V SA/Wa 28/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju i Finansów Gmina N. (dalej: "Skarżąca" lub "Gmina") złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mocą tej decyzji Skarżąca została zobowiązana do zwrotu części dotacji przyznanej w 2016 roku na finansowanie zadań z zakresu spraw obywatelskich w kwocie 16.309,72 zł. Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, iż w dniach [...]-[...] sierpnia 2017 r. na jej terenie miały miejsce zdarzenia kwalifikowane jako klęska żywiołowa. Wskutek nawałnicy znacznemu zniszczeniu uległo mienie mieszkańców Gminy, jak również mienie samej Gminy oraz jej jednostek organizacyjnych. Oszacowane straty wynoszą 16.978.337,68 zł. Naprawa szkód wymaga od Skarżącej wydatkowania nadzwyczajnych i szczególnych środków w kwocie ok. 2,5 mln zł, co zakłóca bieżące funkcjonowanie Gminy i wymagało daleko idących zmian w budżecie. Skarżąca uważa więc, że wyegzekwowanie kwoty objętej kwestionowaną decyzją spowoduje dalsze zakłócenia w jej funkcjonowaniu, gdyż nawet taka kwota, która jest przedmiotem postępowania, stanowić będzie dla niej znaczny wydatek. Do wniosku Gmina dołączyła m.in. kopię pisma Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2017 r., w którym zwrócił się do Skarżącej o oszacowanie strat wywołanych nawałnicą, kopię przekazanych Marszałkowi zestawień strat i ich wartości na terenie Gminy, a także kopię uchwały nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] września 2017 roku zmieniającej uchwałę w sprawie uchwalenia budżetu Miasta i Gminy N. na rok 2017 wraz z załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Podkreślenia wymaga też, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi mieć do dyspozycji materiał dowodowy, pozwalający zweryfikować twierdzenia wnioskodawcy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, w ocenie Sądu, wniosek Skarżącej jest zasadny. Przedstawiona argumentacja oraz nadesłane dokumenty pozwalały na ustalenie, że w sprawie niniejszej istnieją podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wystąpienie nawałnicy na terminie Gminy w sierpniu 2017 r. jest faktem powszechnie znanym, o którym informowały nie tyko władze Gminy i odpowiednie służby, ale też media dokumentujące rozmiar wyrządzonych szkód i przekazujących zarejestrowane obrazy ogólnokrajowej opinii publicznej. Wystąpienie nawałnicy jest okolicznością całkowicie od Skarżącej niezależną, zaś usunięcie jest skutków wymagało znacznych nakładów finansowych, tj. kwoty 16.978.337,68 zł, co szczegółowo opisano w załączonych dokumentach. Jak wynika z zestawienia rodzaju, ilości i wartości strat powstałych w wyniku nawałnicy uszkodzeniu uległo 344 obiektów budowlanych lokalnych i 171 gospodarczych (wartość szkód to odpowiednio 2.018.59700 zł i 1.888.712,00 zł), straty w uprawach rolnych dotknęły ok 500 ton upraw i sięgnęły kwoty ok 6,5 mln zł. Uszkodzeniu uległy też budynki 9 szkół, 3 przedszkoli, 8 świetlic i 2 ośrodków kultury, 3 obiekty sportowe i 5 obiektów administracji publicznej. To tylko część uszkodzeń wywołanych huraganem. Szkoły oraz przedszkola wymagały modernizacji całości bądź części pokrycia dachowego oraz elementów pomieszczeń (str. 3 uzasadniania do ww. uchwały nr [...]). Gmina musiała pokryć też koszty zużycia sprzętu koniecznego służbom zaangażowanym do usuwania uszkodzeń, gdyż ten, którym dysponowały był niewystarczający. Strona zabezpieczyła środku na wypłatę zasiłków celowych dla osób lub rodzin poszkodowanych w wyniku wspomnianej klęski żywiołowej i usiłuje też znaleźć fundusze na naprawę dróg, oświetlenia, placów zabaw, małej architektury itp. Skarżąca dysponowała w roku 2017 wolnymi środkami w budżecie w kwocie ok. 10 mln zł (które miały zostać przeznaczone na pokrycie deficytu z roku 2016 r.), zaś wartość szkód, jak wskazano wyżej, sięgnęła kwoty 16 mln zł. Celem uzyskania dodatkowych środków Skarżąca dokonała licznych przesunięć w budżecie rezygnują przede wszystkich z zaplanowanych inwestycji budowlanych (remontów i przebudowy budynków, dróg, skrzyżowań itp. – uzasadnienie do uchwały nr [...]). W ocenie Sądu wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, Strona narażona będzie na powstanie szkody przekraczającej wysokość kwoty określonej w decyzji Ministra, której nie będzie można jej zrekompensować nawet w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. Świadczenie pieniężne jest co do zasady z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, a objęta zaskarżoną decyzją kwota nie jest wielka. Biorąc jednak pod uwagę rozmiar wyrządzonych przez nawałnicę szkód, ogrom zadań, które stanęły i nadal stoją przed Gminę celem ich naprawy, a także ich koszt Sąd uznał, że należało przychylić się do wniosku Skarżącej. Sąd miał również na względzie, że Gmina jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa oraz uchwałą budżetową, a zatem jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej (por. postanowienia NSA z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II GZ 371/11, z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 72/13). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.