V SA/Wa 2733/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na uchwałę Rady W. z dnia ... kwietnia 2010 r. Nr ... w przedmiocie przyjęcia sprawozdania z wykonania budżetu miasta oraz udzielenia absolutorium prezydentowi miasta z tytułu wykonania budżetu postanawia: - odrzucić skargę W podstawie prawnej opisanej w komparycji uchwały powołano art. 18 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 199 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249 poz. 2104 z późn. zm.). Przedmiotowy akt dotyczy rozpatrzenia sprawozdania z wykonania budżetu miasta stołecznego Warszawy w 2009 r. oraz udzielenia Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy absolutorium z tego tytułu. W ostatnim paragrafie wskazano, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Pismem z dnia ... sierpnia 2010 r. skarżący wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa w ww. uchwale. Zarzucił, że Rada bez poszanowania miary dobrego gospodarza pogodziła się ze wzrostem obciążeń, które spełnia on na rzecz m.st. Warszawy w postaci świadczeń z tytułu usług komunalnych, danin podatkowych oraz opłat z tytułu użytkowania wieczystego od praw, które stanowią jego własność. Rada m.st. Warszawy nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie strony. W skardze do Sądu na powyższą uchwałę wskazano, że uchwała jest niezgodna z prawem i wniesiono o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z poniższych względów. Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jedynie na podstawie skargi wniesionej przez podmiot do tego legitymowany. Brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r.(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z ust. 2 a tego przepisu skargę można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażają pisemną zgodę. Z przepisu tego wynika, że wniesienie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarżący działa w przekonaniu, iż został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie i na to się powołuje. Jest to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ograniczenie, wynikające z ustawy samorządowej, polegające na wykazywaniu przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego, powoduje, że skarga z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma w pełni charakteru actio popularis. Osoba skarżąca musi zatem wykazać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Taki związek musiałby nadto istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego - uprawnień (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, LEK nr 322175). Naruszenie tego interesu prawnego powinno być przy tym realne, a więc nieprzewidywalne w przyszłości, lecz rzeczywiście i aktualnie istniejące (por. J. Zimmermann w glosie do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP z 1997 r., nr 4, poz. 83A). Dopiero naruszenie interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznej oceny zarzutów zawartych w skardze. W ocenie Sądu powyższym kryteriom dotyczącym naruszenia interesu prawnego nie odpowiada powołany w skardze i adresowany do Rady m.st. Warszawy zarzut niestaranności w kwestiach dotyczących gospodarowania mieniem komunalnym. Trzeba tu podkreślić, iż samo przekonanie obywatela o niesłuszności uchwały podjętej przez organy samorządowe nie jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego członka społeczności lokalnej, konkretyzowanego normą prawa materialnego, w rozumieniu art, 101 ustawy o samorządzie gminnym. Przedmiotowa uchwała, będąca oceną działania organu wykonawczego gminy, nie zmieniła sytuacji prawnej skarżącego i w konsekwencji nie narusza jego interesu prawnego. Dodać trzeba, że rozstrzygając sprawę przez odrzucenie, a nie oddalenie skargi Sąd miał na względzie również treść art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż oddalenie skargi, ze względu na brak interesu prawnego skarżącego, mogłoby zamykać innym uprawnionym podmiotom drogę do sądowej kontroli tego aktu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.