V SA/Wa 2639/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii do planu dochodzenia do uznania; 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G. Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez Grupę Producentów (...)Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. (dalej jako Skarżąca, Spółka) jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w sprawie negatywnej opinii do planu dochodzenia do uznania. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: W dniu (...) marca 2012 r. Grupa Producentów (...) Sp. z o.o. złożyła w (...) Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o zaopiniowanie zmian w planie dochodzenia do uznania. W dniu(...) czerwca 2012 r., Dyrektor ... Oddziału Regionalnego ARiMR pozytywnie zaopiniował wprowadzone zmiany w planie dochodzenia do uznania. Zawiadomieniem z dnia (...) września 2013 r. Prezes ARiMR wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności opinii Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) czerwca 2012 r. Prezes ARiMR w dniu (...) października 2013 r. wydał postanowienie nr (...) o stwierdzeniu nieważności opinii z dnia (...) czerwca 2012 r. wydanej przez Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR. Od przedmiotowego postanowienia zostało wniesione zażalenie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Grupa w dniu 18 listopada 2013 r. złożyła w (...) Oddziale Regionalnym ARiMR zmianę do planu dochodzenia do uznania. Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu (...) grudnia 2013 r. wydał postanowienie nr (...) w sprawie negatywnej opinii do planu dochodzenia do uznania. Grupa w dniu (...) stycznia 2014 r. złożyła zażalenie na postanowienie nr (...) z dnia (...) grudnia 2013 r. w sprawie negatywnej opinii do planu dochodzenia do uznania. W dniu (...) lutego 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia nr (....)o stwierdzeniu nieważności opinii z dnia (...) czerwca 2012 r. wydanej przez Dyrektora (...)Oddziału Regionalnego ARiMR. Grupa nie złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na przedmiotowe postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu (...) marca 2014 r. wydał postanowienie nr (...) o negatywnej opinii do planu dochodzenia do uznania w odpowiedzi na wniosek Grupy z dnia 30 marca 2012 r. w zakresie zmiany do planu dochodzenia do uznania. Prezes ARiMR postanowieniem nr (...) z dnia (...) kwietnia 2014 r. zawiesił postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie nr (...) w sprawie negatywnej opinii do planu dochodzenia do uznania wydanej przez Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydanego w dniu (...) grudnia 2013 r. W dniu (...) lipca 2016 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem nr (...) podjął zawieszone postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie nr (...), a następnie postanowieniem z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w sprawie negatywnej opinii do planu dochodzenia do uznania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że w złożonej w dniu 18 listopada 2013 r. zmianie do planu dochodzenia do uznania, Strona skarżąca zamieściła następującą zmianę: 1) wycofanie inwestycji zaplanowanej w II połowie 2013 r. polegającej na zakupie środka transportu wyposażonego w urządzenia chłodnicze na kwotę 400 000,00 zł. ponadto Grupa ponowiła zmiany w następującym zakresie: 2) przesunięcie terminu realizacji inwestycji w wysokości 1 359 270,00 zł dotyczącej remontu i modernizacji budynku z przeznaczeniem na magazyn opakowań z I połowy 2012 r. na II połowę 2013r.; 3) przesunięcie terminu zakupu urządzeń do mycia, czyszczenia, sortowania, pakowania lub konfekcjonowania owoców i warzyw w wysokości 200 000,00 zł, zatwierdzonej do realizacji w I połowie 2012 r. na zakup narzędzi i maszyn do zbioru na I połowę 2013 r.; 4) rozłożenie wydatkowania pozostałej kwoty zaplanowanej na zakupu urządzeń do mycia, czyszczenia, sortowania i pakowania lub konfekcjonowania owoców i warzyw, w wysokości 300 000,00 zł, zatwierdzonej w planie do realizacji na II połowę 2012 r., na: 100 000,00 zł wydatkowane w II połowie 2012 r. oraz 200 000,00 zł, wydatkowane w II połowie 2013 r.; 5) zmiany członków Grupy w osobach M. G. i R. S. zamiast I. K. i J. J. Organ wskazał, iż warunkiem akceptacji zmian zaproponowanych przez Grupę jest spełnienie przesłanek zawartych w przepisach prawa. W ocenie organu - stosownie do art. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 302/2012 - "Grupy producentów mogą uzyskać zezwolenie od właściwego organu państwa członkowskiego, w ciągu danego roku i w odniesieniu do tego roku, na zwiększenie całkowitej kwoty wydatków określonych w planie uznawania o maksymalnie 5% kwoty początkowo zatwierdzonej lub zmniejszenie jej o maksymalny odsetek określony przez państwa członkowskie, w obu przypadkach pod warunkiem, że zachowano ogólne cele planu uznawania oraz pod warunkiem, że ogólna kwota wydatków Unii na poziomie danego państwa członkowskiego, nie przekracza kwoty wkładu Unii przydzielonego danemu państwu członkowskiemu zgodnie z art. 47 ust. 4." Jednocześnie zgodnie § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 stycznia 2013 r. w sprawie maksymalnego odsetka, o jaki można zmniejszyć całkowitą kwotę wydatków w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw (Dz. U. z 2013 r. poz. 149) maksymalny odsetek, o którym mowa w art. 39 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 543/2011 o jaki wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw może zmniejszyć całkowitą kwotę wydatków w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw w ciągu danego roku i na dany rok, wynosi 50%. Z powyższych regulacji prawnych w ocenie organu wynika, że aby można było zaakceptować zmiany w Planie Dochodzenia do Uznania (PDU) wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, muszą być spełnione ww. warunki, tj. z jednej strony maksymalny odsetek o jaki Grupa może zmniejszyć całkowitą kwotę wydatków w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw w ciągu danego roku i na dany rok, który wynosi 50% i z drugiej strony, zwiększenie całkowitej kwoty wydatków określonych w planie uznawania o maksymalnie 5% kwoty początkowo zatwierdzonej w PDU. W przypadku Grupy, kwota zaakceptowanych wydatków w roku 2012 (pierwsze i drugie półrocze) wyniosła 2 002 470,00 zł, dopuszczalne zmniejszenie koty na inwestycje w roku 2012 wynosiłoby zatem 1 001 235,00 zł, tymczasem przesunięcie terminu realizacji inwestycji w łącznej wysokości 1 879 270,00 zł, dotyczącej: remontu i modernizacji budynku z przeznaczeniem na magazyn opakowań w kwocie 1 359 270,00 zł z I połowy 2012 r. na II połowę 2013 r., planując także rozłożenie wydatkowania kwoty zaplanowanej na zakup urządzeń do mycia, czyszczenia, sortowania, pakowania lub konfekcjonowania owoców i warzyw na kwotę 200 000,00 zł, zatwierdzoną do realizacji w I połowie 2012 r., na zakup narzędzi i maszyn do zbioru oraz na tę samą kwotę, z jednoczesnym przesunięciem terminu zakupu na I połowę 2013 r., rozłożenie wydatkowania pozostałej kwoty zaplanowanej na zakupu urządzeń do mycia, czyszczenia, sortowania i pakowania lub konfekcjonowania owoców i warzyw w wysokości 300.000,00 zł, zatwierdzonej w planie do realizacji na II połowę 2012 r., na: 100 000,00 zł wydatkowaną w II połowie 2012 r. oraz 200 000,00 zł wydatkowane w II połowie 2013 r., przewyższa dopuszczalną kwotę zmniejszenia. Powyższe w ocenie organu jednoznacznie wskazuje na brak spełnienia warunku zawartego w § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 stycznia 2013 r. Jednocześnie Grupa przesuwając termin realizacji inwestycji opiewającej na kwotę 1 359 270,00 zł, dotyczącej remontu i modernizacji budynku z przeznaczeniem na magazyn opakowań z I połowy 2012 r. na II połowę 2013 r., planując także rozłożenie wydatkowania kwoty zaplanowanej na zakup urządzeń do mycia, czyszczenia, sortowania, pakowania lub konfekcjonowania owoców i warzyw na kwotę 200 000,00 zł zatwierdzoną do realizacji w I połowie 2012 r. na zakup narzędzi i maszyn do zbioru oraz na tę samą kwotę, z jednoczesnym przesunięciem terminu zakupu na I połowę 2013 r., rozłożenie wydatkowania pozostałej kwoty zaplanowanej na zakupu urządzeń do mycia, czyszczenia, sortowania i pakowania lub konfekcjonowania owoców i warzyw w wysokości 300 000,00 zł zatwierdzonej w planie do realizacji na II połowę 2012 r. na: 100 000,00 zł wydatkowaną w II połowie 2012 r., oraz 200 000,00 zł wydatkowane w II połowie 2013 r. Ogółem Grupa zamierzała przesunąć inwestycje na kwotę 1 879 270,00 na rok 2013 r. Grupa przekroczyła dopuszczalną kwotę zwiększenia w ciągu danego roku i w odniesieniu do tego roku, całkowitej kwoty wydatków określonych w planie uznawania o maksymalnie 5% kwoty początkowo zatwierdzonej w PDU. Kwota na realizację inwestycji wynikająca z PDU na rok 2013 wyniosła 610 400,00 zł. Dopuszczalne zwiększenie o 5% ww. kwoty daje kwotę 30 520,00 zł. W tych okolicznościach przesunięcie kwoty 1 879 270,00 zł w ocenie organu jest przekroczeniem dopuszczalnej kwoty zwiększenia. Jednocześnie organ wskazał, że brak jest również możliwości akceptacji zmiany w osobach członków Grupy. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. w przypadku przystąpienia producenta, spełniającego warunki, o których mowa w § 1 pkt 1, do wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw w trakcie realizacji planu dochodzenia do uznania, grupa producentów dokonuje stosownej zmiany planu dochodzenia do uznania, w szczególności poprzez wskazanie informacji dotyczących tego producenta, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz informacji o powierzchni upraw poszczególnych gatunków owoców i warzyw, wielkości zbiorów, ilości i wartości sprzedanych owoców i warzyw oraz kierunków ich dystrybucji za rok poprzedzający rok przystąpienia tego producenta do wstępnie uznanej grupy producentów. Informacje przedstawione przez Grupę w złożonej zmianie planu dochodzenia do uznania nie spełniają powyższych warunków. Odnosząc się do zawnioskowanej zmiany w zakresie rezygnacji Grupy z inwestycji zaplanowanej do realizacji w II półroczu 2013 r. polegającej na odstąpieniu od zakupu środka transportu wyposażonego w urządzenia chłodnicze stwierdzono, że zaproponowana zmiana nie może zostać oceniona pozytywnie. Wskazano przy tym, że wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw może być uznana za organizację producentów owoców i warzyw, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 i 2 oraz zrealizuje plan dochodzenia do uznania w zakresie określonym w art. 37 akapit 1 lit. c rozporządzenia nr 543/2011. Projekt planu uznawania obejmuje przynajmniej: a) opis sytuacji wyjściowej, w szczególności w odniesieniu do liczby członków będących producentami, z uwzględnieniem wszystkich szczegółowych informacji dotyczących członków, produkcji, w tym wartości produkcji sprzedanej, marketingu i infrastruktury, którą dysponuje grupa producentów, w tym infrastruktury będącej w posiadaniu poszczególnych członków grupy producentów; b) proponowaną datę rozpoczęcia realizacji planu oraz okres jej trwania, który nie przekracza pięciu lat; oraz c) działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania. Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że Grupa jest zobowiązana do realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania. Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw może być uznana za organizację producentów owoców i warzyw wtedy gdy zrealizuje inwestycje opisane w ww. dokumencie oraz wypełni inne warunki w nim zawarte (np. wielkości produkcji, sprzedaży i struktury dystrybucji). Zatem wyrażenie zgody przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR na jakiekolwiek odstępstwa od realizacji inwestycji w zatwierdzonym dokumencie musi być poprzedzone analizą, z której będzie wynikało, że zmiana w realizacji zatwierdzonego uprzednio planu dochodzenia do uznania na przykład odstąpienie od zakupu środka transportu wyposażonego w urządzenie chłodnicze nie będzie skutkowała brakiem możliwości wywiązania się z pozostałych warunków objętych tym planem (struktura produkcji, magazynowania i dystrybucji wytworzonego produktu). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy organ wskazał, że Grupa przygotowując plan dochodzenia do uznania wskazała, iż zakup środka transportu wyposażonego w urządzenia chłodnicze jest niezbędny aby Grupa mogła spełnić kryteria uznania za organizację producentów, przy określonym potencjale produkcyjnym oraz przewidywanej sprzedaży wyprodukowanych owoców i warzyw. Biorąc pod uwagę powyższe, brak jest możliwości wycofania zaplanowanej do realizacji w II półroczu 2013 r. inwestycji polegającej na zakupie środka transportu wyposażonego w urządzenia chłodnicze przy jednoczesnym utrzymaniu tej samej wielkości produkcji, sprzedaży i struktury dystrybucji. Podkreślono przy tym, że Grupa nie wskazała żadnej zmiany struktury produkcji, sprzedaży i rodzaju produktów w stosunku do zatwierdzonych w planie dochodzenia do uznania. Grupa nie uzasadniła, dokonanej zmiany w planie dochodzenia do uznania mniejszym zakresem rodzajowym i wielkościowym inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowanie oraz przygotowaniem owoców i warzyw do sprzedaży. Postanowienie Prezesa ARiMR nr (...) z dnia (...) września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżyła w całości Grupa Producentów (...) sp. z o.o., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: I. art. 39 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (zwane dalej rozporządzeniem nr 543/2011), polegające na jego błędnej wykładni przez organ prowadzącej do wniosku, że w niniejszej sprawie niedopuszczalne jest zatwierdzenie zmiany do planu nie jest dopuszczalne jeżeli nastąpiło by zwiększenie wydatków o kwotę wyższą niż 5% kwoty uprzednio zatwierdzonej na dany rok realizacji planu, gdy w rzeczywistości wymóg ten odnosi się do dopuszczalnej zmiany wartości w odniesieniu do realizacji całego planu bez rozbicia na poszczególne lata oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: II. art. 47 ust. 4 rozporządzenia nr 543/2011 w związku z art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 302 z dnia 4 kwietnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (zwane dalej rozporządzeniem nr 302/2011), polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu przez organ w sytuacji, gdy w odniesieniu do niniejszego postępowania nie znajduje on zastosowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a. oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z p. zm., dalej: k.p.a.), jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to uzasadniło jej uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oceniając - w powyższym kontekście – treść zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych wskazać trzeba, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" określone zostały zarówno na mocy przepisów unijnych, jak i krajowych. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm., dalej jako rozporządzenie wykonawcze). Rozporządzenie to zostało wydane w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173). Sąd pragnie na wstępie podkreślić, iż z urzędu jest mu znana treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2014 r., który zapadł w sprawie sygn. akt V SA/Wa 117/14 ze skargi Grupy Producentów (...) Sp. z o.o. w Ż., mocą którego uchylono decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) października 2013 r. nr (...) oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) sierpnia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) lipca 2012 r. zatwierdzającej zmiany w planie dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 2280/14 oddalił skargę kasacyjną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2014 r. Skutkiem wydania powołanych wyżej wyroków WSA w Warszawie oraz NSA jest potwierdzenie, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Marszałka Województwa (...) z dnia 30 lipca 2012 r. zatwierdzająca zmiany w planie dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw, natomiast decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) października 2013 r. nr (...) oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) sierpnia 2013 r., wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...)lipca 2012 r., zostały prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego. Organ rozpoznając wniosek Skarżącej wskazywał na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) lipca 2012 r. zatwierdzającej zmiany w planie dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw, na skutek wydania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzji z dnia (...) października 2013 r. nr (...) utrzymującej w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) sierpnia 2013 r. wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia ()...)ipca 2012 r. Organy wskazywały przy tym, że jest to jedna z przesłanek, którymi kierowały się wydając negatywną opinię do planu dochodzenia do uznania. Należy też wskazać, że większa część wniosku Skarżącej z dnia 30 marca 2012 r., który wszczął kontrolowane postępowanie, pokrywa się z treścią wniosku, który był rozstrzygany wskazaną ostateczną decyzją Marszałka Województwa. Podkreślić również należy, że sądy administracyjne w swoich orzeczeniach dokonały wykładni art. 47 ust. 4 rozporządzenia nr 543/2011 w związku z art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 302 z dnia 4 kwietnia 2012 r., z której wynika, iż Skarżąca ma rację odnośnie braku możliwości stosowania zmienionych przepisów do Skarżącej z uwagi na fakt, iż plan uznawania do dochodzenia był zaakceptowany przed datą wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego - tak jak na to wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wyroku z dnia 17 marca 2016 r. Sąd – znając z urzędu treść przytoczonych wyroków, jak również będąc związany ich treścią z myśl art. 170 p.p.s.a. – był zatem zobowiązany do uchylenia zaskarżonego postanowienia, zważywszy na fakt, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane przez Prezesa ARiMR po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II GSK 2280/14. Organ odwoławczy wydając swoje postanowienie uchybił zatem wskazanej regulacji Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych wszystkich przyczyn organ winien zatem dokonać ponownej oceny sprawy z uwagi na inny stan faktyczny, niż na to wskazywały organy, z uwzględnieniem wyżej wyrażonych poglądów w zakresie wykładni prawa materialnego, z zastosowaniem odpowiednich przepisów dotyczących postępowania. Z uwagi na powyższe, jak również ze względu na obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ spowodowany naruszeniem przez organ przepisów postępowania, Sąd nie odniósł się do wskazanego w skardze zarzutu odnoszącego się do naruszenia przepisu prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust.1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika (w tym przypadku adwokata) reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 597 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (100 zł) oraz wynagrodzenia adwokata (480 zł), jak również zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).