V SA/Wa 2858/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – Sędzia WSA – Beata Krajewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" J. S. na decyzję Ministra [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. S. pismem z dnia 8 września 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w komparycji decyzję Ministra Finansów. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że uznanie go dłużnikiem zobowiązanym do zwrotu dotacji doprowadzi do upadku prowadzonego przedsiębiorstwa i zwolnienia pracowników. Zamknięcie baru mlecznego spowoduje, utratę miejsca, gdzie można kupić tanie posiłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego przepisu, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. Zważyć należy, iż wskazany wyżej przepis art. 61 został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W niniejszej sprawie Skarżący wskazał, że uznanie go dłużnikiem zobowiązanym do zwrotu dotacji doprowadzi do upadku prowadzonego przedsiębiorstwa i zwolnienia pracowników. Zamknięcie baru mlecznego spowoduje, utratę miejsca, gdzie można kupić tanie posiłki. W ocenie Sądu nie można uznać, że przedstawione okoliczności wypełniają znamiona uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tj. powodują niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodują trudne do odwrócenia skutki. Wskazują one jedynie na możliwość wystąpienia utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej. Z przedstawionego uzasadnienia nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący nie podał żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Nie został również w żadnym zakresie uzasadnione ani rozwinięte twierdzenie, iż "zamknięcie baru mlecznego spowoduje, utratę miejsca, gdzie można kupić tanie posiłki". Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 61 § 3 w związku z § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.