V SA/Wa 2675/13

Dnia 13 marca 2014 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz P. Sp. z o.o. w Warszawie kwotę ... zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu (zwanego dalej: "Marszałkiem Województwa") w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania pochodzącego ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Spółką", "Skarżącą") zawarła w dniu 2 listopada 2010 r. umowę o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Priorytetu VIII Regionalne kadry gospodarki, Działanie 8.1. Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Poddziałanie 8.1.1. Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw. W wyniku przeprowadzonej następnie kontroli stwierdzono, że w trakcie realizacji projektu doszło do nieprawidłowości wynikających z naruszenia przepisów prawa pracy. Kontrolujący ustalili bowiem, iż Prezes Zarządu Spółki – U.D. jest jednocześnie zatrudniona na stanowisku koordynatora projektu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Marszałek Województwa zobowiązał Spółkę do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur w wysokości 95.339,96 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wskazano, iż U.D. została zatrudniona na podstawie umowy o pracę z dnia 1 września 2010 r. na stanowisku Prezesa Zarządu Spółki, na czas nieokreślony, w wymiarze pełnego etatu, w systemie pracy zadaniowej, a jednocześnie – na podstawie umowy o pracę z dnia 2 listopada 2010 r. – na stanowisku Koordynatora projektu, na okres od 2 listopada 2010 r. do 31 lipca 2012 r. w wymiarze pełnego etatu. Zdaniem organu, analiza zawartych umów nie daje podstaw do stwierdzenia, iż pracę na stanowisku Koordynatora projektu można uznać za pracę rodzajowo wyraźnie inną od pracy na stanowisku Prezesa Zarządu Spółki, co zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem pozwala wyjątkowo na zawiązanie drugiego stosunku pracy z tym samym pracownikiem. Marszałek Województwa podniósł następnie, iż przy wykonywaniu na rzecz tego samego pracodawcy nawet kilku rodzajów podporządkowanej pracy domniemanie przemawia za istnieniem jednego stosunku pracy, choćby charakteryzującego się odpowiednio złożoną konstrukcją przedmiotu zobowiązania. Organ I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w przedstawionej przez Spółkę opinii prawnej, iż z samych nazw "Koordynator projektu" oraz "Prezes Zarządu" należy wywodzić, iż osoby zatrudnione na tych stanowiskach wykonują różne rodzajowo czynności. Wskazano przy tym, iż zakresy czynności stanowią konkretyzację określonych w umowach o pracę obowiązków wykonywania pracy danego rodzaju i wynika z nich, że prace wykonywane przez Panią U.D. w ramach obu umów o pracę nie stanowią prac wyraźnie innego rodzaju. W ocenie Marszałka Województwa, niewystarczające jest także powoływanie się na czasowe oddelegowanie Prezesa Zarządu do pracy na stanowisku Koordynatora projektu, ponieważ przez cały okres zatrudnienia na stanowisku Koordynatora projektu U.D. pozostawała na stanowisku Prezesa Zarządu Spółki, co potwierdzają zapisy w Krajowym Rejestrze Sądowym. W konsekwencji organ I instancji podniósł, iż określenie zadań w wymiarze, który nie pozwala na ich wykonanie w granicach wynikających z art. 129 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.), oznacza naruszenie art. 140 tego Kodeksu, prowadząc do zatrudnienia pracownika w godzinach nadliczbowych. Mając na uwadze powyższe ustalenia, wydatki poniesione na wynagrodzenie U.D. zostały uznane przez Marszałka Województwa za niekwalifikowalne. Organ przyjął następnie, iż sytuacja ta wypełnia znamiona dyspozycji art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.; zwaną dalej: "u.f.p."), tj. wykorzystania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa art. 184 u.f.p. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki z dnia 5 lipca 2013 r., zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. o numerze [...] Minister Rozwoju Regionalnego utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz zarzuty odwołania, wskazując dodatkowo na szczegółowe zakresy obowiązków wynikających z zawartych przez U.D. dwóch umów o pracę: na stanowisku Prezesa Zarządu Spółki oraz Koordynatora projektu. Organ zauważył, iż Spółka podpisując umowę o dofinansowanie z dnia 2 listopada 2010 r., zobowiązała się w § 3 ust. 4 tej umowy, iż przy wydatkowaniu środków w ramach projektu będzie stosować aktualną wersję Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Zgodnie z Wytycznymi z dnia 28.12.2009 r., jak i Wytycznymi z dnia 22.11.2010 r. oraz z dnia 15.12.2011 r. (aktualnymi w czasie zawierania i ponoszenia wydatków na podstawie przedmiotowej umowy o pracę), wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile są zgodne z odrębnymi przepisami prawa krajowego i wspólnotowego (Podrozdział 3.1 pkt 1). Powołując się na właściwe przepisy Kodeksu pracy, Minister podniósł, iż z utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie stanowiska wynika, że zasadą jest pozostawanie stron w jednym stosunku pracy, choćby nawet przedmiotem pracowniczego zobowiązania był rodzaj pracy szeroko określony nazwą kilku zawodów lub specjalności czy funkcji. Organ odwoławczy w całości zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że przedmiot obu umów o pracę charakteryzował się czynnościami takimi jak: zarządzanie, kierowanie, koordynacja, nadzór, a zatem był rodzajowo tożsamy, na pewno zaś nie można mówić o zupełnie różnym ich rodzaju. Zdaniem Ministra, to czy dane czynności są tożsame czy zupełnie różne wynika z typu tych czynności. Konkretne czynności składające się na pracę w charakterze Prezesa Zarządu mogą być inne niż te wykonywane w charakterze koordynatora projektu (w szczególności, jeżeli Prezes Zarządu nie jest zaangażowany w realizację innego projektu), co nie zmienia faktu, iż rodzajem tych czynności jest zarządzanie, kierowanie, koordynacja, nadzór, co wynika wprost z analizy zapisów zakresów obowiązków obu umów o pracę. Minister przywołał także w uzasadnieniu zarzuty sformułowane przez Spółkę w odwołaniu, uznając je za chybione, bezzasadne i niezasługujące na uwzględnienie. W tym zakresie wskazał w szczególności, iż ograniczenia ze względu na status pracownika zarządzającego w imieniu pracodawcy zakładem pracy nie dotyczą art. 129 § 1 Kodeksu pracy, jak również ze względu na wykonywanie pracy w systemie zadaniowym, co wynika wprost z art. 140 Kodeksu pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 207 ust. 9, ust. 11 i ust. 12 u.f.p., w zw. z § 3 ust. 3 Porozumienia z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w sprawie komponentu regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki zawartego pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego a Samorządem Województwa Kujawsko-Pomorskiego poprzez zobowiązanie Spółki, do zwrotu dofinansowania z uwagi na zakwestionowanie możliwości zatrudnienia Prezesa Spółki na stanowisku koordynatora projektu i uznanie zawartej z nim umowy o pracę jako wydatku niekwalifikowalnego w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw prawnych, albowiem zatrudnienie U.D. na podstawie dwóch umów o prace – na stanowisku Prezesa Zarządu i na stanowisku Koordynatora Projektu – jest prawnie dopuszczalne, a nadto Wojewódzki Urząd Pracy w T. (działający w obszarze właściwości Skarżącej) oficjalnie uznał, że osoba zarządzająca instytucją szkoleniową – jej dyrektor – będącej partnerem może być jednocześnie kierownikiem projektu, co pozwalało na takie rozstrzygnięcie Skarżącej działającej w zaufaniu do organów państwa; 2. art. 7 w zw. z art. 8 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej: "k.p.a.") przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w taki sposób, aby budzić zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, również poprzez wyczerpujące zebranie z urzędu i rozpatrzenie materiału dowodowego, stojąc tym samym na straży praworządności, poprzez arbitralne i bezpodstawne zakwestionowanie argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji i uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia tezami nie znajdującymi żadnego uzasadnienia w zebranym w formie dokumentów materiale dowodowym. Autor skargi wystąpił także o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci: - pisma Skarżącej skierowanego do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z dnia 11 października 2013 r. na okoliczność jego treści, w szczególności prób wyjaśnienia stanowiska zawartego na oficjalnej urzędowej stronie internetowej pod adresem www.pokl.wup.torun.pl; - wydruku ze strony internetowej www.pokl.wup.torun.pl na okoliczność ich treści, w tym dopuszczalności zawierania dwóch umów z jednym pracodawcą na stanowisku kierowniczym, na którym prowadzi się sprawy i reprezentuje instytucję szkoleniową oraz na stanowisku kierownika/koordynatora projektu. Rozwijając zarzuty skargi w obszernym uzasadnieniu podkreślono, że w żadnym wypadku nie można uznać aby zespół czynności składających się na umówioną pracę na stanowisku Prezesa Zarządu oraz zespół czynności składających się na umówioną pracę na stanowisku Koordynatora projektu, składały się na tożsamość rodzaju pracy. Co więcej, w niniejszej sprawie zostały podjęte dodatkowe czynności znacząco ograniczające zespół czynności Prezesa Zarządu. W ocenie Spółki, zarządzanie Spółką przez Prezesa Zarządu, czy instytucją szkoleniową przez Dyrektor, nie jest tożsame z zarządzaniem projektem, co potwierdza również stanowcze stanowisko Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T., które bezpodstawnie zmarginalizował organ odwoławczy. Skarżąca wskazała, iż zatrudnienie Prezesa Zarządu na stanowisku Koordynatora projektu było dopuszczalne, a to ze względu na fakt, iż są one rodzajowo wyraźnie odmienne. Zakres obowiązków dla każdego ze stanowisk jest inny, zaś twierdzenie, że zakresy te się pokrywają, jest nieuprawnione. W żadnym przypadku nie może być mowy o nieważności którejkolwiek z umów o pracę zawartych z U.D. Umowa o pracę na stanowisku Koordynatora projektu nie została zawarta w celu naruszenia bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, a mianowicie przepisów o pracy w godzinach nadliczbowych i wynagrodzeniu za pracę w godzinach nadliczbowych, dotyczących norm czasu pracy, dobowego i tygodniowego odpoczynku, czy też zasad współżycia społecznego, a zawarcie tego stosunku pracy nie miało na celu obejścia ustawy. Zdaniem Spółki, do osoby zatrudnionej na stanowisku Prezesa Zarządu przepisy Kodeksu pracy w wyżej wskazanym zakresie nie mają zastosowania, ze względu na to, że zatrudnienie na stanowisku Koordynatora projektu stało się – na czas jego realizacji – tym podstawowym, pierwszoplanowym, zaś interes pracownika nie doznał uszczerbku. Umowa o pracę na stanowisku Koordynatora projektu nie jest umową pozorną i tym samym nieważną na podstawie art. 58 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 300 Kodeksu pracy, nie ma na celu obejścia przepisów dotyczących czasu pracy, wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, czy też innych przepisów prawa pracy. Przeciwnie, uznanie jej za nieważną, pozbawia pracownika prawa do wynagrodzenia za faktycznie wykonaną pracę. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju (jako organ właściwy w sprawach, w których uprzednio działał Minister Rozwoju Regionalnego) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. Sąd – na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – postanowił przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów wskazanych przez Skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Realizując powyższe uprawnienie Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Okolicznością sporną w sprawie jest fakt czy zawarta w dniu 2 listopada 2010r. pomiędzy P. Sp. z o.o. w W. a U.D., Prezesem Zarządu Spółki, umowa o pracę jest prawnie dopuszczalna. Ustalenie tej okoliczności ma przesądzający charakter dla uznania czy w sprawie doszło do naruszenia prawa krajowego, a tym samym czy doszło do wykorzystania środków dofinansowania z naruszeniem procedur powodującym obowiązek ich zwrotu. Przypomnieć należy, że umowa o pracę z dnia 2 listopada 2010r. zawarta została jako druga umowa o pracę między tym samym pracodawcą i tym samym pracownikiem. Jej treścią było zatrudnienie U.D. przez Spółkę na stanowisku Koordynatora Projektu realizowanego w ramach zawartej przez Spółkę w dniu 2 listopada 2010 r. umowy o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Priorytetu VIII Regionalne kadry gospodarki, Działanie 8.1. Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Poddziałanie 8.1.1. Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw, pod tytułem "Wykwalifikowany opiekun osób starszych potrzebą rynku pracy". Umowę o pracę zawarto na czas określony od dnia 2 listopada 2010r. do 31 lipca 2012r., tj. czas realizacji umowy o dofinansowanie, z miejscem wykonywania czynności pracowniczych w B. przy ulicy W.. W dacie zawarcia tej umowy U.D. była Prezesem Zarządu Spółki i pozostawała w zatrudnieniu na tym stanowisku na mocy umowy o pracę z dnia 1 września 2010r. Umowa o pracę z dnia 1 września 2010r. zawarta była na czas nieokreślony, w systemie pracy zadaniowej, z miejscem wykonywania czynności pracowniczych w Warszawie przy ulicy Poznańskiej 13. Co do zasady zarówno organ jak i strona skarżąca dopuszczają prawną możliwość zawarcia drugiej umowy o pracę pomiędzy tym samym pracodawcą i tym samym pracownikiem, o ile będzie ona dotyczyła czynności pracowniczych rodzajowo innych niż te, które wynikają z pierwszej umowy o pracę. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądowym i podzielane również przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Oceniając obie umowy o pracę, w ramach uwag ogólnych, wskazać należy, że odnoszą się one do szczególnego pracownika jakim jest członek zarządu spółki, w tym przypadku spółki kapitałowej, spółki z ograniczona odpowiedzialnością. Szczególność sytuacji polega na tym, że osoba taka jest jednocześnie reprezentantem spółki, osobą, która równocześnie wykonuje czynności pracodawcy. Wchodzi w skład zarządu, czyli organu wykonawczo – zarządzającego spółki. Samo powołanie do zarządu spółki odbywa się na warunkach wskazanych w umowie spółki, w oparciu o prawne uwarunkowania zawarte w ustawie z dnia 15 września 2000r.- kodeks spółek handlowych ( Dz. U. z 2013r. poz.1030 t.j.). Wymieniona ustawa w art. 204 § 1 stanowi o prawie członka zarządu do prowadzenia spraw spółki i do reprezentowania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Czynności te przypisane są członkom zarządu niezależnie od tego czy wykonują je bezpłatnie, czy odpłatnie w oparciu o umowę cywilnoprawną, czy umowę o pracę. Wykonując te czynności zarząd korzysta ze względnej niezależności od właścicieli spółki. Ta niezależność jest względna z dwóch powodów; po pierwsze zarząd maże być odwołany w każdym czasie, po drugie w określonych sprawach uchwały walnego zgromadzenia wspólników są wiążące dla zarządu. W przedmiotowej sprawie pierwsza umowa o pracę zawarta z U.D. z dnia 1 września 2010r.wskazywała na jej zatrudnienie jako Prezesa Zarządu Spółki. W ramach czynności miała ona prowadzić sprawy Spółki i ją reprezentować, przygotowywać zwyczajne i nadzwyczajne zgromadzenia wspólników, nadzorować prace dotyczące sporządzenia rocznych sprawozdań spółki i okresowych planów działalności zarządu, nadzorować wykonanie uchwał walnego zgromadzenia wspólników, kierować pracami zarządu spółki. Druga umowa o pracę z dnia 2 listopada 2010r. przewidywała zarządzania projektem zgodnie z dokumentacją i umową o dofinansowanie, szczegółowo wskazywała czynności kierowania, koordynacji, nadzorowania ludzi i czynności związanych z realizacją tego projektu. Taka regulacja wskazywać by mogła, że rodzaj czynności wynikający z drugiej umowy mieści się w zakresie czynności prowadzenia spraw spółki z pierwszej umowy o pracę. Byłoby tak w przypadku gdyby nie zapadły wiążące uchwały walnego zgromadzenia wspólników skarżącej spółki z dnia 6 września 2010r. We wskazanej dacie zostały wydane dwie uchwały wiążące członków zarządu spółki. Wpływały one na zakres czynności zarządczych na czas realizacji projektu objętego umową o dofinansowanie. Z treści uchwały nr. 1 wprost wynika, że zmienia się dotychczasowe warunki umowy o pracę oraz zakres obowiązków Prezesa Zarządu i powierza obowiązki Koordynatora Projektu. Natomiast w treści uchwały nr. 2 zawarto regulację, że w związku z powierzeniem U.D. czynności Koordynatora Projektu, na czas trwania tej umowy, powierza się dotychczasowy zakres obowiązków Prezesa Spółki w obszarze terytorialnie i merytorycznie pokrywającym się z projektem Wiceprezesowi Zarządu P.K.. Wiążące treści powyższych uchwał, zamiar i wola w nich wyrażona co do zmiany zakresu czynności wykonywanych przez U.D. w Spółce, zwolnienie jej z czynności opisanych w pierwszej umowie, co automatycznie przekłada się na zmianę czasu pracy na korzyść pracownika, wyraźne wskazywane przyczyny zmiany czynności, czas trwania takiej zmiany, wskazanie innego miejsca wykonywania czynności z obu umów ( innego miasta), daje podstawę do twierdzenia, że w sprawie nie mamy do czynienia z pracą rodzajowo tożsamą objętą dwiema umowami o pracę. Pamiętać należy, że możliwość zawarcia dodatkowej (drugiej) umowy o pracę z własnym pracownikiem została określona orzecznictwem sądowym. Judykatura dopuszcza taką sytuację wyjątkowo, gdy chodzi o rodzaj pracy wyraźnie inny niż uzgodniony w podstawowym czasie pracy. Chodzi przede wszystkim o to aby nie było nadużyć co do czasu świadczonej pracy. Tylko przez inność czynności istnieje możliwość skontrolowania czasu pracy przeznaczonego na ich wykonanie. W przedmiotowej sprawie U.D. w rzeczywistości zwolniona była z wykonywania czynności pracowniczych wynikających z pierwszej umowy o pracę do czasu wykonania czynności przewidzianych drugą umową o pracę. Druga umowa o pracę zawarta została na czas określony, ściśle precyzowała obowiązki pracownicze. Przyjęta konstrukcja prawna umów wiążących Prezesa Zarządu spółki ze Spółką nie narusza, zdaniem Sądu orzekającego, zasady dotyczącej wykonywania rozdzielnych czynności pracowniczych objętych treścią dwóch umów o pracę. Zawarcie drugiej umowy o pracę z dnia 2 listopada 2010r. w warunkach niniejszej sprawy było prawnie dopuszczalne. Zatem w sprawie nie doszło, zdaniem Sądu orzekające, do naruszenia przez Spółkę, zarzucanych przez organ, przepisów z art. 129 § 1 i art. 140 k.p. dotyczących czasu pracy. Tym samym nie doszło również do wypełnienia przez Spółkę przesłanek z art. 207 ust. 1 pkt.2 w zw. z art. 184 i art. 5 ust.1 i 3 u.f.p. w zw. z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. z dnia 28.12.2009 r., z dnia 28.12.2009 r., jak i Wytycznymi z dnia 22.11.2010 r. oraz z dnia 15.12.2011 r. (aktualnymi w czasie zawierania i ponoszenia wydatków na podstawie przedmiotowej umowy o pracę). Spółka nie naruszyła prawa krajowego, które to naruszenie uprawniałoby organ do uznania, że doszło do wykorzystania przyznanych środków finansowych z naruszeniem procedur. Błąd organu wynikał z niewłaściwej w myśl art. 80 k.p.a. oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wystarczał do oceny zasadności zastosowania powołanych w decyzji przepisów prawa materialnego. Zasadnie zatem skarżąca podnosi, ze zaskarżona decyzja narusza przepisy materialne z art.207 ust.1 pkt.2 w zw. art. 207 ust.9, ust. 11 i ust.12 u.f.p. oraz § 3 ust. 3 Porozumienia z dnia 22 czerwca 2007 r. nr KL/KP/2007/1 w sprawie komponentu regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki zawartego pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego a Samorządem Województwa Kujawsko-Pomorskiego poprzez zobowiązanie Spółki, do zwrotu dofinansowania z uwagi na zakwestionowanie możliwości zatrudnienia Prezesa Spółki na stanowisku koordynatora projektu i uznanie zawartej z nim umowy o pracę jako wydatku niekwalifikowalnego w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw prawnych. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c p.p.s.a. Ponownie rozstrzygając sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawione wyżej rozważania Sądu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.