V SA/Wa 2712/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych oddala skargę Przedmiotem skargi, wniesionej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Nr [...]Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie odmowy przyznania środków finansowych. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Konsorcjum Naukowe [...], w którego skład wchodzą spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także: "Spółka", "Wnioskodawca", "Skarżąca") oraz Uniwersytet [...] w [...], któremu przewodniczy Spółka, złożyło w dniu 8 września 2014 r. w Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (dalej także: "organ", "NCBiR") wniosek o dofinasowanie fazy B+R projektu w ramach Programu GEKON, obejmującego II Konkurs, pt. [...]. Wniosek został zarejestrowany w dniu [...] września 2014 r. otrzymując nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. 2010 Nr 96 poz. 616 ze zm.; dalej: "ustawa o NCBiR") organ odmówił wnioskodawcy przyznania środków finansowych na realizacje projektu. Motywem odmowy było nieuzyskanie przez projekt wymaganej przez załącznik 6a Regulaminu Konkursu wysokości oceny merytorycznej w wartości co najmniej 24,50 pkt. Wniosek uzyskał ocenę 22,34 pkt i nie osiągnął wymaganego progu w kryteriach: 2.1. Możliwość zastosowania wyników projektu w gospodarce lub ich innego praktycznego wykorzystania (wniosek otrzymał ocenę: 2,67 na wymagane 3,00) oraz 2.5. Przewidywane efekty ekonomiczne (przyznana ocena: 2,00 na wymagane 3,00). Spółka wniosła w imieniu Konsorcjum odwołanie od powyższej decyzji, w obszerny sposób ustosunkowując się do dokonanej przez recenzentów wniosku. Jednocześnie zaznaczono, że Regulamin konkursu nie precyzuje dokładnego sposobu oraz kryteriów oceny, jakiej mają dokonać eksperci NCBiR, czego wynikiem są ogólne i niejasne, a często także nieprawidłowe oceny wniosków. Komisja Odwoławcza Rady NCBiR po rozpatrzeniu odwołania wydała [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy o NCBiR decyzję nr [...], którą odmówiła przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ocena wniosku o dofinansowanie zaprezentowana w recenzjach przeprowadzona została w sposób rzetelny - w odniesieniu do wszystkich kryteriów podlegających ocenie merytorycznej - mimo występujących pewnych różnic w liczbowej i opisowej ocenie tych kryteriów przez poszczególnych recenzentów. Jednocześnie podkreślone zostało, że ocena recenzentów dokonujących oceny merytorycznej jest z założenia obarczona pewnym poziomem subiektywizmu, który wynika ze stanu skomplikowania danej materii i związanego z tym stanu wiedzy koniecznego z punktu widzenia analizy wniosku o dofinansowanie. Powołani recenzenci muszą daną sprawą oceniać w ramach wzorców kontroli spraw podobnych, stosownie do posiadanej i aktualnie znanej w gronie znawców przedmiotu wiedzy na dany temat. O ile ekspertom można zarzucić wadliwą ocenę kryteriów o charakterze ścisłym, o tyle weryfikacja kryteriów trudno mierzalnych nie może opierać się na przekonaniu, iż skoro ekspert w danym zakresie opowiedział się odmienne od innego eksperta, to z tej przyczyny ocena jednego z nich lub obydwu jest nierzetelna. Dopóki ocena eksperta nie jest dowolna, nie można uznać jej za nierzetelną. Stąd zarzuty podniesione w odwołaniu były w ocenie KOR NCBiR niezasadne i nie mogły skutkować zmianą oceny wniosku i przyznaniem środków finansowych na realizację zawartego we wniosku projektu. [...] sp. z o.o. występując w imieniu Konsorcjum Naukowego [...] wniosło na powyższą decyzje KOR NCBiR skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt: V SA/Wa 3340/15 uchylił zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że z przepisów art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o NCBR, przepisów rozdziału VII ust. 2 pkt 2 Regulaminu Konkursu) oraz z § 5 ust. 2 i ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej wynika, że Komisja Odwoławcza rozpoznając odwołanie powinna szczegółowo i merytorycznie odnieść się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu i uzasadnić dlaczego zarzuty strony dotyczące przebiegu konkretnego etapu oceny są nieuzasadnione. Na takie rozumienie uzasadnienia wskazuje również przepis § 5 ust. 2 Regulaminu Komisji przewidujący możliwość skorzystania przez Komisję Odwoławcza z pomocy ekspertów. Również to, że na rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej przysługuje skarga do sądu administracyjnego wskazuje na to, że rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej powinno być merytoryczne, z uzasadnieniem poddającym się ocenie sądu, co najmniej w zakresie rzetelności ustosunkowania się do zarzutów odwołania. WSA wskazał, że brak szczegółowego uzasadnienia pozbawia sąd możliwości weryfikacji, czy w sposób prawidłowo zostało rozpatrzone odwołanie. Podkreślił, iż ocena merytoryczna projektów ma ekspercki charakter. Brak szczegółowego uzasadnienia oceny dokonanej przez Komisję Odwoławczą sprawia, że przewidziana przez ustawodawcę możliwość złożenia skargi staje się iluzoryczna albowiem Sąd nie ma możliwości dokonania kontroli tego etapu oceny projektu. Ocena odwołania winna być dokonana w kontekście konkretnie stawianych zarzutów dotyczących określonego kryterium oceny i określonej recenzji (a więc zgodnie z żądaniem strony). Co więcej organ winien również ocenić, czy nawet uwzględnienie określonego zarzutu dotyczącego konkretnej recenzji będzie miało wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Podkreślił, że wskazana w decyzji argumentacja dotycząca subiektywnej oceny recenzentów nie wypełnia definicji uzasadnienia i nie odnosi się do konkretnie postawionych zarzutów. Argumentacja użyta w decyzji nr [...] jest na takim stopniu ogólności, że dałoby się ją zastosować do wszystkich decyzji odmawiających przyznania środków finansowych. Tak więc, w ocenie Sądu, pominięcie konkretnych zarzutów wskazanych w odwołaniu mogło mieć wpływ na ostateczną decyzję w przedmiocie dofinansowania projektu. Rozpoznając ponownie odwołanie , organ wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w której odmówiono przyznania środków finansowych. W szczegółowym uzasadnieniu Komisja odniosła się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. I tak, odnośnie zarzutu dotyczącego oceny Recenzenta nr [...] w ramach kryterium nr 2.1 ,,Możliwość zastosowania wyników projektu w gospodarce lub ich innego praktycznego wykorzystania’’ Komisja uznała zarzut za częściowo uzasadniony wskazując, iż zakwestionowany fragment recenzji miał charakter poglądowy i nie powinien być brany pod uwagę. Zgodnie z opinią dodatkowego eksperta organ przyjął, że jakość i rzetelność zawartego we wniosku opisu stanu nauki i techniki oraz wiedzy pozyskanej w przeprowadzonych wcześniej badaniach nie jest zadowalający. Brakuje w nim odniesienia się do bieżącej literatury i wyników badań z przeprowadzonych projektów UE dotyczących przedmiotu Projektu. Komisja oceniła, że potencjał Projektu należy ocenić dobrze z uwagi na to, że rozwiązanie będące przedmiotem Projektu może zostać uznane jako przydatne dla niektórych biogazowni, choć nie dla wszystkich (jak zapewnił Wnioskodawca). Założenie, że każdy podmiot tego typu skorzysta z tego konkretnego rozwiązania uznano za nieprawidłowe. Komisja podzieliła opinię dodatkowego eksperta, że w opisie rozwiązania w Projekcie brakuje bilansu energetycznego w celu wykazania zasadności energetycznej proponowanego rozwiązania. Dlatego, za adekwatną uznano ocenę przyznaną w tym kryterium w trakcie pierwotnej oceny tj. 2,67 pkt. Co do zarzutu oceny kryterium nr 2.2. ,,Wartość naukowa projektu’’, dotyczącego niezgodności oceny kryterium z jego poszczególnymi elementami, jej zaniżenie pomimo pozytywnej oceny opisowej, a także obniżenie oceny na podstawie kosztów realizacji projektu i jego efektu – braku wdrożenia, uznano zarzut za uzasadniony. Biorąc jednak pod uwagę zakres informacji przedstawionych we wniosku, Komisja uznała, iż przyznanie 4 pkt (wynikające ze średniej ocen recenzentów) jest adekwatne do zakresu informacji o projekcie zawartych w dokumentacji aplikacyjnej. Posiłkując się opinią dodatkowo powołanego eksperta zewnętrznego organ stwierdził, że problem badawczy zdefiniowano poprawnie, ale nie odniesiono się do podobnych projektów które zostały wykonane w Europie. Odnośnie zarzutu dotyczącego oceny kryterium nr 2.3 ,,Dorobek wykonawców’’ ‘’Komisja, opierając się na dodatkowej ocenie eksperta zewnętrznego, uznała zarzut za uzasadniony. Zgodziła się z Wnioskodawcą, że recenzent ma możliwość sprawdzenia sumarycznego Impact Factor (IF) oraz liczby cytowani publikowanych prac w dostępnych bazach danych. Jednakże recenzent słusznie wskazał na brak znaczącej publikacji badawczej związanej z tematem wniosku oraz że w dokumentacji dominują wskazane prace przeglądowe. Komisja przyjęła za ekspertem, że Wnioskodawca posiada wdrożenia i patenty oraz stosunkowo dobre publikacje naukowe, również udokumentowane zastosowanie wyników badań w praktyce oraz liczną ilość patentów. Dorobek został oceniony na 4 pkt (tak, jak poprzednio). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego oceny w kryterium nr 2.4. ,,Posiadanie odpowiednich zasobów materialnych i ludzkich niezbędnych do wykonania projektu’ Komisja nie uznała zarzutu niezgodności oceny z kryterium oraz jego poszczególnymi elementami, a także zaniżenia z uwagi na zaprezentowanie we wniosku ogólnych i niejednoznacznych stwierdzeń oraz wskazanie na brak kompetencji i zaplecza badawczego konsorcjanta. Oparła się na dodatkowej ocenie eksperta zewnętrznego. Kluczowe zadania powinny zostać wykonane przez konsorcjantów, inne mogą być zlecane podwykonawcom. Stąd Komisja obniżyła ocenę. Regulamin pozwala na uznanie kosztów podwykonawców do wysokości 70% całkowitych kosztów kwalifikowalnych fazy B+R. Recenzent podkreślił, że podwykonawca dysponuje lepszym zapleczem badawczym niż konsorcjanci. Komisja uznała, że Wnioskodawca posiada dobre zaplecze kadrowe, materialne i dobry potencjał organizacyjny. Jednak zaplanowane zlecanie znaczącej i kluczowej części badań podwykonawcom ma wpływ na nieprzyznanie maksymalnej liczby punktów. Przyznano, tak jak pierwotnie, 3,67 pkt. Co do zarzutu dotyczącego oceny kryterium nr 2.5 ,,Przewidywane efekty ekonomiczne’’- Wnioskodawca zarzucił niezgodność oceny z kryterium oraz jego poszczególnymi elementami, a także jej zaniżenie i nieprawidłowe uzasadnienie oceny. Komisja, w oparciu o ocenę dodatkowego zewnętrznego eksperta, uznała powyższy zarzut za uzasadniony. Stwierdziła, że w dokumentacji aplikacyjnej brak jest rzetelnej analizy potencjału rynkowego i w związku z tym możliwe było tylko szacunkowe określenie przewidywanego efektu ekonomicznego. Recenzent w pełni uzasadnił opinię a w oparciu o dodatkowa opinię uznano, że przedstawione analizy są ogólne, a założenia zysków ze sprzedaży zbyt optymistyczne. Nie sporządzono analizy ryzyka, nie podano jak policzono koszty operacyjne, nie wskazano czasu zwrotu inwestycji, nie podano szczegółowych składowych zysków, nie podano analizy wrażliwości. Dlatego Komisja podtrzymała pierwotną punktację, tj. 2 pkt. Co do zarzutu dotyczącego oceny kryterium 2.6. ,,Innowacyjność rozwiązania będącego rezultatem projektu’’, Wnioskodawca zarzucił recenzentowi niespójność przyznanych punktów z uzasadnieniem oceny, Komisja uznała zarzut za uzasadniony. Odnosząc się do kryterium nr 2.6. ,,Innowacyjność rozwiązania będącego rezultatem projektu’’, Wnioskodawca zarzucił odniesienie się do okoliczności, które nie podlegają ocenie w tym kryterium. Komisja, w oparciu o dodatkową weryfikację dokonaną przez eksperta zewnętrznego, pozyskaną na potrzeby rozpoznania odwołania, nie uznała zarzutu za uzasadniony. Podkreśliła, że recenzent uzasadnił merytorycznie swoją ocenę i odniósł się do okoliczności podlegających ocenie w tym kryterium. Uznała za adekwatną ocenę wynikającą ze średniej ocen 3 recenzentów przyznaną w pierwotnej ocenie wynoszącą 3 pkt. Kryterium nr 2.7 ,,Efekt ekologiczny (realność osiągnięcia zakładanego efektu ekologicznego) – Wnioskodawca zarzucił zaniżoną ocenę i nieprawidłowe jej uzasadnienie. Komisja wskazała, że obliczenia dotyczące efektu ekologicznego należy uznać za ogólne i z wieloma niewyjaśnionymi założeniami, a uzasadnienie i ocena recenzenta nie budzą wątpliwości. Organ wskazał, że w opisie brak jest konkretnych danych umożliwiających określenie mierzalnego wskaźnika pozwalającego przeprowadzić weryfikacje każdego z opisanych rodzajów efektów ekologicznych. Wnioskodawca w projekcie stwierdził, że ,,.sukces rynkowy technologii (...) jest w zasadzie gwarantowany. Należy się spodziewać, że każda z obecnie funkcjonujących biogazowni w Polsce, a nawet w Europie, będzie zainteresowana wdrożeniem takiej technologii, a projektowanie nowej instalacji bez wykorzystania opisanych rozwiązań będzie nieopłacalne’’. Komisja podkreśliła, iż nie dokonano oszacowania wielkości potencjału i wynikającego z niego efektu. Przyznano więc ilość punktów tożsamą z pierwotną, to jest 3 pkt. Reasumując, Komisja przyznała wnioskowi punktację tożsamą z pierwotną, to jest 22,34 pkt. Podkreśliła, że w ramach dostępnej alokacji na II konkurs w Programie GEKON dofinansowanie otrzymało łącznie 26 projektów, które otrzymały po 29,99 pkt i więcej oraz dodatkowo spełniły wszystkie wymagane progi punktowe. W skardze, decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] zarzucono: a) Wadliwe doręczenie poprzez doręczenie wyłącznie wnioskodawcy, podczas gdy reprezentowany on był przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, znanego organowi; b) Naruszenie przepisów postępowania tj. § 2 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, a także naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania, tj. art. 41 ust. 2 lit. a Karty Praw Podstawowych w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 Europejskiego Kodeksu dobrej praktyki administracyjnej oraz w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez niezaproszenie do uczestnictwa przedstawiciela (przedstawicieli) Skarżącego, pomimo jego dwukrotnego wniosku, a w konsekwencji niezorganizowanie rozprawy administracyjnej, w przypadku kiedy było to niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; c) Naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania, tj. art. 41 ust. 2 lit. b Karty Praw Podstawowych w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 Europejskiego Kodeksu dobrej praktyki administracyjnej oraz w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez brak umożliwienia stronie zapoznania się w sprawie z opinią/opiniami wydawanymi przez niezależnego eksperta, a także nieinformowanie strony skarżącej (informowanie jej po wydaniu decyzji) o przebiegu postępowania; d) Naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postepowania dotyczących udziału stron w postępowaniu, tj. art. 41 ust. 2 lit a Karty Praw Podstawowych oraz art. 16 ust. 1 i 2 Europejskiego Kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, poprzez niezapewnienie Skarżącemu prawa do przedstawienia swoich uwag na piśmie i w razie potrzeby do przedstawienia swoich spostrzeżeń ustnie przed podjęciem zaskarżonej decyzji. W związku z tym, Skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, m. innymi, że pomimo, iż jej pełnomocnik aktywnie uczestniczył w postępowaniu, kierując wnioski o powołanie niezależnego eksperta czy o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i otrzymywał korespondencje kierowaną przez NCBiR w sprawie, decyzja nie została mu przesłana. Podkreśliła, iż skoro nie stosuje się w tym postępowaniu k.p.a., należy uznać że zastosowanie mają zasady postepowania wynikające z Europejskiego Kodeksu dobrej praktyki administracyjnej. Ponadto Skarżąca wskazała, że skoro przepisy szczególne przewidują możliwość udziału osób trzecich w pracach Komisji, de facto można uznać, że dopuszczalne jest przeprowadzenie quasi rozprawy administracyjnej. Z zasad dobrej praktyki administracyjnej wynika, że strona ma prawo do bycia wysłuchanym bądź zajęcia stanowiska na piśmie, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jej sytuację bądź rozstrzygające sprawę. Skarżąca podkreśliła również, że NCBiR dwukrotnie pozbawił Skarżącą możliwości udziału w sprawie: odmawiając dopuszczenia do udziału w pracach Komisji i nie informując o wydaniu opinii przez niezależnego eksperta. W odpowiedzi na skargę, NCBiR wnosiło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawę prawną kontroli decyzji wydawanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju stanowi przepis art. 3 § 1 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w związku z treścią art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), natomiast zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). Sąd stwierdza, że ustawa o NCBiR nie przewiduje stosowania przepisów k.p.a. w prowadzonych przez Centrum postępowaniach konkursowych, w tym także w procedurze odwoławczej przewidzianej w art. 40 tej ustawy. Brak w ustawie o NCBiR regulacji dotyczące stosowaniu przepisów k.p.a. to zamierzone rozwiązanie legislacyjne. Zakładając racjonalność ustawodawcy stwierdzić należy, iż gdyby do postępowań w sprawie przyznania dofinansowania miałyby być stosowane wprost lub odpowiednio przepisy k.p.a., wynikałoby to z ustawy o NCBiR. Należy pamiętać, że ustawy szczególne regulujące działalność innych od Centrum państwowych agencji wykonawczych odwołują się wprost do przepisów k.p.a. lub do pojęcia decyzji administracyjnych. Podkreślić należy, że dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A .Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s.18). To w ustawie o NCBiR oraz w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. nr 178, poz. 1200, dalej: rozporządzenie) określone zostały zasady postępowania w przypadku ubiegania się o dofinansowanie projektów, o których mowa w ustawie o NCBiR. Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR przyznawanie przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydawanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków, przy czym decyzja ta nie jest decyzją w rozumieniu k.p.a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, lub promesy, o której mowa w art. 37 ust. 2, wnioskodawcy przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej Rady, a w przypadku konkursów, o których mowa w art. 17 pkt 6 - do Komitetu Sterującego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji (ust. 2 art. 40 ustawy o NCBiR). Komisja odwoławcza Rady lub Komitet Sterujący wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (art. 40 ust. 3). Natomiast przepis ust. 4 tego artykułu stanowi, że na decyzję komisji odwoławczej Rady lub Komitetu Sterującego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że wydając rozstrzygnięcie Komisja Odwoławcza uprawniona jest do przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych, nie ma natomiast kompetencji do utrzymania w mocy kontrolowanej decyzji. To cytowany art. 40 ust. 3 ustawy o NCBiR wprost wskazuje na rodzaje możliwych do wydania rozstrzygnięć, tj.: przyznanie bądź odmowa przyznania środków finansowych. Regulacja w tym zakresie jest kompleksowa. W rozpoznawanej sprawie ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania NCBiR z ustawą o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, Regulaminem konkursu. Na wstępie należy stwierdzić, że fakt doręczenia zaskarżonej decyzji na adres siedziby Skarżącej , wskazanego jako adres do kierowania korespondencji we wniosku o dofinansowanie a nie pełnomocnikowi, nie miał wpływu na ograniczanie uprawnień Strony w zakresie możliwości dochodzenia jej praw i zaskarżenia tej decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami i zawartym w niej (decyzji) pouczeniem. W dniu [...] sierpnia 2016 r. pełnomocnik Skarżącej czytał akta sprawy, zapoznając się m. in. z decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. To rozstrzygniecie zostało wysłane Stronie w dniu 1 sierpnia, doręczone w dniu 5 sierpnia 2016 r. Ponadto, samo wniesienie w terminie skargi do WSA, świadczy o tym, że prawa Skarżącej nie uległy naruszeniu. Ponieważ, do niniejszej procedury nie stosuje się k.p.a., zarzut nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej należy uznać z niezasadny. Co do odmowy zapewnienia udziału eksperta zewnętrznego w posiedzeniu Komisji Odwoławczej Sąd stwierdza, iż zgodnie z procedurą obowiązującą w konkursie przy rozpoznawaniu odwołań, ekspert zewnętrzny odpowiada za przygotowanie opinii na piśmie. Jest ona później przekazywania członkom Komisji, którzy w oparciu o nią rozpoznają odwołanie. Eksperci nie biorą udziału w posiedzeniu odwoławczym. Konieczność zapewnienia równego traktowania wszystkich odwołujących się powoduje, że niemożliwe było dopuszczenie przedstawiciela Wnioskodawcy do udziału w posiedzeniu Komisji. Ani Regulamin ani Procedura odwoławcza nie przewidują możliwości udziału podmiotów składających środki odwoławcze w pracach Komisji. Przewodniczący Komisji ustala porządek obrad i może – jeżeli uzna to za konieczne – zaprosić do udziału dodatkowe osoby. Z § 2 ust. 3 Regulaminu wynika możliwość, nie obowiązek zaproszenia dodatkowych osób. W niniejszej sprawie przewodniczący Komisji nie uznał za zasadne zaproszenie dodatkowych osób i rozpoznano odwołanie w oparciu o dodatkowe recenzje ekspertów. WSA stwierdza, że w toku ponownego rozpoznania odwołania, Komisja odniosła się w sposób szczegółowy do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i dokładnie uzasadniła swoje stanowisko i przyznaną punktację. Z dodatkowymi opiniami ekspertów Strona mogła zapoznać się, gdyż znajdowały się w aktach sprawy. Należy pamiętać także, iż brak jest możliwości uzupełnienia i dodatkowych wyjaśnień merytorycznych ponad te, które są zawarte we wniosku o dofinansowanie. Gdyby uznać, iż Skarżący ma takie prawo – wówczas doszłoby do nierównego traktowania podmiotów, które złożyły wnioski. Komisja Odwoławcza Rady NCBR i eksperci na tym etapie, tj. rozpoznając środek odwoławczy, mogli dokonać ponownej oceny Projektu wyłącznie na podstawie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie. Trzeba pamiętać, że każdy uczestnik konkursu wyraził akceptację zasad obowiązujących w tym konkursie, a przystąpienie do niego jest dobrowolne. Zasadne jest również stanowisko organu, że to na aplikującym spoczywa obowiązek udowodnienia, że przewidziane w Projekcie rozwiązanie ma charakter innowacyjny. Z uwagi na to, że eksperci uczestniczący w procesie oceny projektów zgłoszonych do dofinansowania dysponują wiedzą specjalistyczną, sąd nie posiada instrumentów do kwestionowania ilości przyznanych przez nich w ramach danego kryterium punktów i do przesądzania, że tych punktów powinno zostać przyznanych więcej, aniżeli uczynił to ekspert. Sądy administracyjne nie kontrolują poprawności opinii ekspertów pod względem merytorycznym, nie wkraczają w szczegółowe rozważania na temat przedłożonych przez wnioskodawcę rozwiązań technicznych w związku z aktualnym stanem wiedzy w tym zakresie (patrz: wyrok WSA w Warszawie z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2937/12, wyrok NSA z 13 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1783/12). W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja Odwoławcza Rady NCBiR przeprowadziła procedurę odwoławczą zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie o NCBiR, rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju oraz Regulaminie wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR, a także w wewnętrznych przepisach dotyczących postępowania odwoławczego (Regulaminie Komisji Odwoławczej i Procedurze). Organ odwoławczy dokonał jego oceny merytorycznej, która nie jest dowolna. Merytorycznie odniesiono się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Prawidłowy efekt ponownej oceny wniosku powinien być należycie uzasadniono i zostały wyjaśnione wszystkie sporne okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu projektowi konkretnej liczby punktów. Wobec powyższego Wojewódki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.