V SA/Wa 2778/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmniejszenia kwoty indywidualnej dostawy; uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...] lipca 2014 r. Przedmiotem skargi T. K. (dalej jako Skarżący) jest decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego (ARR) Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego ARR w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o zmniejszeniu T.K. kwoty indywidualnej dostaw. Decyzje te zostały wydane w następującym stanie faktycznym : W dniu 14 lutego 2004 r. Dyrektor OT ARR w [...] wydał w stosunku do T.K. decyzję nr [...] w sprawie przyznania kwoty mlecznej dla dostawcy hurtowego, na mocy której stronie została przyznana kwota mleczna w wysokości 54 338 kg. W dniu 28 maja 2014 r. Dyrektor Oddziału Terenowego ARR w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmniejszenia kwoty indywidualnej z powodu niewykorzystania jej przez producenta w co najmniej 70%, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. zmniejszył skarżącemu kwotę indywidualną dostaw o 21 088 kg mleka z uwagi na wprowadzenie w roku kwotowym 2013/2014 mleka do obrotu w ilości mniejszej niż 70% przyznanej mu kwoty indywidualnej. Zdaniem organu nieosiągnięcie w dostawach wskazanej granicy uzasadniało dokonanie zmniejszenia kwoty indywidualnej o jej niewykorzystaną część. Organ wskazał przy tym na to, iż tematykę kwot mlecznych reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. 2013 r., poz.50 z późn. zm.), zaś zgodnie z art. 32 ust.1 ww. ustawy w przypadku wprowadzenia przez producenta do obrotu w roku kwotowym mleka lub przetworów mlecznych w ilości mniejszej niż 70% przyznanej mu kwoty indywidualnej właściwy miejscowo dyrektor oddziału terenowego Agencji zmniejsza, w drodze decyzji, kwotę indywidualną o jej niewykorzystaną część. Dyrektor wskazał też, że w roku kwotowym 2013/2014 skarżący wprowadził do obrotu mleko w ilości 33 250 kg. Z ustalenia organu wynikało, iż sprzedaż wyniosła mniej niż 70% posiadanej kwoty indywidualnej (61,19 %), a tym samym fakt ten obligował organ I instancji do podjęcia decyzji w trybie art. 32 ust.1 ustawy. W dniu 25 lipca 2014 r. T.K. odwołał się od decyzji Dyrektora OT ARR w [...] do Prezesa Agencji Rynku Rolnego w W. W treści odwołania skarżący zwrócił się z prośbą o niezmniejszanie kwoty indywidualnej, wskazując iż niewykorzystanie kwoty indywidualnej w co najmniej 70% było spowodowane problemami z zacieleniem 3 jałówek, leczeniem krów ze względu na dużą liczbę komórek somatycznych oraz obniżeniem mleczności krów po wycieleniu, która w konsekwencji doprowadziła do sprzedaży zwierząt. Na potwierdzenie podniesionej argumentacji skarżący załączył książkę leczenia zwierząt, potwierdzającą leczenie dwóch krów w kierunku mastitis. Dodatkowo skarżący podniósł, iż posiada kredyt z dopłatami ARiMR na zakup ziemi wraz z zobowiązaniem zwiększenia dochodów z gospodarstwa nastawionego na chów krów w okresie 5 lat. Na dowód tego została załączona kopia umowy o kredyt inwestycyjny z dopłatami ARiMR. Z uwagi na argumentację zawartą w treści odwołania, skarżący został wezwany pismem Prezesa ARR z dnia 6 sierpnia 2014 r. do udokumentowania zaświadczeniem lekarza weterynarii o konieczności sprzedaży krów i jałówek, obniżenia mleczności krów i problemów z zacieleniem jałówek. T.K. na powyższe wezwanie przesłał oświadczenie, w którym opisał szereg niekorzystnych wydarzeń związanych ze stanem zdrowia krów, jałówek i cieląt. Do powyższego oświadczenia dołączył kopię pisma informującego o wykonywaniu pracy w Zakładzie Unasienniania Zwierząt w Ż. , kopię książki leczenia krów w kierunku mastitis z dnia 20.06.2014 r. i 24.04.2014 r. oraz 4 dokumenty przewozu ubocznych produktów zwierzęcych pochodzących ze Zbiornicy Padliny informujące o padnięciu cieląt w czerwcu i sierpniu 2014 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Prezes ARR utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z informacji zawartych w rejestrze producentów wynika, iż T.K. w okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 marca 2014 r. sprzedał do podmiotu skupującego mleko w ilości 33 250 kg. Natomiast na dzień 1 kwietnia 2013 r. skarżący posiadał kwotę indywidualną dostaw w wysokości 54 338 kg. W związku z powyższym w roku kwotowym 2013/2014 kwota indywidualna została wykorzystana w 61,19%, zatem organ I instancji prawidłowo zmniejszył – w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych - kwotę indywidualną o jej niewykorzystaną część. Organ wskazał, że w art. 72 ust. 3 Rozporządzenia Rady Nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. (Dz. U. UE. L 299/1 z dnia 16.11.2007 r.) ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych, wyliczono sytuacje, kiedy zmniejszenie kwoty indywidualnej nie nastąpi. Są to przypadki siły wyższej oraz należycie uzasadnione przypadki mające tymczasowy wpływ na zdolność produkcyjną gospodarstwa rolnego. Prezes stwierdził, że przykładowe przypadki siły wyższej zostały wyliczone w art. 31 Rozporządzenia Rady Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. U. UE. L 30/16 z dnia 31.01,2009 r.). Są to między innymi: śmierć rolnika, długookresowa niezdolność rolnika do pracy, poważna klęska żywiołowa w dużym stopniu dotykająca grunty rolne gospodarstwa, wypadek powodujący zniszczenie w gospodarstwie budynków dla zwierząt gospodarskich, choroba epizootyczna dotykająca wszystkie zwierzęta gospodarskie rolnika lub część tych zwierząt. Siłą wyższą jest więc zdarzenie zewnętrzne, niemożliwe do przewidzenia i niemożliwe do zapobieżenia. Wystąpienie siły wyższej powinno być stwierdzone przez uprawniony organ i szczegółowo udokumentowane. Organ zauważył też, iż T.K. na etapie postępowania wyjaśniającego oświadczył, iż: kilkakrotnie leczył trzy jałówki na wywołanie rui, krowa o nr [...] po wycieleniu się dostała paraliżu i musiał ją sprzedać w lipcu 2012 r., leczył krowę o nr [...] w lipcu 2013 r. i w związku z tym oddawała bardzo mało mleka, pracował w latach 1991-1997 r. w Zakładzie Unasienniania Zwierząt w Ż., na początku roku kwotowego 2014/2015 wezwał lekarza weterynarii, który wyleczył krowy przed i po wycieleniu dzięki czemu komórki somatyczne są w normie, kupił 3 jałówki, w czerwcu i sierpniu 2014 r. padły 4 cielęta, przez kilka lat bez problemu wykorzystywał posiadana kwotę indywidualną dostaw a jedynie w roku kwotowym 2013/2014 nie udało mu się wywiązać się z posiadanego limitu, w 2012 r. dokupił ziemi za 120 tys. zł, przy zmniejszonej kwocie indywidualnej zmniejszy się dochód z jego gospodarstwa, a co za tym idzie nie dotrzyma warunków kredytowych wynikających z umowy kredytowej z dopłatami ARiMR na zakup użytków rolnych. Organ wskazał, że z załączonych kart leczenia zwierząt wynika, iż osiem krów leczono kilkakrotnie w kierunku mastitis, gdzie okres karencji na mleko wynosił co najwyżej kilka dni, jednakże dokumentów tych nie można wziąć pod uwagę przy rozliczaniu roku kwotowego 2013/2014, ponieważ dotyczą kwietnia i czerwca 2014 r. Z kolejnej karty leczenie zwierząt nie sygnowanej podpisem lekarza weterynarii wynika, iż w czerwcu 2013 r. leczono 2 krowy w kierunku mastitis i okres karencji na mleko wynosił 3 dni. Jedną z tych krów o nr [...] leczono wielokrotnie w następnym roku kwotowym, tj. 2014/2015. Natomiast z dokumentów przewozu ubocznych produktów zwierzęcych wynika, iż w czerwcu i sierpniu 2014 r. odebrano z gospodarstwa łącznie 4 padnięte sztuki cieląt w celu ich unieszkodliwienia. Biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności podniesione przez Skarżącego i przedstawione dokumenty w sprawie Prezes ARR zauważył, że w gospodarstwie w roku kwotowym 2013/2014 wystąpiły przypadki uzasadniające obniżenie wielkości produkcji mleka, jednakże nie zostały one w należyty sposób udowodnione. Wskazano, iż w piśmie z dnia 6 sierpnia 2014 r. strona została wezwana do przedstawienia zaświadczenia lekarza weterynarii potwierdzającego konieczności sprzedaży krów i jałówek z gospodarstwa, jednakże pomimo wezwania nie przedstawiła odpowiedniej dokumentacji. Wskazano nadto, że z karty leczenia zwierząt gospodarskich potwierdzającej leczenie dwóch krów w czerwcu 2013 r., tj. w rozliczanym roku kwotowym wynika jedynie, iż okres karencji ma mleko wyniósł 3 dni. Podkreślono, że choroby i leczenia krów mogły mieć wpływ na wielkość produkcji mleka w gospodarstwie skarżącego, lecz nie uzasadniają tak dużego niewykorzystania kwoty indywidualnej. Stwierdzono również, że pozostałe dokumenty przedstawione przez skarżącego potwierdzające wystąpienie okoliczności mogących wpłynąć na obniżenie wielkości produkcji mleka w gospodarstwie nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji dyrektora OT ARR w W., gdyż nie dotyczą rozliczanego roku kwotowego 2013/2014. Podsumowując organ wskazał, iż roku kwotowym 2013/2014 Skarżący wprowadził do obrotu mleko w ilości 33 250 kg, co stanowiło 61,19% posiadanej na dzień 1 kwietnia 2013 r. kwoty indywidualnej dostaw, dlatego też zmniejszeniu podlega cześć niewykorzystana kwoty indywidualnej w wysokości 21 088 kg, a tym samym w roku kwotowym 2014/2015 dostawcy przysługuje kwota indywidualna w wysokości 33 250 kg o referencyjnej zawartości tłuszczu 40,852 g/kg . Pismem z dnia 14 października 2014 r. T.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa ARR z dnia [...] września 2014 r., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jest dla niego krzywdząca. Skarżący powołał się przy tym na argumenty wskazane w odwołaniu, a ponadto załączył do skargi oryginał książki leczenia zwierząt z dnia 15 lipca 2013 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania zarówno przez organ I, jak i II instancji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem oceniając - w powyższym kontekście - treść wskazanych rozstrzygnięć administracyjnych, należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. 2013 r., poz.50 z późn. zm., zwana dalej ustawą), zgodnie z którym przypadku wprowadzenia przez producenta do obrotu w roku kwotowym mleka lub przetworów mlecznych w ilości mniejszej niż 70 % kwoty indywidualnej przysługującej temu producentowi na dzień 1 kwietnia danego roku kwotowego, właściwy miejscowo dyrektor oddziału terenowego Agencji zmniejsza, w drodze decyzji, kwotę indywidualną o jej niewykorzystaną część. Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że Skarżący w roku kwotowym 2013/2014 wprowadził do obrotu mleko w ilości 33 250 kg. Sprzedaż wyniosła zatem 61,19% posiadanej kwoty indywidualnej, w związku z czym organ miał podstawy do dokonania w drodze decyzji zmniejszenia kwoty indywidualnej przysługującej skarżącemu o jej niewykorzystaną część, na podstawie cyt. art. 32 ust. 1 ustawy. Należy jednakże podkreślić, że przed wydaniem takiej decyzji organ obowiązany był rozważyć, czy okoliczności podnoszone przez stronę w toku postępowania nie uzasadniają odstąpienia od zastosowania tej sankcji. Z tego obowiązku, w ocenie Sądu, organ nie wywiązał się w sposób należyty. Trzeba wskazać, że prawo krajowe nie reguluje odstępstw do zasady wyrażonej w powyższym przepisie, natomiast w zakresie wskazanego odstępstwa wiążącymi i bezpośrednio stosowanymi przez Polskę są przepisy unijne zawarte w cyt. rozporządzeniu Rady nr 1234/2007. Stosownie do art. 72 ust. 3 tego rozporządzenia, zmniejszenie indywidualnej ilości referencyjnej o jej niewykorzystaną część nie znajduje zastosowania w przypadku siły wyższej i w należycie uzasadnionych i uznanych przez właściwe organy przypadkach tymczasowo wpływających na zdolność produkcyjną danych producentów. Do przypadków tych w art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 zaliczono przykładowo: śmierć rolnika, długookresową niezdolność rolnika do pracy, poważną klęskę żywiołową w znacznym stopniu dotykającą grunty rolne gospodarstwa, zniszczenie budynków inwentarskich gospodarstwa w drodze wypadku, epidemię dotykającą część lub cały żywy inwentarz gospodarza. Z powyższego wynika, iż aby możliwe było odstąpienie od zastosowania sankcji przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy krajowej, muszą wystąpić zdarzenia, które można uznać za przypadki działania siły wyższej lub inne należycie uzasadnione i uznane przez właściwy organ okoliczności o charakterze nadzwyczajnym oraz że zdarzenia te muszą mieć bezpośredni wpływ na zdolność produkcyjną danego producenta rolnego w roku kwotowym, który podlega rozliczeniu. Oznacza to, że ustawodawca kładzie nacisk nie tylko na charakter okoliczności, które mogą wpłynąć na zdolność produkcyjną gospodarstwa rolnego, lecz również na rozmiar skutków spowodowanych przez takie zdarzenie (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt V SA/Wa 2306/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie Skarżący powołał się m. in. na następujące fakty: kilkakrotnie leczył trzy jałówki na wywołanie rui, krowa o nr [...] po wycieleniu się dostała paraliżu i musiał ją sprzedać w lipcu 2012 r., leczył krowę o nr [...] w lipcu 2013 r. i w związku z tym oddawała bardzo mało mleka, na początku roku kwotowego 2014/2015 wezwał lekarza weterynarii, który wyleczył krowy przed i po wycieleniu dzięki czemu komórki somatyczne są w normie, kupił 3 jałówki, w czerwcu i sierpniu 2014 r. padły 4 cielęta, przez kilka lat bez problemu wykorzystywał posiadana kwotę indywidualną dostaw a jedynie w roku kwotowym 2013/2014 nie udało mu się wywiązać się z posiadanego limitu. W uzasadnieniu swojej decyzji Prezes Agencji ustosunkował się do faktu leczenia krów, podnosząc, że w gospodarstwie w roku kwotowym 2013/2014 wystąpiły przypadki uzasadniające obniżenie wielkości produkcji mleka, jednakże nie zostały one w należyty sposób udowodnione. Organ wskazał przy tym, iż w piśmie z dnia 6 sierpnia 2014 r. Skarżący został wezwany do przedstawienia zaświadczenia lekarza weterynarii, potwierdzającego konieczności sprzedaży krów i jałówek z gospodarstwa, jednakże pomimo wezwania nie przedstawiono odpowiedniej dokumentacji. Wskazano też, że z karty leczenia zwierząt gospodarskich potwierdzającej leczenie dwóch krów w czerwcu 2013 r., tj. w rozliczanym roku kwotowym wynika jedynie, iż okres karencji ma mleko wyniósł 3 dni, podkreślając, że choroby i leczenia krów mogły mieć wpływ na wielkość produkcji mleka w gospodarstwie Skarżącego, lecz nie uzasadniają tak dużego niewykorzystania kwoty indywidualnej. Stwierdzono również, że pozostałe dokumenty przedstawione przez Skarżącego potwierdzające wystąpienie okoliczności mogących wpłynąć na obniżenie wielkości produkcji mleka w gospodarstwie nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji dyrektora OT ARR w W., gdyż nie dotyczą rozliczanego roku kwotowego 2013/2014. W ocenie Sądu co najmniej dwa argumenty, które podnosił Skarżący, a mianowicie fakt, że krowa o nr [...] po wycieleniu się dostała paraliżu i musiał ją sprzedać w lipcu 2012 r., jak również to, że leczył krowę o nr [...] w lipcu 2013 r. i w związku z tym oddawała bardzo mało mleka, mogły niewątpliwie wpłynąć na dostawy realizowane przez skarżącego w roku kwotowym 2013/2014, co mogło skutkować ewentualną decyzją o zmniejszeniu bądź niezmniejszeniu kwoty indywidualnej na rok 2013/2014. W decyzji zabrakło też informacji, jak wyglądały dostawy mleka w poszczególnych latach kwotowych, z decyzji nie wynika też, czy skarżącemu nie zmniejszono kwoty indywidualnej w poprzednich latach. Na szczególne podkreślenie Sądu zasługuje też fakt, że Skarżący nie był prawidłowo informowany przez organ, albowiem z pisma z dnia 6 sierpnia 2014 r., skierowanego do Skarżącego, nie wynika, że organ – mając już dowody przesłane przy odwołaniu –kwestionuje cześć z nich z uwagi na to, że nie są prawidłowo podpisane (karta książki leczenia zwierząt z dnia 13 czerwca 2013 r.). Organ zresztą sam stwierdził w treści uzasadnienia, że w gospodarstwie Skarżącego w roku kwotowym 2013/2014 wystąpiły przypadki uzasadniające obniżenie wielkości produkcji mleka, jednakże nie zostały one w odpowiedni sposób udowodnione. Trzeba też wskazać, że z karty książki leczenia zwierząt z dnia 15lipca 2013 r. (dołączonej do skargi i dopuszczonej przez Sąd jako dowód z dokumentu na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a.) wynika, że krowa o nr [...] chorowała w lipcu 2013 r., o czy informował Skarżący w treści swojego odwołania, jednakże tego faktu nie wziął organ pod uwagę, nie wezwał też Skarżącego do jego potwierdzenia. Sąd w tym miejscu pragnie przypomnieć, że uzasadnienie jest bardzo ważnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji. Stosownie do postanowień art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenie szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć tak, aby strony poznały argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Motywy decyzji winny wyjaśnić tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Trzeba też dodać, że w rozpatrywanej sprawie wydanie decyzji winno poprzedzić prawidłowe i wyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego zważywszy na fakt, że decyzja wydana w przedmiotowym postępowaniu jest decyzją, która przesądza o dotkliwym zmniejszeniu stronie jego uprawnienia, określonego inną decyzją administracyjną, co wynika zarówno z treści zasad ogólnych postępowania administracyjnego – art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., jak również z dyspozycji art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. (patrz: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1942/13, LEX nr 1637117). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania zarówno sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego, jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia powyższych przesłanek. Decyzja organu pierwszej instancji w ogóle nie odnosi się do wskazanych przez Skarżącego przesłanek. Z kolei Prezes Agencji w swojej decyzji powołał regulacje prawne, w oparciu o które wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, przywołał także fakty wskazane przez Skarżącego, ale ustosunkował się do kilku z nich, nie wyjaśniając ponadto wszystkich podnoszonych przez Skarżącego okoliczności. Jest to o tyle istotne, że niewykorzystanie kwoty indywidualnej tylko w niewielkim procencie (różnica pomiędzy 70% a 61,19% to 8,81%) może wskazywać na to, że uwzględnienie choćby jednej z podnoszonych okoliczności będzie skutkowało niepodjęciem decyzji w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podda zatem pod rozwagę wszystkie podnoszone przez Skarżącego argumenty, łącznie z podniesionymi w skardze do Sądu okolicznościami. Przeanalizuje także wpływ zdarzeń losowych w gospodarstwie Skarżącego na dostawy mleka w poszczególnych latach kwotowych i dopiero w oparciu o tak ustalony stan faktyczny podejmie decyzję w przedmiocie ewentualnego zmniejszenia Skarżącemu kwoty indywidualnej w roku kwotowym 2013/2014. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego ARR w W. z dnia [...] lipca 2014 r., naruszają prawo procesowe tj. art. 7, art. 8. art. 9, art. 11 oraz art. 77 § 1 i art. 80, jak również art. 107 § 3 k.p.a., dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.