V SA/Wa 2900/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą ,, [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji K. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] wniósł skargę decyzję opisana w komparycji niniejszego postanowienia. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że wydanie decyzji przez organ II instancji spowodowało, iż skarżący został zobowiązany do zapłacenia wysokiej kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek ten nie zasługuje jednak na uwzględnienie. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego przepisu, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku i uzasadnienie go, iż skarżący został zobowiązany do zapłacenia wysokiej kary. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazał, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też czy występują okoliczności powodujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie NSA z 8 maja 2004 r., FZ 65/04, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepublikowane). W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.