V SA/Wa 2768/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. w H. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy ze środków unijnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz O. Sp. z o.o. w H. kwotę 200 (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] września 2014 r. O. Sp. z o.o. w H. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. o odmowie przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Przy piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2014 r. pełnomocnik ARiMR przekazała dokumentację dotyczącą rozpatrzenia przez organ administracji wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa złożonego w dniu [...] lipca 2014 r., w tym pismo z dnia [...] października 2014 r. informujące o pozytywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", w związku z uwzględnieniem przez organ wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Agencji z dnia [...] października 2014 r. o numerze [...], w którego treści wskazano, iż pismo o odmowie przyznania pomocy ([...]) z dnia [...] czerwca 2014 r. zostanie wycofane z obrotu prawnego. Dodatkowo przy piśmie procesowym z dnia z dnia [...] marca 2015 r. strona skarżąca nadesłała m.in. kopię otrzymanego z organu pisma z dnia [...] października 2014 r. informującego o pozytywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przedmiot zaskarżenia został wyeliminowany z obrotu prawnego, co z kolei skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego. Jednakże wobec tego, iż powyższe nastąpiło po złożeniu skargi do sądu administracyjnego, obowiązkiem Sądu jest zbadanie czy działanie organu wypełnia przesłanki określone w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działalnie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wskazać należy, iż w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że możliwe jest załatwienie sprawy przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a, w sytuacji gdy skargę wniesiono przed udzieleniem odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli następnie organ zgadza się z wezwaniem skarżącego (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przypomnieć zatem należy, iż wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12). Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd zauważa, iż w skardze z dnia [...] września 2014 r. skarżąca wnosiła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności. Wobec tego, iż pismo Agencji z dnia [...] października 2014 r. czyni zadość żądaniu skargi poprzez przywrócenie wniosku do ponownej oceny przez właściwy organ, przyjąć należało, że organ uwzględnił skargę w całości w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a Sąd – opierając się na przepisie art.161 § 2 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Uwzględnienie skargi przez organ zasadnym czyni też orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Kosztami postępowania w niniejszej sprawie jest wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 201 § 1 należało orzec, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.