V SA/Wa 27/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA - Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. i J. J. wspólników T. spółki cywilnej na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; postanawia: - odrzucić skargę. Pismem z [...] lipca 2009r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówiła A. M. i J. J. wspólników T. spółki cywilnej przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 139, poz. 883 ze zm.). Pismem z 29 lipca 2009 r. (data złożenia), skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, którym według wnioskodawców powyższe rozstrzygnięcie było dotknięte. W następstwie powyższego wezwania pismem z [...] października 2009 r., nr [...] Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformowała skarżących o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z 23 listopada 2009 r. (data złożenia) skarżący złożyli skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2009. W odpowiedzi na skargę Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 z 2007 r., poz. 427 ze zm), dalej: ustawa o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (w ramach działań wskazanych w ustępie 1 tego artykułu), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Zatem, aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma wyłącznie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż wskazany w tym przepisie termin 60 dni liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź wprawdzie udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uchwale z 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z analizy art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analogiczne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 21 maja 2007 r. o sygn. akt II OSK 986/06 podnosząc, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga. W niniejszej sprawie pismo ARiMR z [...] lipca 2009r. informujące stronę skarżącą o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych zostało doręczone stronie w dniu 22 lipca 2009r. (karty 7 akt administracyjnych). Skarżący wystąpili z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 29 lipca 2009r. (prezentata organu – karta 5 akt administracyjnych). Organ rozpatrzył powyższe wezwanie i udzielił odpowiedzi w dniu [...] października 2009r., a zatem już po upływie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Wobec tego, skarżący winni wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Jak wynika z akt sprawy skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 listopada 2009r. (koperta – karta 2 akt sądowych), czyli po upływie omówionego powyżej terminu, który upłynął w dniu 28 września 2009r. (ostatni dzień terminu przypadał na niedzielę 27 września, dlatego też, za ostatni dzień terminu należało uznać następny dzień po dniu wolnym od pracy). Wniesienie natomiast skargi po tym terminie powoduje, że w tym przypadku aktualizuje się norma prawna zawarta w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którą Sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Należy również zauważyć, że w piśmie z [...] lipca 2009 r. dokonano wprawdzie pouczenia Strony o treści analizowanego wyżej przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a., wskazując na termin 60 dni od dnia wniesienia wezwania (vide: pouczenie na stronie 2 pisma, k. 8 akt administracyjnych), jednakże w piśmie ARiMR z [...] października 2009 r. znalazło się ponownie pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. (vide: pouczenie na stronie 3 pisma, k. 3 akt administracyjnych). Pouczenie to uznać należy za błędne, skoro informuje stronę o prawie do zaskarżenia "niniejszego rozstrzygnięcia", a więc odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, która jak to wyżej wskazano zaskarżeniu nie podlega. Jednakże za przesądzające o wyniku sprawy należy uznać prawidłowe pouczenie zawarte w piśmie z [...] lipca 2009r., do którego skarżący się nie zastosowali, gdyż nie nieśli we wskazanym terminie skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.