V SA/Wa 2750/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą D. W. I. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego (trzydziestodniowego) terminu, liczonego od dnia doręczenia decyzji. Termin do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 5 czerwca 2015 r. (piątek), a skarga została wniesiona (za pośrednictwem organu) w dniu 8 czerwca 215 r. Powyższe orzeczenie skarżący zaskarżył zażaleniem, w którym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek podał, że w toku całego postępowania administracyjnego dotrzymywał terminów wynikających z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej, rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad przyznawania dofinansowań do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego jedno niedopatrzenie i przekroczenie terminu do złożenia skargi o jeden dzień roboczy w toku trzyletniego postępowania nie powinno powodować pozbawienia strony (działającej bez pełnomocnika) możliwości rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Skarżący wskazał również, że błąd w wyliczeniu terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie mógł wniknąć z omyłkowego przyjęcia, iż miesiąc maj ma 30 dni - wówczas ostatni dzień trzydziestodniowego terminu przypadałby na 6 czerwca 2015 r. - sobotę (dzień ustawowo wolny od pracy), a zatem termin do wniesienia skargi upływałby w następny dzień roboczy, czyli poniedziałek (8 czerwca 2015 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest zatem dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, LEX nr 1643289). W niniejszej sprawie jako okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wymienił nieznaczne uchybienie tego terminu (o jeden dzień roboczy) oraz omyłkowe przyjęcie, iż miesiąc maj liczy 30 (a nie 31) dni, które skutkowało błędnym obliczeniem końca terminu do złożenia skargi. W świetle powyższego wyjaśnienia, nie sposób dopatrzeć się braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przeciwnie, skarżący zawinił, nie uwzględniając powszechnie znanego (notoryjnego) faktu jaką jest liczba dni w miesiącu maju. Również nieznaczne (nawet jednodniowe) przekroczenie terminu do wniesienia skargi nie stanowi okoliczności przemawiającej za przywróceniem terminu do dokonania tej czynności. Zatem w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że zaistniała sytuacja wyjątkowa uniemożliwiająca skarżącemu zachowanie terminu do złożenia skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.