V SA/Wa 2678/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... września 2012 r. Nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W skardze na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... września 2012 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Województwa K. z dnia ... maja 2012 r. w sprawie zobowiązania do zwrotu dofinansowania wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur oraz pobranego w nadmiernej wysokości tj. ... zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącego podniósł, że wnosi o wstrzymanie wykonania z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącemu poprzez obowiązek zwrotu kwoty dofinansowania w wysokości ... zł, skutkiem czego Skarżący pozbawiony będzie możliwości regulowania bieżących należności i będzie zagrożony niewypłacalnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie, zatem nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem zatem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie, przy czym obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie podane przez pełnomocnika Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących sytuację materialną Skarżącego. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego wskazał, że obowiązek zwrotu kwoty dofinansowania spowoduje u Skarżącego brak możliwości regulowania bieżących należności, wskutek czego będzie on zagrożony niewypłacalnością. Nie przedłożono jednak wraz z wnioskiem żadnych dokumentów, potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody. Nie jest bowiem wiadome jakimi środkami finansowymi dysponuje Skarżący. Ponadto wskazana sytuacja majątkowa i finansowa Skarżącego nie została potwierdzona żadnymi dokumentami źródłowymi, które zobrazowałyby kondycję finansową Skarżącego. W świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.