V SA/Wa 2749/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: 1. Umorzyć postępowanie sądowe. 2. Zasądzić od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz P. K. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 28 sierpnia 2014 r. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia 16 czerwca 2014 r. o odmowie przyznania pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych". Skarga została złożona za pośrednictwem Prezesa ARiMR, który przekazał ją do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę z dnia (...) września 2014 r., w której wniósł o oddalenie skargi. Pismem procesowym z dnia (...) grudnia 2014 r. organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego, wyjaśniając przy tym, iż pismem z dnia 1 października 2014 r. poinformował skarżącego o pozytywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przywróceniu wniosku o przyznanie pomocy do ponownej weryfikacji. W konsekwencji organ podniósł, iż wobec wycofania skutków prawnych pisma z dnia 16 czerwca 2014 r. zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2015 r. zwrócono się do pełnomocnika skarżącego o udzielenie informacji, czy skarżący podtrzymuje skargę, pod rygorem uwzględnienia wniosku organu o umorzenie postepowania sądowego, jednakże strona nie udzieliła odpowiedzi w zakreślonym terminie 7 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż w aktach sądowych znajduje się nadesłane przez organ pismo Agencji z dnia (...) października 2014 r. o numerze (...), skierowane do skarżącej strony, w którego treści wskazano, iż wezwanie zostało rozpatrzone pozytywnie, wniosek o przyznanie pomocy został przywrócony do rozpatrywania, zaś pismo o odmowie przyznania pomocy (P-9/135) z dnia 16.06.2014 r. zostanie wycofane z obrotu prawnego (k. 25 akt sądowych). Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przedmiot zaskarżenia został wyeliminowany z obrotu prawnego, co z kolei skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego. Jednakże wobec tego, iż powyższe nastąpiło po złożeniu skargi do sądu administracyjnego, obowiązkiem Sądu jest zbadanie czy działanie organu wypełnia przesłanki określone w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działalnie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wskazać należy, iż w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że możliwe jest załatwienie sprawy przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a, w sytuacji gdy skargę wniesiono przed udzieleniem odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli następnie organ zgadza się z wezwaniem skarżącego (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przypomnieć zatem należy, iż wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12). Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd zauważa, iż w skardze z dnia 28 sierpnia 2014 r. pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. Wobec tego, iż pismo Agencji z dnia 1 października 2014 r. czyni zadość żądaniu skargi poprzez przywrócenie wniosku do ponownej oceny przez właściwy organ, przyjąć należało, że organ uwzględnił skargę w całości w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a Sąd – opierając się na przepisie art.161 § 2 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Uwzględnienie skargi przez organ zasadnym czyni też orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Na koszty postępowania w niniejszej sprawie złożyły się wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżących ustalone w wysokości 240 zł, zgodnie z § 18 ust.1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając zatem na uwadze zawarty w skardze wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. należało orzec, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.