V SA/Wa 258/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zabłocka, Sędzia WSA Małgorzata Rysz, Asesor WSA Andrzej Kania (spr.), Protokolant Beata Bińkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2007 r. sprawy ze skargi I. Spółki z o.o. w P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia ... lipca 2006 r., nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz Fundusz Pracy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z ... lipca 2006 r., nr ... Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (powoływany dalej jako ,,Prezes Zakładu--), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (powoływanego dalej jako ,,Zakład") z ... kwietnia 2006 r., nr ... odmawiającą umorzenia I. Spółce z o. o. w P., należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika w łącznej kwocie ... zł. w tym składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, na Fundusz Pracy a także odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia oraz kosztów egzekucyjnych. Orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Pismem z 27 grudnia 2005 r. (data wpływu do organu: 02.01.2006 r.) I. Spółka z o. o. w P. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddziału w L., Inspektoratu w P. o umorzenie należności z tytułu składek. W uzasadnieniu podała, że nie jest w stanie spłacić zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z uwagi na trudności w egzekwowaniu należności od kontrahentów. Dodała także, że zadłużenie wobec ZUS powoduje, że Spółka nie może brać udziału w przetargach publicznych. Następnie Spółka, po odebraniu wezwania do uzupełnienia wniosku, przedłożyła oświadczenie o nie korzystaniu z pomocy publicznej jak również protokół z kontroli płatnika przeprowadzonej przez pracownika ZUS w zakresie oględzin składników majątku Spółki. Zakład, decyzją z ... kwietnia 2006 r., nr ..., po rozpatrzeniu wniosku I. Spółki z o. o. w P., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w części dotyczącej należności z tytułu składek finansowanych przez ubezpieczonych. Od decyzji z ... kwietnia 2006 r. Spółka nie wniosła środka odwoławczego. Następnie Zakład, decyzją z ... kwietnia 2006 r., nr ... odmówił umorzenia I. Spółce z o. o. w P., należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika w łącznej kwocie ... zł. w tym składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okres ... r., składek na Fundusz Pracy za okres ... r. - 06.2005 r. a także odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia oraz kosztów egzekucyjnych. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 1 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r., Nr 137, poz. 887 ze zm); powoływanej dalej jako ,,u.s.u.s--. Uzasadniając decyzję Zakład stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności z zastrzeżeniem ust. 3a tego przepisu przewidującego możliwość umorzenia jedynie należności ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami tych składek, w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Zakład zaznaczył, że Spółka posiada majątek trwały w postaci rzeczowego majątku trwałego o wartości ok...., zł. oraz majątek obrotowy w postaci należności i roszczeń o wartości ..., zł. co wyklucza uznanie całkowitej nieściągalności zadłużenia. Rozpatrując wniosek Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Zakładu decyzją z ... lipca 2006 r., nr ..., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 83 ust. 4 u.s.u.s. utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z ... kwietnia 2006 r. Uzasadniając decyzję Prezes Zakładu zauważył, że Spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazała okoliczności mających wpływ na zmianę decyzji Zakładu. Bezsporne zdaniem Prezesa Zakładu jest to, że w sprawie nie został spełniony warunek całkowitej nieściągalności o którym mowa w art. 28 ust.3 u.s.u.s. gdyż Spółka posiada majątek trwały - rzeczowy majątek o wartości ok. ..., zł. i majątek obrotowy - należności i roszczenia o wartości ..., zł. Odnosząc się do twierdzeń Spółki, że jej kłopoty finansowe wynikają z sytuacji gospodarczej kraju Prezes Zakładu zaznaczył, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą ponosi odpowiedzialność za skutki finansowe podejmowanych decyzji. Na powyższą decyzję Prezesa Zakładu, I. Spółka z o. o. w P. wniosła 22 września 2006 r. (data nadania pocztowego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zakładu z dnia ... kwietnia 2006 r. Skarżąca Spółka zarzuciła, że decyzje wydane zostały w oderwaniu od dokładnej analizy okoliczności faktycznych sprawy. Zdaniem Skarżącej Prezes Zakładu pominął zasady dobrego obyczaju, wykazał przesadną tendencję wobec płatnika i stanął na stanowisku zlekceważenia obowiązującego prawa pomimo możliwości udzielenia pomocy publicznej przewidzianej w prawie. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała na - występujące jej zdaniem - sprzeczności w uzasadnieniach obu decyzji w zakresie stwierdzeń, że całkowita nieściągalność jest przesłanką umorzenia należności a następnie powoływania się na uznanie administracyjne, które pozwala organom na podjęcie decyzji w zakresie konsekwencji zaistnienia tej przesłanki. Skarżąca podniosła również, że będąc równocześnie płatnikiem składek może liczyć na ich umorzenie pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Odnosząc się do posiadanego majątku trwałego o wartości ..., zł Skarżąca oświadczyła, że składają się na niego narzędzia i elektronarzędzia, którymi posługuje się w celu realizacji swych zadań zawartych w głównym przedmiocie swojej działalności. W ocenie Skarżącej jej majątek obrotowy w postaci należności i roszczeń o wartości ..., zł. stanowi jak na razie roszczenie sądowe wobec kontrahentów i dlatego nie ma wpływu na bieżącą kondycję finansową skarżącego. Następnie Skarżąca podniosła, że Prezes Zakładu uzależnił od siebie wydanie wszystkich pozytywnych decyzji niezależnie od regulacji ustawowych w kwestii umorzeń należnych składek, jak również w zakresie możliwości umorzeń tych należności, jako pośredniej formy pomocy publicznej w ramach de minimis dla przedsiębiorcy - na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.04.2004 r. wydanego na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19.09.2003 r. o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorstw (Dz. U. Nr 95, poz. 954). Końcowo Skarżąca zaznaczyła, że problemy finansowe podmiotów gospodarczych nie mają charakteru błędów sensu stricte w podejmowaniu decyzji przez te podmioty, są one natomiast efektem koniunktury gospodarczej kreowanej przez władze ustawodawcze i wykonawcze w kraju. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Prezes Zakładu podkreślił, że rozpatrzył wniosek Skarżącej z 2 stycznia 2006 r. w oparciu o ustalone w sprawie okoliczności oraz obowiązujące przepisy wskazane w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z 12 marca 2007 r. Skarżąca zarzuciła Prezesowi Zakładu, że w odpowiedzi na skargę potwierdził obrazę prawa polskiego gdyż nie zapoznał się z - załączonym do pisma - bilansem oraz rachunkiem zysków i strat Skarżącej za 2005 r., który wskazuje, że Spółka ,,walczy o życie-- na rynku. Spółka wskazała także, że Prezes Zakładu nie rozważył w sprawie zastosowania art. 28 ust. 3 a u.s.u.s. stanowiącego, że należności ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) powołanej wyżej ustawy), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Mając na względzie powyższe, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, wydanej przez Prezesa ZUS w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a., jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 1998 r., 137, poz. 887 ze zm.), dalej u.s.u.s., oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, iż pismem z 2 stycznia 2006 r. (data wpływu wniosku do organu), skierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Skarżąca Spółka wystąpiła o umorzenie należności z tytułu składek zarówno w części finansowanej ze środków własnych jak również w części finansowanej przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek. Od decyzji Zakładu z ... kwietnia 2006 r. umarzającej postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych Skarżąca nie odwoływała się. Przedmiotem skargi jest natomiast decyzja Prezesa Zakładu z ... lipca 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję Zakładu z ... kwietnia 2006 r. odmawiającą umorzenia Skarżącej należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika. Zgodnie z mającym zastosowanie, do składek finansowanych ze środków Skarżącej jako płatnika składek, art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s., należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego przepisu. Regulacja zawarta w tym przepisie wskazuje, że całkowita nieściągalność zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Wyliczenie zawarte w powołanym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia powstałego wobec ZUS zadłużenia. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie jedynie możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w uchwale z 6 maja 2004 r. (sygn. akt II UZP 6/04, OSNP 2004/16/285) Sąd Najwyższy wskazał między innymi: "(...) Przepis art. 28 ust. 2 u.s.u.s. (...) jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania administracyjnego", co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy może, ale nie musi, umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone." Tego rodzaju argument przytoczył również Prezes ZUS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, iż decyzje w sprawach umorzenia należności, na podstawie art. 28 u.s.u.s., oparte są na uznaniu administracyjnym co oznacza, ż nawet zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że Zakład ma jedynie możliwość, a nie obowiązek umarzania należności z tytułu składek, nawet w przypadkach spełnienia ustawowych przesłanek do umorzenia. Analizując w dalszym ciągu przepisy ustawy systemowej wskazać należy, iż w przypadku braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów określonych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie nie zaistniał żaden z przypadków stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności należności wobec Skarżącej. Organy orzekające prawidłowo bowiem zauważyły, iż nie można przyjąć, że w sprawie niniejszej wystąpiły przesłanki określone w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Poza sporem jest bowiem to, że Skarżąca posiada rzeczowy majątek trwały o wartości ok. ..., zł. a także majątek obrotowy - należności i roszczenia o wartości ..., zł. Oceny Sądu w omawianym zakresie nie zmieniają argumenty Skarżącej, że na trwały majątek rzeczowy składają się narzędzia i elektronarzędzia niezbędne do prowadzonej przez Skarżącą działalności, a także, że należności Skarżącej w wysokości ..., zł. (dochodzone przed Sądem Apelacyjnym w W.) nie wpływają na sytuację finansową Skarżącej. Okoliczności te bowiem nie wyczerpują żadnej z przesłanek stanowiącej o całkowitej nieściągalności Skarżącej według kryteriów zawartych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Podkreślić w tym miejscu należy, iż ustawowym obowiązkiem ZUS jest wykorzystanie wszelkich dostępnych środków przymusowego dochodzenia należności. Zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne są uprzywilejowane i podlegają - co do zasady - zaspokojeniu przed innymi należnościami (art. 24 ust. 3 u.s.u.s.). Są ponadto objęte dziesięcioletnim terminem przedawnienia i w tym okresie mogą być dochodzone. Umorzenie należności z tytułu składek stanowi wyraz definitywnej rezygnacji uprawnionego organu z możliwości ich wyegzekwowania. Biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz uwzględniając cele, na które są one przeznaczane, organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi. Dotyczy to również, podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego, decyzji w przedmiocie umorzenia tych należności, a podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ jest zobowiązany do konfrontowania interesu dłużnika z interesem ogólnospołecznym. Uzasadnia to również wyjątkowy charakter instytucji umorzenia należności z tytułu składek. Jeżeli zatem, tak jak w rozpatrywanej sprawie, właściwy organ dostrzega możliwości wyegzekwowania zaległych składek, to podjęte w ramach uznania administracyjnego, negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie, nie może być uważane za dowolne. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej dotyczącego niezastosowania przez Prezesa Zakładu przepisu art. 28 ust. 3 a u.s.u.s. Sąd wyjaśnia, że ustawodawca przewidział w nim możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wyłącznie ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia - w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Wskazany przepis nie może mieć odniesienia do przedmiotowej sprawy bowiem składki na ubezpieczenia pracowników obciążające Skarżącą Spółkę jako płatnika składek nie są składkami ubezpieczonych, będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. W tej sytuacji odstąpienie od badania przez Prezesa Zakładu czy w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki umorzenia należności z tytułu składek, na podstawie przepisu art. 28 ust. 3 a u.s.u.s. jest usprawiedliwione a zarzut podniesiony przez Skarżącą w tym zakresie bezzasadny. W świetle powyższych rozważań Sądu nieuzasadnione są twierdzenia Skarżącej, że Prezes Zakładu ,,uzależnił (...) od siebie wszystkie decyzje o pozytywnym rozstrzygnięciu, niezależnie od regulacji ustawowych w kwestii umorzeń należnych składek (...)--. Brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia przez Prezesa Zakładu ,,rozporządzenia Rady Ministrów dnia 21.04.2004 r. na podstawie art. 2 ust. 2 z dnia 19.09.2003 r. r. o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 95, poz. 954).-- z którego to naruszenia Skarżąca wywodzi nieudzielenie pomocy publicznej w ramach de minimis. Powołany akt prawny jest rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy dla małych i średnich przedsiębiorców w zakresie niektórych ulg podatkowych (podkreślenie Sądu). Dotyczy on pomocy dla małych i średnich przedsiębiorców udzielanej na podstawie art. 48 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.), które to przepisy, jako nie wymienione w art. 31 u.s.u.s., nie mają zastosowania do należności z tytułu składek. Natomiast zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o mające zastosowanie w sprawie przepisy u.s.u.s., które pozwalają na umorzenie należności z tytułu składek tylko w ściśle sprecyzowanych sytuacjach. Na etapie postępowania sądowego Skarżąca przesłała do Sądu kopie bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2005 r. podnosząc zarzut, że dokumenty te nie zostały rozpatrzone przez Prezesa Zakładu a mają one wpływ na ocenę organu w zakresie ustalenia całkowitej nieściągalności składek. Rozpatrując ten zarzut Sąd stwierdza jego bezzasadność. Niewątpliwie powyższe dokumenty świadczą o sytuacji ekonomicznej Skarżącej Spółki niemniej jednak samodzielnie nie mogą stanowić o całkowitej nieściągalności składek. Jak już zostało wyjaśnione całkowita nieściągalność zachodzi, wyłącznie w sytuacjach enumeratywnie wymienionych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s, a żadna z nich nie przewiduje przyjęcia całkowitej nieściągalności wyłącznie na podstawie bilansu czy rachunku zysków i strat dłużnika. Z powyższych względów, przesłane na etapie postępowania sądowego, dokumenty nie są istotne w zakresie ustalenia całkowitej nieściągalności należności obciążających Skarżącą, bowiem ich ocena przez organ orzekający nie mogłaby doprowadzić do wydania odmiennej w treści decyzji, niż będąca przedmiotem skargi. Inaczej mówiąc nie ocenienie tych dokumentów przez organ orzekający nie może podważać ustalenia, że w sytuacji Skarżącej nie zachodzi całkowita nieściągalność. Tylko ujawnienie istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego a tym samym do uwzględnienia skargi. Reasumując Sąd stwierdza, że Prezes Zakładu wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował normy prawa materialnego, zawarte w u.s.u.s., jak również nie naruszył przepisów proceduralnych k.p.a. w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podjęte rozstrzygnięcie nie wykraczało poza ramy uznania administracyjnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.