V SA/Wa 27/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Blankiewicz- Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. G. na rozstrzygnięcie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z [...] grudnia 2010 r. (data nadania pocztowego) skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. G. (zwany dalej: skarżącym) wniósł skargę na rozstrzygnięcie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] dotyczące odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, która to skarga przy piśmie z [...] grudnia 2010 r. (data nadania pocztowego) została przekazana przez WSA w Warszawie Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa tj. organowi, za pośrednictwem którego powinna być wniesiona skarga do Sądu. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. skargę W. G. na rozstrzygnięcie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu określonego w art. 53 p.p.s.a. Pismem procesowym z dnia 14 lutego 2011 r. (data nadania pocztowego) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że do sporządzenia skargi zaangażowane zostały dodatkowe osoby, które miały pismo to przygotować i złożyć we właściwym do jego rozpatrzenia organie. Skarżący podkreślił, że z uwagi na fakt, iż miejsce zamieszkania osób przygotowujących skargę oraz Jego miejsce zamieszkania dzieli duża odległość oraz z uwagi na panujące wówczas warunki na drogach i w komunikacji międzymiastowej (panowała wówczas w Polsce duża śnieżyca i warunki na drogach zagrażały bezpieczeństwu osób korzystających z nich na dużych odległościach), otrzymał skargę wraz z załącznikami przy pomocy urządzeń komunikacji na odległość. Skarżący wyjaśnił, że po dodatkowym, dokładnym przeczytaniu pism, podpisał je, a następnie przekazał osobie, którą zatrudnia do ich wysyłania. Osoba, która korespondencją tą zajęła się nie posiada wykształcenia prawniczego i z uwagi na niezrozumienie znaczenia pouczenia, jakie zostało zawarte w piśmie ARiMR z dnia 28 października 2010 r. oraz z uwagi na wcześniej dokonaną opłatę za skargę, jaką należało wnieść do sądu, skargę wysłała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 cytowanej ustawy). W tym miejscu należy zważyć, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. W ocenie Sądu, skarżący wbrew treści art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Informacja o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa zawiera prawidłowe pouczenia o terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu. Okoliczność, iż w dniu 3 grudnia 2010 r. zatrudniona przez stronę skarżącą osoba do wysyłania korespondencji, skierowała przesyłkę zawierającą skargę na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazuje jedynie, iż skarżący nie dochował należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Błąd popełniony przez zatrudnioną przez skarżącego osobę, polegający na tym, że korespondencja zawierająca skargę została błędnie wysłana, w sytuacji gdy skarżący został prawidłowo pouczony o wniesieniu środka odwoławczego, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 307/08 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Innymi słowy jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Do takich niedających się przezwyciężyć i przewidzieć przeszkód, niezależnych od strony, nie można jednakże zaliczyć błędu pracownika skarżącego polegającego na nieprawidłowym zaadresowaniu koperty. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie może bowiem stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Należy przy tym zauważyć, iż w orzecznictwie przyjmuje się, iż niezachowanie należytej staranności przez pracownika strony bądź osobę, której powierzyła ona stosowne obowiązki pociąga również konsekwencje dla niej samej i nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. W świetle powyższego, nie uznano przedstawionych przez skarżącego okoliczności, jako nie dających się usunąć przeszkód uniemożliwiających wniesienie skargi w terminie. Były one skutkiem zaniedbania działań skarżącego, którego obowiązkiem było nadzorowanie pracy osoby zatrudnionej do wysyłania korespondencji, w szczególności że skarżący miał świadomość, że skarga powinna zostać wniesiona za pośrednictwem organu (skarga – k. 2 akt sądowych). Brak kontroli nad prawidłowością wykonanych przez pracownika czynności, należy uznać za nieuwagę lub zaniedbanie, których nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2010 r. sygn. akt II FZ 597/10). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu wniesienia skargi Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.