną nienależnie. Jednocześnie należy wskazać, że unormowania regulujące zasady zwrotu środków przekazywanych z programów operacyjnych na dofinansowanie projektów zawarte są zarówno w prawie krajowym , jak i wspólnotowym. Aktem prawa wspólnotowego, mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jest w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 ( Dz. U. UE L z dnia 31 lipca 2006r.; dalej jako: "rozporządzenie nr 1083/2006", "rozporządzenie sektorowe"). Z treści uregulowań tego rozporządzenia wynika, że za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę odpowiedzialne są państwa członkowskie. Do tych państw należy zapobieganie, wykrywanie i korygowanie nieprawidłowości oraz odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności (art. 70 ust. 1 rozporządzenia sektorowego ). Skuteczność realizacji przez państwa procedur odzyskiwania środków finansowych, które zostały wypłacone beneficjentom ma znaczenie dla konsekwencji, które obciążają to państwo. Zgodnie z art. 70 ust. 2 cyt. rozporządzenia, w przypadku braku możliwości odzyskania kwot nienależnie wypłaconych beneficjentom przez państwo członkowskie, państwo to odpowiada za zwrot tych kwot do budżetu Unii, jeżeli zostanie stwierdzone, że straty te powstały z jego winy lub niedbalstwa z jego strony. Natomiast w sytuacji, gdy państwo członkowskie uchyla się od odzyskania środków finansowych wydatkowanych nieprawidłowo, Komisja może wnieść do Trybunału Sprawiedliwości UE skargę na naruszenie przez to państwo zobowiązań traktatowych (art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej) lub zawiesić termin płatności okresowych (art. 92 ust. 1 lit. c rozporządzenia sektorowego). Szczegółowe zadania instytucji zarządzającej określa art. 60 cyt. rozporządzenia, który stanowi, że instytucja ta m.in. odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za : a/ zapewnienie , że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz , że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji ; b/ weryfikację, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi. Przepisy unijne nie definiują pojęć "kwota nienależna" czy "kwota podlegająca zwrotowi". Posługują się pojęciem "nieprawidłowości", wprowadzonym rozporządzeniem Rady (WE, EURATOM ) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich ( Dz. U. UE. L. 1995.312.1; dalej jako: "rozporządzenie horyzontalne"). Zgodnie z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem. W świetle tego przepisu, do uznania, że wystąpiła nieprawidłowość nie jest konieczne faktyczne wystąpienie uszczerbku finansowego w budżecie Unii, a wystarczy sama możliwość jego wystąpienia. Nie ma przy tym wątpliwości, że - w świetle orzecznictwa TSUE - pojęcie "nieprawidłowość" odnosi się do naruszenia zarówno praw unijnego , jak i prawa krajowego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia horyzontalnego każda nieprawidłowość będzie pociągała za sobą z reguły cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści poprzez zobowiązanie do zapłaty lub zwrotu kwot pieniężnych nienależnie lub bezprawnie uzyskanych. Stosownie do art. 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia, procedury odnoszące się m.in. do stosowania środków administracyjnych (w tym mieści się zobowiązanie do zwrotu kwot pieniężnych) będą podlegały prawu państw członkowskich, z zastrzeżeniem wymogów prawa wspólnotowego. Na podstawie przedstawionych wyżej w rozporządzeniu horyzontalnym przesłanek zdefiniowano "nieprawidłowość" w rozporządzeniu sektorowym na potrzeby realizacji programów operacyjnych, uwzględniając specyfikę polityki spójności przez przyjęcie, że naruszenie przepisów prawa unijnego może dotyczyć wyłącznie wydatkowej strony budżetu UE, co następuje poprzez sfinansowanie lub groźbę sfinansowania nieuzasadnionego wydatku. Wyraźnie definiuje to art. 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia 1083/2006, stanowiąc, że "nieprawidłowość" to jakiekolwiek naruszenie przepisu praw wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Z zacytowanych unormowań obu rozporządzeń unijnych wynika zatem, że istotą nieprawidłowości jest niezależna od winy bezprawność, polegająca na naruszeniu norm praw unijnego lub krajowego. Do organu krajowego należy przy tym określenie normatywnego wzorca zachowania i ocena, czy zachowania podmiotu gospodarczego stanowiły jego naruszenie oraz czy i jakie zastosować sankcje. Jedną z możliwych konsekwencji nieprawidłowości jest odpowiedzialność administracyjna (patrz: wyrok WSA z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 748/13, wyrok NSA z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2109/14 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl). W krajowym porządku prawnym zasady realizacji programów operacyjnych określa ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jt.: Dz. U. z 2016 r., poz. 383.; dalej jako "u.z.p.p.r."). Zadania instytucji zarządzającej określone zostały szczegółowo w art. 26, zaś w rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma wynikające z art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. nałożone na tę instytucję zadanie "odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych". Aktem prawnym, który zawiera takie przepisy o finansach publicznych jest, mająca zastosowanie w niniejszej sprawie cyt. ustawa z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. Analizując treść cyt. powyżej regulacji prawnych - w ocenie Sądu - organy prawidłowo przyjęły, że Skarżący naruszył wskazywane przepisy prawa wspólnotowego i krajowego odnoszące się do górnego pułapu pomocy de minimis. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 207 ust. 1 u.f.p. , który stanowi, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są: 1/ wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem , 2/ wykorzystywane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3/ pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10 - cyt. przepis stanowi materialnoprawną podstawę decyzji. W ramach sprawowanej przez sąd kontroli badaniu podlega więc, czy prawidłowo ustalone zostały wymienione w przepisie przesłanki zwrotu dofinansowania i czy ustalone przez organ okoliczności dawały podstawę do wydania zaskarżonej decyzji . Należy przy tym podkreślić, że zostały przez organ zachowane proceduralne wymogi wynikające z art. 207 ust. 8 i 10 u.f.p. Po rozwiązaniu umowy PARP wezwała Skarżącą do zwrotu wypłaconych kwot. Strona skarżąca nie dokonała zwrotu (przed wydaniem decyzji), tym samym konieczne stało się wszczęcie przez ten organ postępowania administracyjnego celem wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 207 ust. 9 u.f.p.). Tym samym w ocenie Sądu nie można uznać, że organy wydały zaskarżoną decyzję z naruszeniem cyt. przepisów ustawy o finansach publicznych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 5 ust. 3 Rozporządzenia 1998/2006 poprzez uznanie, że miało ono zastosowanie do zwrotu pomocy, podczas gdy do zwrotu pomocy w analizowanej sprawie należało zastosować Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 1) Sąd stwierdza, iż powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Jak bowiem słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie 31 stycznia 2014 r., a umowa o dofinansowanie została zawarta 24 czerwca 2014 r. W dniu podpisania umowy obowiązywało rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, które zawierało wprost odesłanie do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. (§ 2 ust. 1). Wskazane odesłanie wynikało z treści art. 6 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. Rozporządzanie było stosowane od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r. Po upływie okresu obowiązywania tegoż rozporządzenia wszelkie środki pomocy de minimis spełniające warunki w nim określone, można było wdrażać w sposób prawomocny przez kolejne sześć miesięcy (art. 5 ust. 3 Rozporządzenia). Konsekwencją zastosowania takiego rozwiązania jest obowiązek bezwzględnego przestrzegania zasad wynikających z Rozporządzenia 1998/2006 pomimo faktu, iż zasady określone w nowym Rozporządzeniu 1407/2013 zostały nieco złagodzone. Wskazać w tym miejscu należy, iż art. 7 Rozporządzenia 1407/2013 "Przepisy przejściowe" wyraźnie określał w ust. 3, że "Uznaje się, że wszelka indywidualna pomoc de minimis spełniająca warunki rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 przyznana w dniach od 1 stycznia 2007 r. do 30 czerwca 2014 r. nie spełnia wszystkich kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu, w związku z czym nie podlega procedurze zgłoszenia przewidzianej w art. 108 ust. 3 Traktatu". Skoro zatem ww. rozporządzenie miało zastosowanie do wdrożenia umowy o dofinansowanie (czemu nie przeczy Strona), to trafnie uznał organ, że wszelkie dalsze działania związane z zawarciem umowy o dofinansowanie również podlegały pod reżim wskazanego rozporządzenia. W tej sytuacji, nielogiczna jest argumentacja Skarżącej, aby pewien etap realizacji umowy podlegał reżimowi jednego rozporządzenia w zakresie ustalenia czy pomoc de minimis spełnia warunki w niej określone, a pozostały etap realizacji umowy, w tym zwrot dofinansowania, innemu rozporządzeniu. Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., w tym wskazywanych przez Skarżącą w treści skargi. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, zaskarżona decyzja zawiera ponadto wszystkie elementy przewidziane przepisami procedury administracyjnej, uzasadnienie zawiera szczegółowe wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ innych przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.