V SA/Wa 2891/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz –Wóltańska, Sędzia WSA - Sławomir Kozik, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dofinansowania ze środków unijnych: oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez N.Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Beneficjent" "Skarżąca", "Strona") jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP", "organ I instancji"), z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...], w sprawie zobowiązania N.Sp. z o.o. do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami z tytułu dofinansowania projektu pn. [...], na podstawie umowy Nr [...] zawartej w dniu [...] maja 2010 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na podstawie umowy Nr [...] zawartej w dniu [...] maja 2010 r., dalej: "umowa o dofinansowanie" lub "umowa", pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości a N. Sp. z o. o., Skarżąca realizowała projekt pn. [...], dalej: "projekt", na co otrzymała dofinansowanie ze środków Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007 - 2013, w kwocie [...] zł. W trakcie realizacji ww. projektu Spółka dokonała zwrotu niewykorzystanej części zaliczki w wysokości [...] zł oraz rozliczyła część otrzymanej zaliczki, składając dwa wnioski o płatność. Kolejne wnioski o płatność, tj. Nr [...], złożony w dniu [...] kwietnia 2011 r., oraz Nr [...], złożony w dniu [...] października 2011 r., nie zostały zatwierdzone przez instytucję weryfikującą wnioski, tj. Regionalną Instytucję Finansującą (dalej: "RIF") z powodu uchybień wskazujących na zaprzestanie przez Skarżącą realizacji projektu. Przeprowadzona w dniu [...] września 2011 r. w Spółce wizyta kontrolna (pierwsza próba przeprowadzenia tej wizyty, podjęta w dniu [...] września 2011 r., nie powiodła się z powodu nieobecności pracowników Spółki) wykazała szereg nieprawidłowości dotyczących realizacji projektu, wyszczególnione w Informacji pokontrolnej. Dokument ten nie został doręczony Skarżącej z uwagi na zwrot przesyłki z adnotacją "adresata nie zastano", podobnie jak w przypadku innych przesyłek kierowanych do Spółki. Po bezskutecznym wezwaniu Skarżącej do zwrotu przyznanego dofinansowania (pismo z dnia [...] września 2013 r.), PARP wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie z dnia [...] maja 2010 r. Postępowanie prowadzone było z udziałem reprezentującego Spółkę [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] PARP zobowiązała Skarżącą do zwrotu dofinansowania w kwocie [...] zł wraz z odsetkami. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podzielił stanowisko PARP, zgodnie z którym Spółka dopuściła się naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), dalej: "u. f. p.". Minister zaznaczył, iż we wniosku o dofinansowanie Skarżąca jednoznacznie określiła cel projektu, tj. [...], a więc przekazane środki miały zostać przeznaczone na realizację konkretnego celu. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż początkowo Spółka podejmował działania, dążąc do realizacji projektu i osiągnięcia określonego w umowie o dofinansowanie celu, jednakże ostatecznie zaniechała realizacji projektu, wskazując we wnioskach o płatność Nr [...] oraz Nr [...], na problemy z płynnością finansową. Ostatecznie [...] nie powstał, a zatem cel projektu nie został osiągnięty. W ocenie Ministra naruszone zostały również zapisy umowy o dofinansowanie. Obowiązek zrealizowania projektu w pełnym zakresie wynikał z § 3 ust. 1 pkt 1 umowy o dofinansowanie. Skarżąca nie zachowała również należytej staranności w dokumentowaniu realizacji projektu, w tym zaniechała udokumentowania dokonanego w ramach projektu [...] (§ 3 ust. 3 umowy), informowała opinię publiczną o fakcie otrzymania dofinansowania na realizację projektu w sposób niezgodny z § 11 ust. 1 umowy (tablica informująca o współfinansowaniu projektu ze środków EFRR zawierała nieaktualną informację na temat okresu jego realizacji) oraz nie przedstawiła dokumentacji potwierdzającej prowadzenie odrębnej ewidencji księgowej kosztów, wydatków i przychodów związanych z realizowanym projektem (naruszenie § 7 ust. 26 umowy). Co więcej Spółka zaprzestała odbioru kierowanej na jej adres korespondencji przez co nie wypełniła, wynikającego z § 17 ust. 3 pkt 2 umowy o dofinansowanie, obowiązku dotyczącego informowania PARP o zmianie adresu, pod rygorem uznania, że korespondencja przekazywana Stronie na jej dotychczasowy adres, została skutecznie doręczona. Skarżąca utrudniała również przeprowadzenie kontroli realizacji projektu. Organ odwoławczy podkreślił, iż z uwagi na brak odbioru Informacji pokontrolnej Spółka nie przedstawiła stanowiska dotyczącego tego dokumentu, nie podpisała Informacji pokontrolnej, nie przedstawiła również pisemnego uzasadnienia odmowy jej podpisania, co skutkowało naruszeniem § 10 ust. 9-11 umowy o dofinansowanie. Skarżąca nie wypełnia także zaleceń pokontrolnych oraz zaniechała składania kolejnych wniosków o płatność. Nie przedstawiła rozliczenia wydatków, potwierdzających zrealizowanie V etapu projektu, ani też wydatków, potwierdzających realizację VI etapu, które powinna rozliczyć we wniosku o płatność końcową. Doprowadziło to do naruszenia § 7 ust. 19 i 20 umowy o dofinansowanie, które regulują obowiązek składania przez beneficjenta wniosków o płatność na zakończenie etapu projektu, a także na zakończenie realizacji projektu. Za nieuzasadniony Minister uznał zawarty w odwołaniu zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "K.p.a.", poprzez niewyjaśnienie roli [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że Spółka otrzymała dofinansowanie na [...]. Poza tym, w ramach przedmiotowego [...] Skarżąca miała [...] W ramach projektu miała być udostępniona również [...]. Zdaniem Ministra Skarżąca nie zrealizowała przedmiotowego projektu, a załączony do odwołania dowód w postaci wydruku ze strony internetowej [...] nie wyczerpuje wskazanych w pkt 15 wniosku o dofinansowanie założeń projektu. Powołując się na § 1 pkt 22 umowy organ odwoławczy stwierdził, iż pod pojęciem zakończenia realizacji projektu należy rozumieć "dzień złożenia w Instytucji Wdrażającej/Instytucji Pośredniczącej II stopnia wniosku Beneficjenta o płatność końcową", czego Spółka nie uczyniła. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ II instancji nie podzielił stanowiska Skarżącej, iż podstawą stosunku prawnego wiążącego strony umowy o dofinansowanie jest prawo cywilne. Do określonego decyzją PARP zobowiązania do zwrotu środków nie mają zastosowania art. 123 § 1 ust. 1 oraz art. 751 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), dalej: "K.c.". Minister wyjaśnił, że rozpoznawana sprawa dotyczy dochodzenia zwrotu środków o charakterze publiczno-prawnym, tj. należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych ze środków europejskich oraz odsetek od tych środków, o czym stanowi art. 60 pkt 6 u. f. p. Spółka otrzymała bowiem dofinansowanie na realizację projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Na mocy art. 67 u. f. p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u. f. p., nieuregulowanych w przepisach tejże ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej: "O. p.", w tym przepisy dotyczące przedawnienia. Z tego powodu do przedmiotowych należności znajduje zastosowanie art. 70 § 1 O. p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dalej organ odwoławczy opisał instytucję przedawnienia w prawie europejskim powołując się na art. 81 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) Nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) Nr 1605/2002 (Dz. U. UE L 2012.298.1 z póżn. zm.), art. 93 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU, Euratom) Nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz. U. UE L 2012.362.1) oraz art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, Euratom) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L 1995.312.1). Za akt przerywający bieg ewentualnego terminu przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Nr 2988/95, Minister uznał pismo PARP z dnia [...] listopada 2012 r., mające na celu w szczególności dochodzenie wskazanych w nim środków, a więc de facto stanowiące akt zawiadamiający o konieczności zwrotu środków, w związku z informacją dotyczącą rozwiązania umowy o dofinansowanie. Z uwagi na to terminy przedawnienia zostały przerwane już w dniu [...] listopada 2012 r. i rozpoczęły swój bieg na nowo. W myśl natomiast art. 70 § 1 O. p. początek biegu terminu przedawnienia został określony na koniec roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Odnosząc to określenie do niniejszego postępowania, w ocenie organu II instancji, termin przedawnienia zapłaty należności będzie wynosił 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja w sprawie zwrotu środków wydana na podstawie art. 207 ust. 9 u. f. p. Oznacza to, iż w momencie wydawania przez PARP decyzji I instancji, jak i na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, przedawnienie nie nastąpiło. W skardze na powyższą decyzję Ministra Spółka, zastępowana przez kuratora, wniosła o uchylenie jej w całości oraz zwrot kosztów postępowania zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 6, 7, 8, 9 i 11 K. p. a. poprzez rozstrzygnięcie o obowiązku zwrotu kwoty roszczenia, które uległo przedawnieniu (art. 751 K.c.) oraz niewskazanie jednoznacznie w decyzji podstawy prawnej. Skarżąca podniosła, iż przywołane przez organ II instancji przepisy dotyczące przedawnienia nie mogą być zastosowane równocześnie, bowiem odmiennie regulują moment rozpoczęcia biegu przedawnienia i okres przedawnienia, a każdy z nich jest niekorzystny dla Spółki. W ocenie Skarżącej brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu prawnym decyzji jednego z przepisów stanowi kwalifikowaną wadę tej decyzji i powoduje konieczność usunięcia jej z obrotu prawnego. W dalszych wywodach Skarżąca wyraziła pogląd, że roszczenie o zwrot środków z umów o dofinansowanie nigdy nie uległoby przedawnieniu gdyby przyjąć tok rozumowania organu odwoławczego. Zastosowanie Ordynacji podatkowej prowadzi do konstatacji, że zobowiązanie do zwrotu środków z ww. umów przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu (70 § 1 O. p.), zaś termin zwrotu wynosi 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9 (art. 270 ust. 1 u. f. p.). Innymi słowy, bieg przedawnienia rozpocznie się dopiero po upływie 14 dni od doręczenia decyzji ostatecznej, zaś termin wydania tej decyzji nie jest ograniczony czasowo. Zdaniem Spółki w sprawie znajdują zastosowanie art. 123 § 1 ust. 1 oraz art. 751 § 1 ust. 1 K.c. Uznając, że wymagalność roszczenia o zwrot zaliczek na realizację projektu [...] powstała najpóźniej [...] września 2011 r. (dzień kontroli, która wykazała liczne zastrzeżenia do realizacji projektu i stała się podstawą rozwiązania umowy), zaś pierwszą czynnością przerywającą bieg przedawnienia było zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] listopada 2013 r., w ocenie Skarżącej roszczenie uległo przedawnieniu. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t. j. z 2014 r. poz. 1647 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p. p. s. a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowy projekt pn. "[...], w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 -2013 był realizowany na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84 poz. 712 ze zm.), dalej: "u. z. p. p. r." oraz w oparciu o przepisy wewnętrzne wydane na podstawie tej ustawy przez podmioty tam wskazane, w tym Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO IG w wersji obowiązującej w chwili ogłoszenia naboru (z zastrzeżeniem § 3 ust. 1 pkt 4 umowy), a także zapisy umowy o dofinansowanie zawartej w dniu [...] maja 2010 r. pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości a N. Sp. z o. o. Treść Wytycznych oraz treść umowy stanowi regulację określającą jak otrzymane środki mają być wydatkowane aby uznać je za tzw. koszty kwalifikowalne realizacji projektu. Zapisy te stanowiąc o sposobie wydatkowania pieniędzy są rodzajem procedury wiążącej strony umowy dotyczącej wykorzystania środków. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u. f. p., w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10 powołanego artykułu. Art. 184 ust. 1 u. f. p stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych m.in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Te "inne procedury", o których mowa w art. 184 ust. 1 wymienionej ustawy, to także procedury wskazane w ww. umowie o dofinansowanie projektu zawartej w dniu [...] maja 2010 r. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające zarzuciły Stronie skarżącej zaniechanie realizacji projektu i brak osiągnięcia określonego w umowie o dofinansowanie celu. Skarżąca tego nie kwestionuje, a jako uzasadnienie takiego stanu rzeczy Spółka wskazała problemy z płynnością finansową (wnioski o płatność Nr [...] oraz Nr [...]). Ostatecznie [...]l stanowiący przedmiot umowy o dofinansowanie, określony w § 2 tej umowy nie powstał, a zatem cel projektu nie został osiągnięty. Takim działaniem Spółka naruszyła § 3 ust. 1 pkt 1 umowy o dofinansowanie. Zgodnie z tym przepisem Beneficjent zobowiązuje się do zrealizowania projektu w pełnym zakresie, określonym w Harmonogramie rzeczowo – finansowym projektu, w terminie wskazanym w § 6 ust. 3 (okres kwalifikowalności wydatków rozpoczyna się w dniu [...] czerwca 2010 r. i kończy się w dniu[...] lutego 2012 r.), z należytą starannością. Ponadto Skarżąca nie zachowała należytej staranności w dokumentowaniu realizacji projektu, w tym zaniechała udokumentowania dokonanego w ramach projektu zakupu oprogramowania, czym naruszyła § 3 ust. 3 umowy. Zgodnie z tym przepisem Beneficjent zobowiązany jest do przekazywania Instytucji Wdrażającej/Instytucji Pośredniczącej II stopnia lub podmiotom przez nie upoważnionym, na każde ich wezwanie, informacji i wyjaśnień na temat realizacji projektu, w tym także do przedkładania dokumentów lub ich poświadczonych kopii, włączając w to wszystkie faktury i wyciągi bankowe dotyczące wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Skarżąca nie przedstawiła również dokumentacji potwierdzającej prowadzenie odrębnej ewidencji księgowej kosztów, wydatków i przychodów związanych z realizowanym projektem, co stanowiło naruszenie § 7 ust. 26 umowy, nakładającego obowiązek prowadzenia dla projektu odrębnej informatycznej ewidencji księgowej kosztów, wydatków i przychodów lub stosowania, w ramach istniejącego informatycznego systemu ewidencji księgowej, odrębnego kodu księgowego umożliwiającego identyfikację wszystkich transakcji oraz poszczególnych operacji bankowych związanych z projektem oraz zapewnienia, że operacje gospodarcze są ewidencjonowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarżąca na tablicy informującej prezentowała również nieaktualną informację o okresie realizacji projektu współfinansowanego ze środków EFRR, tj. w sposób niezgodny z § 11 ust. 1 umowy. Jak stwierdził organ Spółka zaprzestała odbioru kierowanej na jej adres korespondencji przez co nie wypełniła, wynikającego z § 17 ust. 3 pkt 2 umowy o dofinansowanie, obowiązku dotyczącego informowania PARP o zmianie adresu, pod rygorem uznania, że korespondencja przekazywana Stronie na jej dotychczasowy adres, została skutecznie doręczona. Spółka nie odebrała Informacji pokontrolnej, nie przedstawiła stanowiska dotyczącego tego dokumentu, nie podpisała Informacji pokontrolnej, co skutkowało naruszeniem § 10 ust. 9-11 umowy o dofinansowanie regulujących obowiązek wykonania zaleceń pokontrolnych, przedstawienia stanowiska Beneficjenta w odniesieniu do informacji pokontrolnej, a w przypadku odmowy podpisania informacji pokontrolnej, przekazania pisemnego uzasadnienia odmowy podpisania tej informacji. Skarżąca nie wypełnia także zaleceń pokontrolnych oraz zaniechała składania kolejnych wniosków o płatność. Nie przedstawiła rozliczenia wydatków, potwierdzających realizację V etapu projektu, ani też wydatków, potwierdzających realizację VI etapu, które powinna rozliczyć we wniosku o płatność końcową. Doprowadziło to do naruszenia § 7 ust. 19 i 20 umowy o dofinansowanie, które dotyczą obowiązku składania przez beneficjenta wniosków o płatność na zakończenie etapu projektu, a także na zakończenie realizacji projektu. Skarżąca utrudniała również przeprowadzenie kontroli realizacji projektu. Zdaniem organów, a Sąd podziela to stanowisko, powyższe uchybienia wskazują na wykorzystanie dofinansowania przyznanego na realizację przedmiotowego projektu niezgodnie z przeznaczeniem, co wyczerpało przesłankę zwrotu środków przeznaczonych na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich, określoną w art. 207 ust. 1 pkt 1 u. f. p. Należy przy tym zauważyć, że wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem następuje poprzez zapłatę za zrealizowane zadania inne niż te, na które środki były przyznane. Wskazane wyżej uchybienia uzasadniają również zarzut naruszenia przez Beneficjenta procedur, o których mowa w art. 184 powołanej ustawy, wyczerpującego przesłankę zwrotu przyznanych w ramach dofinansowania środków, określoną w art. 207 ust. 1 pkt 2 u. f. p. Jednocześnie w art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych postanowiono, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 tej ustawy, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 207 ust. 9 tej ustawy, po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w przytoczonym wyżej ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Odnosząc się do kwestii dokonanej korekty finansowej, należy stwierdzić, że materialnoprawną podstawę do ustalania i nakładania korekt finansowych stanowi art. 98 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE.L.210 z 31 lipca 2006 r. ze zm. ), do którego odsyła wprost art. 26 ust. 1 pkt 15a u. z. p. p. r. Stosownie do dyspozycji art. 98 ust. 2 tego rozporządzenia, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Strona skarżąca nie neguje faktu, iż do opisanych wyżej nieprawidłowości doszło zarzucając jednak organom orzekanie o obowiązku zwrotu roszczenia, które uległo przedawnieniu. Zgodnie z § 14 ust. 2 umowy o dofinansowanie, w przypadku gdy dofinansowanie jest przez Beneficjenta wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u. f. p., pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, stosuje się art. 207 i następne u. f. p., co oznacza, że Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. Natomiast zgodnie z art. 67 u. f. p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u. f. p., tj. środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, nieuregulowanych w przepisach tej ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy działu III O. p. Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż decyzja wydana na podstawie powołanego wyżej przepisu nie tworzy nowego stosunku prawnego. Obowiązek zwrotu dofinansowania powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa, a decyzja o zwrocie ma charakter deklaratoryjny. Zasadnie organ wskazał zatem, iż kwestia przedawnienia winna być oceniana na gruncie art. 70 § 1 (Dział III) Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W rozpoznawanej sprawie termin ten rozpocznie bieg w momencie wydatkowania środków z naruszeniem procedur (patrz wyroki WSA w Warszawie z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 858/14, z dnia 2 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2089/14. Ze wskazanych wyżej powodów, mając na względzie nie budzące żadnych wątpliwości interpretacyjnych regulacje zawarte w powołanych wyżej przepisach prawa, nie znajduje uzasadnienia stanowisko Spółki, że w sprawie powinny być zastosowane przepisy Kodeksu cywilnego. Sąd podziela zatem stanowisko organu, iż w przedmiotowej sprawie przedawnienie nie nastąpiło. Reasumując należy stwierdzić, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalił skargę.