V SA/Wa 2791/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... kwietnia 2015 r. nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. postanawia: odrzucić skargę Prawomocnym postanowieniem z 7 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wnioskodawca nie wykazał tego, iż spełnia ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oświadczenia wnioskodawcy – złożone na urzędowym formularzu PPF oraz w dodatkowym oświadczeniu – nie mogły w ocenie Sądu być uznane za wyczerpujące i rzetelne. Skarżący nie wskazał bowiem jaka jest miesięczna wysokość dochodu, którym dysponuje, a który – według jego oświadczeń – osiągają jego rodzice. Oceniając sytuację życiową i materialną wnioskodawcy nie można było zatem podzielić jego stanowiska o samodzielnym prowadzeniu gospodarstwa domowego. Sąd wskazał również, że wnioskodawca nie wykonał zarządzenia z 7 lipca 2015 r. w zakresie w jakim był wzywany do określenia wysokości pomocy, jaką otrzymuje od rodziców. Skoro, jak wywodzi, utrzymuje się z pomocy rodziców u których zresztą mieszka, to oświadczenie w zakresie możliwości majątkowych jego rodziców i wysokości udzielanej przez nich pomocy finansowej było niezbędne dla oceny wniosku, niezależnie od tego, iż według oceny skarżącego nie prowadzi on z nimi wspólnego gospodarstwa domowego. Ponadto ani we wniosku złożonym na formularzu PPF ani w dodatkowym oświadczeniu, nie przedstawiono jak kształtują się wydatki wnioskodawcy związane z niezbędnym utrzymaniem. Dodatkowo wnioskodawca nie wyjaśnił jakie są powody tego, że nie posiada źródła dochodów. W dniu [...] października 2016 r. skarżący wniósł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych – ponad kwotę 300 zł. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść reszty kosztów sądowych, ponieważ nie posiada żadnych dochodów. Postanowieniem z 25 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zmiany postanowienia z 7 października 2015 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 30 marca 2016 r., sygn. akt I GZ 165/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie sądu I instancji z 25 stycznia 2016 r. Zarządzeniem z 17 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał stronę skarżącą, zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 5302 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie sporządzone w wykonaniu powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej 20 maja 2016 r. W odpowiedzi, pismem z [...] maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Do pisma załączono wypełniony formularz PPF oraz nadsyłane na wcześniejszych etapach postępowania kserokopie deklaracji PIT za 2013 i 2014 rok oraz formularza PCC. Wskazano, że skarżący nie posiada żadnego źródła dochodów i utrzymuje się dzięki niewielkiej pomocy finansowej swoich rodziców, którzy m.in. opłacają za niego koszty pomocy prawnej udzielanej przez pełnomocników. Dodano, że dla rodziców skarżącego niemożliwym jest zgromadzenie kwoty wyższej niż 2.200 zł. Postanowieniem z 23 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zmiany postanowienia z 7 października 2015 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis ww. postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 27 czerwca 2016 r. Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2016 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. Wezwanie sporządzone w wykonaniu powyższego zarządzenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 lipca 2016 r.. W dniu 19 lipca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 23 czerwca 2016 r., nadane pismem z dnia [...] lipca 2015 r., bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. zażalenie jako wniesione po terminie. Skarżący nie zaskarżył ww. postanowienia. Pismem z dnia 28 lipca 2016 r. skarżący odpowiedział na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego wskazując, ma możliwość uiszczenia wpisu sądowego w kwocie do 1000 zł, powołując się przy tym na okoliczności zawarte w zażaleniu z dnia [...] lipca 2016 r. Wraz z powyższym pismem skarżący nie uiścił jednocześnie wpisu sądowego, co wynika z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo – Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Warunkiem podjęcia przez Sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 (dalej p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi liczony od dnia doręczenia prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do wpisu bezskutecznie upłynął 28 lipca 2016 r. Nieuiszczenie wpisu od skargi skutkuje – stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a – odrzuceniem skargi. Jednocześnie wskazać należy, że w niniejszej sprawie złożenie zażalenia na postanowienie z dnia 23 czerwca 2016 r., nadanego w dniu 5 lipca 2016 r. nie miało wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, bowiem błędnie oznaczył Sąd, do którego skierował zażalenie (wskazał Naczelny Sąd Administracyjny zamiast Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie). Tymczasem o dokonaniu czynności decyduje data nadania / złożenia pisma w sądzie właściwym w przepisanym terminie. Skoro zatem ww. zażalenie zostało przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dopiero w dniu 19 lipca 2016 r., a więc po upływie terminu do wniesienia zażalenia ( tj. po dniu 4 lipca 2016 r.), to uzasadnionym było uznanie już w dniu 14 lipca 2016 r., iż postanowienie z dnia 23 czerwca 2016 r. nie zostało skutecznie zaskarżone, a w rezultacie powyższego wezwanie do wykonania prawomocnego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, zwłaszcza iż kwestia przyznania prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem z dnia 7 października 2015 r., a Sąd nie znalazł podstaw do zmiany ww. rozstrzygnięcia. Podkreślić bowiem należy, iż prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada również moc wiążącą wobec Sądu, który je wydał. W takiej sytuacji kolejne wnioski skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, złożone w niezmienionych okolicznościach faktycznych, nie mogą uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywierają wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 P.p.s.a. Sąd zwraca uwagę na wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, zgodnie z którym inne rozumienie powyższego uregulowania dawałoby stronom postępowania możliwość nieograniczonego w czasie przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2009 r. sygn. akt I FZ 60/09, z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II FZ 616/07, z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt II FZ 330/07, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov. Wobec powyższego, mają , Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.