V SA/Wa 2552/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA - Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. D. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... września 2010 r. Nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o odmowie wypłaty refundacji wywozowej postanawia: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr ... z dnia ... lipca 2010 r. Pismem z dnia 13 października 2010 r. (data nadania pocztowego) skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr ... z dnia .. lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy wypłaty refundacji wywozowej w kwocie ... zł oraz nałożenia kary pieniężnej w wysokości ... zł z tytułu wnioskowania o nienależną wypłatę refundacji wywozowej. Skarżąca wskazała, iż w wyniku wydania opisanego w komparycji postanowienia powyższa decyzja weszła w życie. Podkreśliła, że zapłata wskazanej sumy może doprowadzić do powstania nieodwracalnych, trudnych do odwrócenia następstwa dla jej przedsiębiorstwa, zwłaszcza, że powyższy stan faktyczny dotyczy kilku analogicznych spraw, w których również toczy się postępowanie sądowoadministracyjne. Wskazała, że zapłata łącznej kwoty, na jaką opiewają zobowiązania wynikające z zaskarżonych do Sądu decyzji doprowadzi do zachwiania stabilności finansowej jej przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda będzie mogła być 2 wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004r. Sygn. akt GZ 138/04). W przedmiotowej sprawie okoliczność podniesiona przez skarżącą nie prowadzi do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku tj. obowiązek zapłaty kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09r., sygn. akt ii GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia zaskarżonego postanowienia przez Sąd nastąpi ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Oceniając wniosek skarżącej w zakresie badania przesłanki dotyczącej niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody należy podnieść, iż skarżąca nie wykazała, by znajdowała się w takiej sytuacji finansowej, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dlań znaczną szkodę. Należy bowiem wskazać, że skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku winno było wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do skarżącego. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżącego, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie dołączyła takich dokumentów, Sąd zaś nie ma obowiązku wyręczania strony w kwestii dokumentowania jej sytuacji majątkowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 grudnia 2009, sygn. akt II OZ 1108/09 obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z 3 przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania decyzji byłoby zasadne, ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że zapłata wskazanej sumy może doprowadzić do powstania nieodwracalnych, trudnych do odwrócenia następstwa dla jej przedsiębiorstwa oraz że zapłata łącznej kwoty, na jaką opiewają zobowiązania wynikające z zaskarżonych do Sądu decyzji doprowadzi do zachwiania stabilności finansowej jej przedsiębiorstwa. Argumenty te nie zostały jednak w żaden sposób udokumentowane. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. 4