V SA/Wa 2686/07

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2005 r. Sygn. akt V SA/Wa 3359/04 w przedmiocie odmowy potwierdzenia represji; postanawia: - przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata; W dniu 22 listopada 2007 r. K. L. złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż jest właścicielem mieszkania o pow. 51,6 m2, składającego się z dwóch pokoi, z których jeden zajmuje jej mąż, z którym wnioskodawczyni jest w separacji. Oświadczyła, iż miesięcznie uzyskuje dochody z tytułu emerytury w wysokości 928,66 złotych. Po dokonaniu stałych miesięcznych opłat oraz wykupienia lekarstw pozostaje jej na utrzymanie kwota ok. 380 złotych. Ponadto wyjaśniła, iż nie posiada zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. W związku z tym, że dane zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 22 listopada 2007 r. wezwano zainteresowaną do uzupełnienia przedmiotowego wniosku przez udzielenie odpowiedzi na postawione pytania i nadesłanie stosownych dokumentów, w terminie siedmiu dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W dniu 4 grudnia 2007 r. skarżąca nadesłała dodatkowe oświadczenie, w którym wskazała, iż miesięcznie ponosi wydatki na czynsz, spłatę kredytu, energię elektryczną, telefon, gaz, telewizor, ubezpieczenie w łącznej wysokości 909,50 złotych, z czego wnioskodawczyni pokrywa połowę tj. kwotę ok. 455 złotych (pozostałą część pokrywa mąż). Ponadto zainteresowana ponosi wydatki na lekarstwa w wysokości ok. 100 złotych, pozostała kwota, tj. ok. 374 złotych przeznaczona jest na wyżywienie, środki czystości, ubranie, prasę itp. Ponownie oświadczyła również, iż nie posiada żadnych oszczędności ani majątku ruchomego. Do pisma skarżąca załączyła kserokopię orzeczenia o separacji, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, dokumentacje medyczną, wyciąg z rachunku bankowego. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę. Zasadność wniosku skarżącej rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie ona zobowiązana ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniami wynikającymi z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika i obowiązku uiszczenia wpisu sądowego należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Oceniając wniosek skarżącej wzięto pod uwagę jej sytuację rodzinną, zdrowotną i majątkową oraz dochody. Dochód uzyskiwany przez skarżącą obecnie wynosi 928,66 złotych netto i pozwala wyłącznie, na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżąca nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.