V SA/Wa 2579/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dofinansowania ze środków unijnych postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji W skardze z 28 października 2013 r. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] pełnomocnik skarżącej spółki zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że wysokość nałożonej sankcji finansowej, w świetle usprawiedliwionych, w ocenie skarżącej, zarzutów niniejszej skargi, wagi naruszeń w zaskarżonej decyzji, jak i braku podstaw prawnych po stronie organu I instancji do nałożenia sankcji powoduje, że wyegzekwowanie takiego roszczenia doprowadzi skarżącą spółką do trudnej sytuacji finansowej, zagrażającej płynności finansowej i możliwości dalszej działalności gospodarczej, z narażeniem kontrahentów na nieuregulowanie bieżących zobowiązań i świadczeń, w tym wobec jej pracowników. Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2013 r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącej spółki do wskazania okoliczności bliżej uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania oraz złożenie dokumentów dotyczących tych okoliczności. Pełnomocnik skarżącej nie odniósł się do wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wskazała jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi ją do trudnej sytuacji finansowej, zagrażającej płynności finansowej i możliwości dalszej działalności gospodarczej, z narażeniem kontrahentów na nieuregulowanie bieżących zobowiązań i świadczeń, w tym wobec jej pracowników. Podnieść należy, że skarżąca spółka mimo wezwania Sądu do wskazania okoliczności bliżej uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania oraz złożenia dokumentów dotyczących tych okoliczności, nie wskazała ich. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, postanowienia bądź innego aktu, Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej spółki o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.