V SA/Wa 2640/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. w J. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... września 2010 r. nr ... w przedmiocie: odmowy wydania zaświadczeń o pomocy de minimis oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi z 22 października 2010 r. (data nadania) wniesionej przez Z. Spółka z o.o. (zwany dalej skarżąca, spółka), jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej nr ... z ... września 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z ... maja 2010 r. odmawiające wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. 2. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: 2.1. Wnioskiem z ... września 2009r. uzupełnianym na żądanie organu kolejnymi pismami i dokumentami skarżąca zwróciła się o wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis z tytułu wydatkowania z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: zfron) w okresie od ... kwietnia 2009 r. do ... września 2009 r. wydatków w łącznej kwocie ... zł na poprawę warunków pracy pracowników niepełnosprawnych zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 lit e rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej: rozporządzenie zfron). Do wniosku skarżąca załączyła dokumentację potwierdzającą dokonanie wydatków na zakup drukarek z oprzyrządowaniem, komputerów, monitorów, aktualizacji programów komputerowych, wózków ... wraz z oprzyrządowaniem, maszyn czyszczących, szorowarek, odkurzaczy, kos spalinowych, kosiarek, nożyc do żywopłotu, sprzętu i akcesoriów do prac porządkowych, samochodów, migomatu, cyfrowej centrali telefonicznej oraz na pokrycie kosztów szkolenia z pakietu optima. Skarżąca we wniosku podnosiła, że wskazywane wydatki przyczyniły się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracowników niepełnosprawnych. Na wezwanie PFRON z ... października 2009 r. do: podania w odniesieniu do każdego wydatku konkretnej litery § 2 ust. 1 pkt 12 a-f rozporządzenia zfron określającej cel wydatkowania środków, kopii wyciągów bankowych i indywidualnych programów rehabilitacji, skarżąca złożyła indywidualne programy rehabilitacji i pismem z dnia ... listopada 2009 r. wskazała, że jeden wydatek na podstawie faktury nr ... (na kwotę ... zł za szkolenie pracowników z programu optima) należy zakwalifikować jako wydatek, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 1 lit c, natomiast pozostałe - w § 12 ust. 1 pkt 1 lit f rozporządzenia zfron. W piśmie z ... lutego 2010 r. skarżąca wyjaśniła, że zakupiony sprzęt do sprzątania i mycia okien przyczynił się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracownic zatrudnionych przy sprzątaniu, a zakupy sprzętu do sprzątania i sprzętu komputerowego przyczyniły się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych osób niepełnosprawnych poprzez doposażenie stanowisk pracy i dostosowanie do psychofizycznych możliwości niepełnosprawnych. Wzrósł komfort pracy pracowników. Również zakupione samochody są bardziej komfortowe, wyposażone we wspomaganie kierownicy. Wszelkie zakupy podnoszą komfort i jakość pracy, dają pracownikom satysfakcję i podnoszą samoocenę, przyczyniają się do zminimalizowania niezbędnego wysiłku fizycznego, jaki pracownicy wkładają w codzienną prac, co podnosi motywację i samozadowolenie z pracy. 2.2. W piśmie z ... kwietnia 2010 r. PFRON wyjaśnił skarżącej, że wyposażenie stanowisk pracy w nowoczesne maszyny urządzenia poprawia komfort pracy i polepsza warunki jej wykonywania bez względu na to, czy pracę wykonuje osoba pełnosprawna czy niepełnosprawna. Indywidualne programy rehabilitacji nie mogą zaś stanowić pretekstu do dokonywania inwestycji związanych z zakupem nowych maszyn, urządzeń, samochodów czy sprzętu w miejsce zużytych czy starych nie spełniających określonych standardów i norm. Pracodawca z mocy przepisów prawa zobowiązany jest zapewnić pracownikom należyte warunki pracy na odpowiednio wyposażonych stanowiskach pracy. PFRON podając te wskazówki wyznaczył skarżącej termin 14 dni na wskazanie dowodów mogących rzutować na rozstrzygniecie sprawy wskazują, że nie widzi podstaw do wystawienia zaświadczeń. 2.3. W odpowiedzi na to ostatnie pismo skarżąca wskazała, że wydatki zostały poniesione na cele określone w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. e) rozporządzenia zfron. Ponownie wywodziła, że zakupiony sprzęt do sprzątania zapewnia lżejszą pracę i jest bardziej dostosowany do możliwości pracujących na nim niepełnosprawnych. Nowy sprzęt komputerowy jest mniej awaryjny i poprawia standard pracy. Zakupiony sprzęt ogrodowy ze względu na swa budowę w istotny sposób wpłynął na poprawę warunków pracy obsługujących ten sprzęt. Nowe samochody obniżyły negatywny wpływ na stan zdrowia kierowców. Również zakup centrali telefonicznej i sprzętu do spawania poprawił warunki pracy zatrudnionych przy tym sprzęcie niepełnosprawnych pracowników. 2.2. Postanowieniem z ... maja 2010 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił wydania zaświadczeń na wydatki w łącznej kwocie ... zł. Zdaniem organu wyposażenie miejsca pracy w sprzęt niezbędny do wykonywania obowiązków służbowych jest podstawowym obowiązkiem pracodawcy niezależnie od tego czy pracownik ten jest osobą niepełnosprawną, czy też nie i nie stanowi podstawy do włączenia tych wydatków do IPR. Organ podniósł, że dostosowanie stanowiska pracy musi pozostawać w związku z rodzajem i stopniem niepełnosprawności pracownika. W ramach IPR mogą zostac sfinansowane koszty mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, IPR nie mogą zaś stanowić pretekstu do dokonywania inwestycji związanych z zakupem nowych maszyn, urządzeń, samochodów, programów komputerowych czy innych przedmiotów umożliwiających wykonywanie pracy w miejsce zużytych czy starych, nie spełniających określonych standardów i norm. Z przedstawionych IPR nie wynika, aby przedmiotowy wydatek miał związek z niepełnosprawnością osób, dla których opracowano programy, a jego dokonanie było uzasadnione spodziewanym zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika. 2.3. Pismem z ... czerwca 2010 r. skarżąca wniosła do Ministra Pracy i Polityki Społecznej zażalenie na powołane rozstrzygnięcie. Podniosła, iż wszystkie dokonane zakupy są zgodne z § 2 ust. 1 pkt 12 lit e rozporządzenia zfron i mają na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych oraz dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Powołany przepis nie wprowadza żadnych ograniczeń co do rodzaju i typu sprzętu i urządzeń, w jakie należy wyposażyć stanowisko pracy osoby niepełnosprawnej. Za nieuprawniony uznała argument organu dotyczący obowiązku pracodawcy wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy w zakresie wyposażenia miejsca pracy w odniesieniu do zakładów pracy chronionej zatrudniających osoby niepełnosprawne, wskazując iż w tym celu prowadzący zakład pracy chronionej może wydatkować środki zgromadzone na zfron. 3. Rozpoznając sprawę w wyniku złożenia przez skarżącą zażalenia, Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z ... września 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z ... maja 2010 r. W uzasadnieniu podtrzymał w całości argumentację organu I instancji. Wskazał, iż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 lit e rozporządzenia zfron, stanowiącym podstawę wniosku strony, zasadność poniesienia wydatku musi wprost wynikać z IPR i musi być uzasadniona spodziewanym zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika dla którego program został opracowany. Tymczasem zakupy dokonane przez skarżącą dotyczą wyposażenia stanowisk pracy w podstawowy sprzęt niezbędny do wykonywania zatrudnienia, nie zaś dostosowania miejsca i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności mającego na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych pracowników. Minister dokonał bardziej szczegółowej analizy poszczególnych rodzajów sprzętu i urządzeń zestawiając te zakupy z potrzebami wynikającymi z treści załączonych IPR. Organ powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 kwietnia 2009 r. sygn akt V SA/Wa 2887/08 wskazał, że sam fakt sfinansowania wydatku w ramach IPR nie oznacza, że spełniony został warunek udzielenia pomocy w ramach pomocy de minimis, gdyż wydatek taki winien służyć sfinansowaniu kosztów, o których mowa w § 12 pkt 12 rozporządzenie zfron. 3. Skarżąca w dniu 22 października 2010 r. (data nadania) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z ... września 2010 r. W uzasadnieniu skargi przedstawiła stan faktyczny sprawy. Za niezasadne uznała zakwestionowanie przez organ odwoławczy wskazań zawartych przez uprawnioną komisję w programach rehabilitacji oraz nie uznanie wydatków poniesionych na dostosowanie miejsca i stanowisk pracy poprzez doposażenie w nowy, lepszy i sprawniejszy sprzęt. Podnosiła, że przepisy prawa nie definiują działań, które mogą lub powinny zmniejszać ograniczenia zawodowe, a pozostaje to w kompetencjach komisji tworzonych w trybie § 6 rozporządzenia zfron. Za krzywdzącą i nieuzasadnioną żadnymi dowodami uznała ocenę organu, iż dokonane przez skarżąca zakupy w żaden sposób nie wpływają na zmniejszenie ograniczeń zawodowych niepełnosprawnych pracowników. Wskazała przy tym, iż regulacja § 2 ust. 2 rozporządzenia o zfron nie wyklucza dokonywania zakupów (inwestycji) stanowiących przysporzenie dla pracodawcy. 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 5. Przedmiotem żądania strony było wydanie przez PFRON zaświadczenia o pomocy de minimis ze względu na poniesione przez skarżącego wydatki z konta zfron na zakup mebli biurowych na wyposażenie miejsc pracy czterech pracowników z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. 5.1. Problematyka dotycząca pomocy de minimis została przeniesiona na grunt prawa polskiego w ramach procesu harmonizacji prawa krajowego z prawem wspólnotowym. Podstawowym aktem prawnym odnoszącym się do pomocy publicznej, w tym do pomocy de minimis, jest Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską - art 87 i 88 (Dz. U. z 2004 Nr 90, poz. 864/2 ze zmianami), a w dalszej kolejności rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01:2001) zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5). Na gruncie prawa krajowego podstawową rolę pełni ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.- dalej: u.p.s.p.p.) W myśl art. 1 ustawa ta określa zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską - obecnie art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Art. 5 tej ustawy stanowi, że: • Przy obliczaniu pomocy de minimis nie wlicza się pomocy publicznej udzielonej w ramach programu pomocowego, pomocy indywidualnej oraz pomocy indywidualnej na restrukturyzację, zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z art. 88 Traktatu WE, pomocy udzielanej w ramach wyłączeń grupowych, a także pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. • Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do obliczania pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. • Podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Ponadto dla potrzeb niniejszej sprawy istotne znaczenie mają także przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U, 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm., dalej: ustawy o rehabilitacji) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810 ze zm. ). Zgodnie z art. 7 ustawy o rehabilitacji - rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych, zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej, przy czym rehabilitacja lecznicza osób niepełnosprawnych odbywa się na podstawie odrębnych przepisów. Jak stanowi art. 33 ust. 1 tejże ustawy prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji, zgodnie zaś z treścią ust 4 tego artykułu, środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków. Artykuł 5 ust. 2 u.p.s.p.p. normuje kompetencję podmiotów udzielających pomocy w rozumieniu art. 2 pkt 12 u.p.s.p.p. do wydawania jej beneficjentom potwierdzenia udzielenia pomocy de minimis. Przepis ten stanowi realizację postanowienia 3 ust. 1 rozporządzenia nr 69/01, na mocy którego państwo członkowskie jest zobligowane do informowania zainteresowanego przedsiębiorstwa, iż udzielone wsparcie ma charakter pomocy de minimis. Przepis ten nakłada na podmioty udzielające pomocy także obowiązek określonego działania - podjęcia czynności o charakterze zaświadczenia, przy czym pod pojęciem zaświadczenia należy rozumieć czynność materialno-techniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego [J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, s. 733. Ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej nie normuje żadnych dodatkowych kwestii związanych z zakresem i trybem realizacji obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Zagadnienia te regulują (bez uregulowania szczegółowych kwestii proceduralnych: wydane na podstawie art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis [Dz. U. Nr 187, poz. 1930 (dalej jako rozporządzenie o pomocy de minimis], a w zakresie przez to rozporządzenie nie uregulowanym - odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy Działu VII k.p.a. (art. 217-220 k.p.a), przy czym to odpowiednie zastosowanie nie oznacza stosowania tych przepisów wprost, a stosowanie odpowiednie z uwzględnieniem przede wszystkim funkcji zaświadczeń o pomocy de minimis wynikającej z powołanych przepisów o pomocy publicznej i o rehabilitacji osób niepełnosprawnych. 5.2. W przedmiotowej sprawie zaświadczenie o pomocy de minimis wydawane jest w odniesieniu do wydatków związanych z rehabilitacją zawodową, społeczną i leczniczą, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków. Zgodnie zaś z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. Ubiegając się o wydanie zaświadczenia pracodawca jest obowiązany złożyć dokumenty o jakich mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia. Rodzaj wydatków, które można pokryć z zakładowego funduszu rehabilitacji został wskazany w § 2 przedmiotowego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. We wspomnianym § 2 ust. 1 rozporządzenia w jego pkt 12 wskazano, że ze środków funduszu rehabilitacji realizowane są wydatki na indywidualne programy rehabilitacji, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których fą finansowane m.in. inne wydatki ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji. W § 6 rozporządzenia postanowiono, że warunkiem wykorzystania środków funduszu rehabilitacji na wydatki, o których mowa w § 2 ust 1 pkt 12 jest opracowanie programu rehabilitacji. Przywołane przepisy wskazują w jakich okolicznościach pomoc może być zakwalifikowana jako pomoc de minimis oraz wskazują na to, że podstawą zakwalifikowania tej pomocy jako pomocy de minimis jest zaświadczenie wydawane przedsiębiorcy przez uprawniony podmiot. Jakkolwiek z § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007r. w sprawie zfron, wynika, że warunkiem uznania pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia, treść tego przepisu wskazuje, że nie jest to zaświadczenie o jakim mowa wprost w art. 217 § 2 pkt 1 kpa. Przepis ten kładzie bowiem nacisk na konieczność uzyskania zaświadczenia, co w ocenie Sądu nakłada na przedsiębiorcę konieczność wykazania, że poniósł wydatek kwalifikujący się do uznania go za pomoc de minimis. Przepisy Działu VII Kpa regulują tylko kwestie proceduralne związane z wydaniem zaświadczenia, jednak z funkcji zaświadczeń, wynikającej z przepisów artykuł 5 ust. 2 u.p.s.p.p.., przy uwzględnieniu art. 33 ust. 1 i 4 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych i przepisów rozporządzenia zfron wynika kompetencja PFRON do merytorycznej oceny wydatków zgłaszanych przez zainteresowanego do objęcia ich zaświadczeniem o pomocy de minimis, czy są one wydatkami, o jakich mowa w tych przepisach. Postępowanie związane z wydaniem zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym o jakim mowa w art. 1 pkt 1 kpa lecz ma charakter administracyjny stanowiąc formę uproszczonego działania administracyjnego. W postępowaniu tym nie prowadzi się w pełni postępowania dowodowego o jakim jest mowa w dziale II kpa, stosuje się jednak ogólne zasady postępowania określone w kpa. Postępowanie dowodowe (wyjaśniające) jakkolwiek okrojone (art. 218 § 2 kpa).- musi i może być prowadzone w zakresie niezbędnym do zbadania zgłoszonego żądania. Wykazanie istnienia powiązania celu wydatku ze środkami funduszu rehabilitacji należy do podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia o uznaniu pomocy jako pomocy de minimis. (Stanowisko takie zajął NSA w wyroku z dnia 27.04.2010r. Syg.akt. II GSK 574/09). Zdaniem Sądu w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia o pomocy de minimis organ zobowiązany do wydania zaświadczenia, jest uprawniony do wyjaśnienia kwestii powiązania zgłoszonego żądania z rodzajem poniesionego wydatku, którego ma dotyczyć zaświadczenie. Pełnego materiału dowodowego dostarcza jednak zainteresowany pracodawca i to ten dostarczony przezeń materiał podlega ocenia przez organ, bez obowiązku po stronie tego organu poszukiwania dodatkowych dowodów, które mogłyby uzasadnić wydanie zaświadczenia żądanego przez zainteresowanego. 5.3. Zdaniem sądu nie można zarzucić, by ocena dostarczonego przez organ materiału dowodowego w postaci indywidualnych programów rehabilitacji i dowodów zakupu była przeprowadzona z naruszeniem przepisów postępowania. Organy miały prawo ocenić, że w świetle treści IPR, zawartych tam ocen potrzeb osób niepełnosprawnych i opisu działań w celu realizacji tych potrzeb, nie zostało wykazane, by wydatki, których zaświadczenie miały dotyczyć, miały na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia zfron. Wyjaśnić przy tym trzeba, że organy nie oceniały merytorycznie orzeczeń komisji a jedynie kwestionowały zasadność poniesienia określonych wydatków w ramach indywidualnych programów rehabilitacji oraz pod kątem zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracowników, a więc w granicach kompetencji przyznanych im przez ustawodawcę, m. in. na podstawie § 9 ust. 1 ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. Organ nie jest związany opiniami specjalistów wchodzących w skład komisji rehabilitacyjnej, w zakresie oceny, czy określony wydatek przyczyni się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracownika, a zatem czy może być dokonany z zakładowego funduszu rehabilitacji gdyż orzekanie o tym jest jego kompetencją, a nie komisji rehabilitacyjnej. Opinia komisji oraz ewentualnie inne opinie lekarskie podlegają ocenie organu orzekającego, jak i inne dowody w sprawie. Zatem organ powinien na nich polegać (w razie braku przeciwdowodu) co do zakresu i stopnia niepełnosprawności oraz zakresu ograniczeń zawodowych pracownika, ale jeszcze raz należy podkreślić, że nie mogą one zastąpić organu w ocenie zasadności dokonania konkretnego wydatku w aspekcie spełniania wymogów określonych w § 12 ust. 2 rozporządzenia zfron. W zaskarżonym postanowieniu wykazano, że przedmiotowe zakupy nie wpływają na zmniejszenie, czy też wyeliminowanie ograniczeń osób niepełnosprawnych wynikających z ich niepełnosprawności, a służą po prostu wypełnieniu obowiązków pracodawcy do zapewnienia wyposażenia stanowisk pracy zgodnie z wymogami bezpieczeństwa i higieny pracy. Przedłożone dokumenty nie wskazywały, by przedmiotowe zakupy miały jakieś szczególne cechy świadczące o indywidualnym przystosowaniu ich do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności pracowników skarżącego, których dotyczyły indywidualne programy rehabilitacji. Nie można wiec było uznać, że były to zakupy indywidualnego sprzętu dla osób niepełnosprawnych w ramach indywidualnych programów rehabilitacyjnych skutkującym zmniejszaniu ograniczeń zawodowych pracowników. Nie przekroczył też organ zasad swobodnej oceny materiału dowodowego uznając, iż zakupiony przedmioty nie mogą wpłynąć na zmniejszenie ograniczeń zawodowych pracowników objętych załączonymi do sprawy IPR. Skarżąca była przy tym informowana o możliwości negatywnego załatwienia jej wniosku i mimo to nie wykazała szczegółowo w odniesieniu do poszczególnych wydatków w konfrontacji z konkretnymi IPR, że wydatki spełniają wymagane przez przepisy kryteria, o których organ informował. Stwierdzić zatem należy, iż organ prawidłowo poddał analizie wszystkie indywidualne programy rehabilitacji i wnioskowane wydatki w aspekcie tego, czy wydatki te spełniają stosowne kryteria dla wydania zaświadczenia. Prawidłowo również przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, ustalono stan faktyczny i dokonano jego oceny z perspektywy mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, przy czym ocena ta nie nosi znamion dowolności. Już samo dokonanie oceny przedmiotowych wydatków w kontekście treści przedstawionych IPR było wystarczające do odmowy wydania zaświadczenia. 5.4. Skoro jednak organy prawidłowo wykazały, że nie została spełniona przesłanka pokrycia dotycząca celu poniesienia wydatków, to zaskarżone rozstrzygnięcie należało uznać za prawidłowe, nie naruszające prawa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte postanowienie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływa na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrola decyzji. Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270 ze zm.), był zobowiązany orzec, jak w sentencji.