V SA/Wa 281/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi G.P. Z.Z.K. Sp. z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie, 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G.P. Z.Z.K. Sp. z o.o. w K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem postępowania jest skarga G. P. Z. i Z. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) z dnia [...] grudnia 2012r. na rozstrzygnięcie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) zawarte w piśmie [...], znak sprawy: [...] z dnia [...] września 2012r. o odmowie przyznania pomocy w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Skarżący w ramach działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" w dniu [...] listopada 2011r. złożyła wniosek do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z późn. zm.). Weryfikacja złożonego wniosku wykazała, że wymaga on uzupełnienia i złożenia wyjaśnień, wobec czego pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Skarżący został wezwany do usunięcia braków. W odpowiedzi Skarżący zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu na usunięcie braków, ponadto częściowo uzupełnił braki wniosku. Agencja wniosek o przedłużenie terminu rozpatrzyła pozytywnie. Następnie Skarżący uzupełnił częściowo złożony wniosek, a ponadto wniósł o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków. Agencja wyraziła zgodę na przedłużenie terminu. Skarżący pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. po raz kolejny uzupełnił złożony wniosek, którego weryfikacja (wraz z uzupełnieniami) wykazała, że wniosek ten wymaga dalszych uzupełnień/wyjaśnień, o czym Agencji poinformowała Skarżącego pismem z dnia [...] lipca 2012 r. W odpowiedzi na drugie wezwanie do usunięcia braków, Skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. uzupełnił złożony wniosek, a nastęnie w dniu [...] września 2012r. został ponownie uzupełniony. Weryfikacja złożonego wniosku dokonana przez ARiMR wykazała, że Skarżący nie uzupełnił wszystkich braków wniosku, tym samym pismem z dnia [...] września 2012 r. (znak [...]) Agencja odmówiła przyznania pomocy, ponieważ jej zdaniem Wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków wniosku. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazała okoliczności określone w § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2007 r. , nr 200, Poz. 1444 z późn. zm.) oraz art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, tj. nieusunięcie w terminie wszystkich braków we wniosku i w konsekwencji - niespełnienie przez Skarżącego warunków przyznania pomocy. Podstawą do wydania rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie przez Skarżącego braków we wniosku o udzielenie pomocy z dnia [...] listopada 2011 r., które polegały na niedostarczeniu prawidłowo wypełnionego formularza wniosku o przyznanie pomocy w zakresie: • Planowanych do wykorzystania w ramach projektu surowców, • Zestawienia rzeczowo-finansowego zawierającego koszty niekwalifikowane, • Zestawienia działek gruntu na których ma być realizowana inwestycja. Skarżący pismem z dnia [...] października 2012 r. wezwał Agencję do usunięcia naruszenia prawa. W wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia do naruszenia prawa Prezes Agencji stwierdził, że Agencja nie naruszyła prawa, o czym poinformowano Skarżącego pismem (znak [...]) z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu pisma stwierdzono, że potwierdzone zostały wskazane w pkt 2 i 3 pisma z dnia [...] września 2012 r. ([...]) powody odmowy przyznania pomocy. Natomiast w zakresie określonym w pkt 1 tego pisma Prezes ARiMR wskazał, że nie można było uznać tej przyczyny odmowy za w pełni uzasadnioną, co nie miało jednak wpływu na ocenę wniosku z uwagi na niespełnienie wymagań określonych w pkt 2 i 3 pisma odmawiającego przyznania pomocy z powodu zaistnienia okoliczności określonych w § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. Wcześniej, bo w dniu [...] grudnia 2012 r. do kancelarii ARiMR wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z dnia [...] września 2012 r. znak [...] ([...]). Skarżący w skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej, względnie o stwierdzenie bezskuteczności tego rozstrzygnięcia w całości oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów sądowych wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odmawiając przyznania pomocy naruszył przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a w szczególności § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2007 r. , nr 200, Poz. 1444 z późn. zm.) w szczególności poprzez: • błędy w ustaleniach faktycznych, • błędy w ustaleniach prawnych, • sprzeczność poczynionych przez Agencję ustaleń z zebranym w sprawie materiałem, względnie niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych - a w konsekwencji uznanie, iż Skarżący nie uzupełnił w terminie wszystkich braków we wniosku o dofinansowanie z dnia [...] listopada 2011 r. Zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: • art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r., Nr 64, poz. 427 z późn. zm.), poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż Skarżący nie przedstawił dowodów i nie dawał wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz, że nie wykazał wszystkich okoliczności istotnych dla uwzględnienia wniosku o dofinansowanie z dnia [...] listopada 2011 r., jak też że nie wypełnił prawidłowo wniosku; • art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż Skarżący nie spełnił warunków przyznania pomocy wymaganych przez ww. ustawę. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach wymienionego działania reguluje rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1), ustawa z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.; obecnie t.j. Dz. U. z 2013 r. Nr 173; dalej: ustawa) oraz wydane na podstawie upoważnienia w niej zawartego rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 200 poz. 1444 z p. zm.; dalej: rozporządzenie). Rozpoznawana sprawa dotyczy wniosku Skarżącego o przyznanie pomocy w ramach działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej", rozpatrywanego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie cyt. ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy pomoc jest przyznawana na wniosek m. in. osoby fizycznej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy, do których zalicza się wyżej cyt. rozporządzenie. Z kolei art. 22 w ust. 1 stanowi, że pomoc w ramach działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 8 oraz 16-23 ustawy, jest przyznawana na podstawie umowy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Jednocześnie ust. 2 określa, że do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, przy czym przepisy art. 21 ust. 2 i 3 ustawy stosuje się odpowiednio. Jednocześnie w art. 22 ust. 3 ustawy określono, że w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Ponadto z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. wynika, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Z kolei stosownie do § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia o pomoc może ubiegać się podmiot, który m.in.: 1) prowadzi przedsiębiorstwo określone w art. 28 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (z którego wynika, że wsparcie w maksymalnej stawce ogranicza się do mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE, a ponadto że wsparcia nie udziela się przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw); 2) wykonuje działalność, o której mowa w art. 28 ust. 1 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia nr 1698/2005 (który stanowi, że wsparcia, o którym mowa w art. 20 lit. b) ppkt iii), udziela się z tytułu materialnych lub niematerialnych inwestycji, które dotyczą przetwarzania lub obrotu produktami objętymi załącznikiem I do Traktatu, z wyjątkiem produktów rybołówstwa oraz przetwarzania lub obrotu produktami leśnymi w zakresie co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia lub przetwórstwa roślin na produkty, które są wykorzystywane na cele energetyczne); 3) nie podlega wykluczeniu z ubiegania się o przyznanie pomocy na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1698/2005 oraz przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia lub przepisów odrębnych. Ponadto - zgodnie z § 10 ust. 3 rozporządzenia - jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 2 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Z kolei, zgodnie z § 10 ust. 4 pkt 2 l rozporządzenia, jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, Agencja wzywa ponownie wnioskodawcę, w formie pisemnej do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Stosownie zaś do § 10 ust. 5 rozporządzenia jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, Agencja nie przyznaje pomocy (...). Poza sporem między stronami pozostaje, że złożony przez Skarżącego wniosek o przyznanie pomocy wymagał uzupełnień/poprawek, a Agencja w pismach z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz z [...] lipca 2012 r. wskazała braki/nieprawidłowości wniosku oraz wezwała do ich usunięcia. Jednocześnie należy podkreślić, że powodem odmowy przyznania pomocy było uznanie Agencji, że Skarżący nie usunął wszystkich wskazanych braków/nieprawidłowości wniosku i w związku z tym, stosownie do § 10 ust. 5 rozporządzenia, pismem z dnia [...] września 2012 r. (będącego przedmiotem kontroli Sądu) poinformowano Skarżącego o odmowie przyznania pomocy. Poza sporem pozostaje również to, że w związku z faktem, iż na etapie rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa podtrzymane zostały przez Prezesa Agencji przyczyny odmowy, o których mowa w pkt 2 i 3 pisma z dnia [...] września 2012 r., natomiast został uwzględniony zarzut odnośnie pierwszego zarzutu, zatem podniesione przez Skarżącego w skardze zarzuty dot. przyczyny odmowy przyznania pomocy wskazanej w punkcie 1 pisma znak [...] stały się bezprzedmiotowe. Prezes Agencji wskazał, i to jest istotą sporu między organem a Skarżącym, że przyczyną odmowy przyznania pomocy było m.in. wskazanie w kosztorysie inwestorskim kosztów niekwalifikowalnych jako kwalifikowalne. Agencja podnosiła w swoich pismach, że Skarżący składając wniosek o przyznanie pomocy złożył go w sposób "blankietowy" tzn. nie wypełnił we wszystkich wymaganych pozycjach oraz nie załączył większości wymaganych przez Agencję załączników, w tym m.in. nie załączył kosztorysu inwestorskiego. W punkcie ósmym pisma z dnia [...] grudnia 2011 r. wzywającego do usunięcia braków wniosku Agencja m.in. zwróciła sie o dostarczenie "dla zadań o charakterze budowlanym oryginałów kosztorysów inwestorskich (...). Skarżący stosownie do dyspozycji tego pisma przedstawił kosztorys inwestorski, jednakże w kosztorysie tym wskazał koszty demontażu urządzeń i maszyn (k. 264 - dział 1.1.1. - kosztorysu inwestorskiego), jako koszty kwalifikowalne. W związku z tym w kolejnym wezwaniu (pismo [...] z dnia [...] lipca 2012 r.) Agencja dokładnie określiła, iż w sytuacji kiedy " (...) chodzi o technologię to wyłącznie zakup i montaż nowych urządzeń/maszyn może stanowić koszt kwalifikowany. Wszelkie demontaże starych urządzeń/maszyn, części do maszyn/urządzeń, remonty (np. odnawianie, malowanie itd.) stanowią koszty niekwalifikowane (...). Proszę o skorygowanie inwestycji w zakresie wszystkich kosztów niełcwalifikowanych.". Należy wskazać, że Skarżący - pomimo tak dokładnie określonego stanowiska Agencji odnośnie kosztów kwalifikowanych - nie skorygował kosztorysu inwestorskiego. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. wskazał, że "W zakresie prac uwzględniono m.in. (...) demontaż starych urządzeń (...). Zastosowane roboty demontażowe stanowią koszt kwalifikowany operacji ponieważ ich przeprowadzenie jest konieczne dla i montażu nowych linii i urządzeń technologicznych (analogicznie prace rozbiórkowe obiektów, . na miejscu których budowane są następnie nowe obiekty stanowią koszt kwalifikowany). Tym samym Agencja wskazała w swoim piśmie z dnia [...] września 2012r., że skoro Skarżący nie skorygował wniosku o przyznanie pomocy we wskazanym zakresie – zaszła przesłanka odmowy przyznania pomocy z uwagi na treść § 10 ust. 5 rozporządzenia. Kolejnym zarzutem w sprawie jest odnoszący się do pkt 3 pisma z dnia [...] września 2012 r. zarzut dot. błędnego uzupełnienia przez Wnioskodawcę tabeli III A (Informacja o powierzchni działek, na których realizowana będzie operacja trwale związana z nieruchomością). Organ wskazał, że zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku: "W części wniosku III. A. wnioskodawca zobowiązany jest wpisać w tabeli te działki ewidencyjne na których będzie realizowana operacja na trwale związana z nieruchomością". Ponadto podniesiono, że z samego nagłówka załącznika III.A. do wniosku o przyznanie pomocy wynika, iż w tabelce tej wpisana ma zostać informacja nt. działek, na których realizowana będzie operacja trwale związana z nieruchomością; natomiast w przypadku, gdy nieruchomość nie jest trwale związana z realizowaną operacją, to nie powinna zostać wpisana do tego załącznika. Organy podkreślały przy tym, że Instrukcja wypełniania wniosków nie przewiduje wpisywania do załącznika III.A. nieruchomości, które nie są związane trwale z zrealizowaną operacją zawartą w kolumnie 10 (informacje szczegółowe) adnotacją: "n.d" jak to uczynił Skarżący. Dlatego też organ wskazał, że w przypadku gdy Skarżący wpisał w załączniku III.A. te nieruchomości, które nie są trwale związane z realizowaną operacją - to nieprawidłowo uzupełnił wniosek o przyznanie pomocy. Poza sporem pozostaje, że w złożonym wniosku (w części III.A.) Skarżący wskazał trzy działki ewidencyjne (o numerach [...] , [...] , [...] ). Agencja wskazała, że z uwagi na niewypełnienie przez Skarżacego kolumny 10 oraz brak dokumentacji związanej z pracami budowlanymi, tym samym na etapie pierwszego wezwania do usunięcia braków/nieprawidłowości organ nie mógł wskazać działek, które nie powinny zostać ujęte - zdaniem organu - w tej tabeli. Tym samym Agencja w piśmie [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. wezwała Skarżącego do wypełniania kolumny 10 oraz do dostarczenia dokumentacji związanej z planowaną operacją. Agencja podkreślała przy tym, że ze złożonych przez Skarżącego dokumentów tj. m.in. kosztorysu inwestorskiego zatytułowanego "[...] , dz. Nr [...] , [...] , [...] (...)" oraz zgłoszenia zamiaru przystąpienia do budowy, które obejmowało te trzy działki, nie miała podstaw do kwestionowania prawidłowości wypełnienia tabeli III.A. przez Skarżącego w zakresie numerów ujętych w niej działek. Dopiero po otrzymaniu wyjaśnień z dnia [...] sierpnia 2012 r. (w odpowiedzi na pismo z dnia [...] lipca 2012 r.) Agencja w jednoznaczny sposób mogła stwierdzić, że tabela III.A. nie została wypełniona prawidłowo, gdyż działki nr [...] oraz [...] nie powinny być ujęte w załączniku III.A do wniosku, ponieważ na ich powierzchni nie miała być realizowana operacja. Skarżący natomiast w tym względzie podnoszą, że wszystkie wskazane przez nich działki, nie tylko działka Nr [...] , na której w rzeczywistości znajduje się budynek, który będzie objęty projektem, ale również pozostałe działki (Nr [...] i [...] ) stanowią jeden zagospodarowany teren, są ujęte zbiorczo w zgłoszeniu robót budowlanych i nie mogą oddzielnie gospodarczo funkcjonować. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę miał przede wszystkim na uwadze treść cyt. art. 22 ust. 3 ustawy. Mianowicie należy wskazać, że uwzględnienie skargi zostało spowodowane błędnym zastosowaniem przez organy Agencji przepisu art. 22 ust. 3 cyt. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz § 10 ust. 5 cyt. rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej", choć z innych przyczyn niż te, które określono w skardze. Sąd podziela w tym względzie wykładnię określoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2011r. (sygn. akt II GSK 685/10, LEX nr 1151721), z której wynika, że odmowa przyznania pomocy z uwagi na niespełnianie warunków jej przyznania jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, nie zaś rozstrzygnięciem wydawanym w trybie określonym w § 10 ust. 5 w zw. z § 3 cyt. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, Agencja nie przyznaje pomocy jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, przy czym chodzi tu o wymagania wniosku - w rozumieniu § 10 ust. 3 tego rozporządzenia. Zgodnie wskazywanym przepisem art. 22 ust. 3 cyt. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, obowiązkiem podmiotu wdrażającego jest poinformowanie wnioskodawcy o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Obowiązek ten ma charakter gwarancyjny, bowiem jego prawidłowe zrealizowanie umożliwia poddanie kontroli odmowy przyznania pomocy, w trybie określonym w ust. 4 art. 22 tej ustawy. Tym samym wskazana wyżej norma prawna zobowiązywała Agencję do wyjaśnienia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] września 2012 r., z jakiej przyczyny niewyłącznie wszystkich kosztów – uznanych przez Skarżącego za kwalifikowane – oraz podanie w tabeli trzech działek (nie zaś tylko jednej, ściśle objętej projektem), nie było wystarczające do uznania, że projekt spełnia warunki przyznania pomocy. Skoro kwestie te były sporne, to okoliczności te wymagały wszechstronnego wyjaśnienia. Sąd pragnie wskazać, że to Wnioskodawca określa zakres prac objętych wnioskiem i wskazuje, jakie koszty są objęte jego wnioskiem. Analogicznie do następnego zarzutu odnoszącego się do działek wpisanych do tabeli III.A należy wskazać, że nie można uznać za błąd dyskwalifikujący wniosek Skarżącego ujęcie w cyt. tabeli wszystkich trzech działek, z adnotacją informującą, że odnośnie dwóch z tych działek dofinansowanie nie dotyczy (n.d.), a realizacja projektu nastąpi na jednej z działek, na której jest umiejscowiony budynek. Taka informacja określa bowiem miejsce realizacji planowanej operacji (patrz § 9 ust. 1 pkt 5 lit. a rozporządzenia) z uwagi na funkcjonalną całość nieruchomości i nie uniemożliwia weryfikacji wniosku w oparciu o regulację zawartą w § 10 ust. 1a rozporządzenia. Identyfikacja tej działki nie budzi bowiem – zdaniem Sądu – żadnej wątpliwości. W konsekwencji uznać należy, że odmowa przyznania pomocy, motywowana zaniechaniem wyłączenia z wniosku wszystkich kosztów niekwalifikowanych oraz podaniem większej ilości działek - pośrednio lub bezpośrednio związanych z realizacją inwestycji - nie może być w zakresie tej przesłanki uznana za rozstrzygnięcie mieszczące się w granicach zakreślonych w § 10 ust. 5 w zw. z § 3 cyt. rozporządzenia. Mając tym samym na uwadze wszystkie wskazane przez Agencję przesłanki skutkujące odmową przyznania pomocy stwierdzić należy, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa ARiMR, iż Skarżący nie uzupełnił w terminie wszystkich braków wniosku o przyznanie pomocy. Skarżący złożył wszystkie wymagane dokumenty, spornym jest natomiast, czy dokumenty te mogły być podstawą do przyznania pomocy z uwagi na treść art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Tym samym należy podkreślić, że organy - odmawiając pomocy z uwagi na nieprawidłowe uzupełnienie wniosku (na które Agencja wskazywała Skarżącemu w dwóch pismach wzywających do uzupełnienia braku wniosku) i wskazując jako przyczynę odmowy nieusunięcie braków formalnych wniosku - zgodnie z treścią § 10 ust. 5 w zw. z § 3 cyt. rozporządzenia – naruszyły przepis art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. Z tych wszystkich przyczyn organ winien dokonać oceny wniosku przy ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem wyżej wyrażonych poglądów zarówno w zakresie wykładni prawa materialnego, jak i niezbędnego zakresu postępowania dowodowego dla ustalenia stanu faktycznego oraz obowiązku organu administracji wyczerpującego rozpatrzenia tegoż materiału dowodowego. W świetle powyższego należy podzielić zarzuty stawiane przez Skarżącego odnośnie punktu 2 i 3 pisma z dnia [...] września 2012 r. z uwagi na naruszenie § 10 ust. 5 rozporządzenia z 17 października 2007 r. oraz art. 21 ust. 2 i art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust.1 litera a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a.