V SA/Wa 289/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi [...] [...] na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania ze środków unijnych przypadającej do zwrotu p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; W skardze z dnia 16 grudnia 2013 r. [...] [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] w [...] z dnia [...] września 2013 r. wydanej w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż jest on zasadny z uwagi na to, iż decyzje te pozostają w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie, zatem nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem zatem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie, przy czym obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania nie został odpowiednio uzasadniony. Podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących sytuację materialną Skarżącego. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W niniejszej sprawie Skarżący wskazał wyłącznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej jest zasadne gdyż decyzje te pozostają w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Nie jest to przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jak już wyżej wskazano na tym etapie nie bada się zasadności skargi. Skarżący nie wskazał zatem w jaki sposób wykonanie decyzji spowoduje wystąpienie okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. Ponadto wraz z wnioskiem nie przedłożono żadnych dokumentów, potwierdzających taką możliwość. W świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.