V SA/Wa 2732/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 1 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. w Ż. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić stronie skarżącej: M. w Ż. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi, wpisaną do rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie w dniu [...] maja 2015 r. pod pozycją [...]. M. w Ż., dalej "strona skarżąca", działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2015 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez złożenie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Związku w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Przesyłka zawierająca to wezwanie została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 31 lipca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 36 akt sądowych). Brak formalny należało zatem usunąć do dnia 7 sierpnia 2015 r. Przy piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2015 r. pełnomocnik nadesłał kolejne pełnomocnictwo procesowe umocowujące go do reprezentowania strony skarżącej, jednak nie nadesłał dokumentu z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia tego pełnomocnictwa w imieniu Związku. Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik strony skarżącej nie nadesłał takiego dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", każde pismo strony (m.in. skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku, gdy pismo do sądu wnosi pełnomocnik strony będącej osobą prawną, pełnomocnik ten ma obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a., ale także dokument określający zasady reprezentowania skarżącego podmiotu (art. 28 i 29 p.p.s.a.). Pełnomocnictwo oraz wskazany dokument są niezbędne do zbadania, czy pismo, w rozpoznawanym przypadku skarga, spełnia wymóg z art. 46 § 1 pkt 4, tj. czy zostało prawidłowo podpisane. Złożenie pełnomocnictwa – bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony – nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu. Związek międzygminny posiada osobowość prawną (art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; j.t.: Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), a więc stosownie do treści ww. przepisów zastępujący go adwokat oprócz pełnomocnictwa, powinien nadesłać także dokument potwierdzający uprawnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa w imieniu Związku, do dokonania tej czynności prawnej. Takim dokumentem jest m.in. statut związku, który nie został załączony do skargi. Brak formalny w postaci niewykazania umocowania do zastępowania strony skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z wymogami powołanego przepisu pełnomocnik strony skarżącej został prawidłowo wezwany do uzupełnienia tego braku, jednak nie złożył wymaganego dokumentu. Nieuzupełnienie wspomnianego braku skutkuje odrzuceniem skargi przez sąd, bowiem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że po stronie sądu powstaje obowiązek odrzucenia skargi, w wypadku stwierdzenia nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.