V SA/Wa 2930/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2011 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu działania "Grupy Producentów Rolnych"; oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) nr [...], wydana dnia [...] października 2010r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR) z dnia [...] lipca 2010r. o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] marca 2010 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 za okres od [...].02.2009 r. do [...]02.2009 r. to jest za pierwszy rok korzystania z pomocy. Wezwaniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Dyrektor Oddziału ARiMR wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień dotyczących: 1) ujęcia w załączniku nr 1 oraz nr 3 do wniosku sprzedaży na podstawie paragonów; 2) ujęcia w załączniku nr 1 i nr 3 do wniosku sprzedaży na podstawie faktur VAT wystawionych poza okresem referencyjnym tzn. wystawionych po dniu [...] lutego 2010 r.; 3) błędnego numeru decyzji marszałka województwa o dokonaniu wpisu grupy do rejestru oraz błędnego numeru PESEL jednego z członków grupy – w załączniku nr 2; 4) rozbieżności w zakresie stanu magazynowego podanego w oświadczeniu grupy z dnia [...] marca 2010 r. w stosunku do załącznika nr 1 oraz nr 3. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z [...] maja 2010 r., skarżąca złożyła korektę do wniosku wraz z wyjaśnieniami, w której podtrzymała swoją deklarację dotyczącą sprzedaży na podstawie paragonów oraz wycofała faktury wystawione poza okresem referncyjnym, tzn. po dniu [...] lutego 2010 r. Po skorygowaniu wniosku skarżąca wykazała, że w rozpatrywanym okresie referencyjnym: 1) łączne przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona wyniosły 5.732.980,74 zł; 2) wartość netto dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów,ze względu na które grupa została utworzona przez poszczególnych jej członków wyniosła 5.471.185,00 zł; 3) przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych tylko w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członakmi grupy wyniosły 5.732.980, 74 zł. W dniu [...] lipca 2010 r. w siedzibie skarżącej przeprowadzono kontrolę na miejscu, która potwierdziła uwzględnienie sprzedaży w łącznej wartości netto na podstawie faktur VAT oraz paragnowów fisklanych. Decyzją z [...] lipca 2010 r. o numerze [...] Dyrektor Oddziału ARiMR odmówił skarżącej przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w okresie od [...] lutego 2009 r. do [...] lutego 2010 r., tj. za pierwszy rok. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy: art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a.; art. 31 ust.1 akapit trzeci Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, dalej: Rozporządzenie Nr 1975/2006; § 7 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grup producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm.), dalej: rozporządzenie g.p.r.; art. 87 §1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia g.p.r., wymaganymi załącznikami do wniosku są wykazy faktur VAT i rachunków, w związku z czym, do wniosku dołącza się wykaz faktur VAT i rachunków uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających: - przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona; - wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków; - przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącymi członkami grupy. Podatnicy prowadzący działalność gospodarczą (w tym grupy producentów rolnych) mają obowiązek potwierdzenia dokonania transakcji poprzez wystawienie rachunku bądź faktury. Rodzaj dokumentu zależy m.in. od typu działalności, sposobu opodatkowania, miejsca sprzedaży towarów czy świadczenia usług. W myśl art. 87 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy prowadzący działalność gospodarczą obowiązani są na żądanie kupującego lub usługodawcy wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Oddziału ARiMR wskazał, iż takich informacji nie zawiera paragon fiskalny, dlatego też nie może być załącznikiem do wniosku o płatność, a co za tym idzie nie został uwzględniony przy wyliczeniu kwoty pomocy finansowej na podstawie przychodów netto grupy ze sprzedaży jaj wytworzonych tylko w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącymi członkami grupy. Organ podkreslił, że faktury VAT i rachunki znajdujące się w wykazach faktur VAT i rachunków stanowiących załączniki do wniosku, potwierdzające skup i sprzedaż produktów lub grup produktów ze względu, na które grupa została utworzona mogą dotyczyć jedynie danego okresu referencyjnego (datą powstania przychodu jest dzień wydania rzeczy nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności). Dla wniosku o przyznanie pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych [...] Sp. z o.o. okres referencyjny zaczyna się od [...].02.2009r. i trwa do [...].02.2010 włącznie. W załącznikach nr 1 oraz nr 3, które wpłynęły do Oddziału Regionalnego ARiMR wraz z wnioskiem w dniu [...].03.2010 r., zostały ujęte faktury VAT spoza okresu referencyjnego tj. z datą transakcji w dniach od [...].02.2010 r. do [...].02.2010 r. Wnioskująca nie złożyła zmiany do wniosku lub nie wycofała błędnie zadeklarowanych faktur na łączną kwotę 19.761,40 zł przychodów netto grupy ze sprzedaży, dlatego wezwano ją do złożenia wyjaśnień co stanowiło jednocześnie powiadomienie o stwierdzonych nieprawidłowościach. W korekcie do wniosku, która wpłynęła w dniu [...].05.2010 r., zostały usunięte przez grupę faktury spoza okresu referencyjnego co spowodowało zmianę wartości sprzedaży netto. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że wielkość odchylenia (różnica pomiędzy wartością sprzedaży zadeklarowaną we wniosku, a wartością wynikającą po przeprowadzeniu przez wzywanego wyjaśnień / korekty) nie może być brana pod uwagę podczas procesu naliczania kwoty pomocy do wypłaty środków. Powołując się na przepis art. 31 ust. 1 akapit trzeci Rozporządzenia Nr 1975/2006 oraz ustalony w sprawie stan faktyczny Dyrektor Oddziału ARiMR uznał, iż kwota wnioskowana przez grupę producentów rolnych we wniosku o płatność (wynikająca z załącznika nr 3) wyniosła 5.752 742,14 zł, a kwota na podstawie kopii faktur VAT i dowodów księgowych zakwalifikowanych w toku kontroli wyniosła 2.622 356,34 zł. W konsekwencji, kwota pomocy obliczona po zastosowaniu redukcji w wysokości 174,08% wyniosła 0,00 zł i tym samym odmówiono przyznania środków z tytuły pomocy finansowej. Po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej, w dniu [...] listopada 2010 r. Prezes ARiMR wydał decyzję o numerze [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] lipca 2010 r. Akceptując ustalony w sprawie stan faktyczny i zastosowane przepisy prawa organ odwoławczy wskazał, że rozporządzenie g.p.r. w § 7 ust. 2, wskazuje możliwe dowody księgowe, w postaci faktur VAT i rachunków mogące stanowić załącznik do wniosku o płatność, a tym samym stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia gpr, podstawę udokumentowania rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Prezes ARiMR wskazał, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczenia odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373), dalej: rozporządzenie w sprawie rachunków, została uregulowana minimalna treść rachunku. Wobec tego stwierdził, iz paragon fiskalny nie zawiera podstawowych informacji istotnych z punktu widzenia ustalenia wysokości pomocy w danym roku prowadzenia działaności przez grupę, a pozwalających na weryfikację tego kto był odbiorcą danego towaru. Organ wskazał, iż wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Brak w paragonie fiskalnym pozycji identyfikującej kupującego, uniemożliwia bezsporne ustalenie, iż sprzedaż produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków została sprzedana odbiorcom niebędącym członkami grupy. Odnośnie podniesionego przez skarżącą argumentu naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 35 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. UE.L nr 277, poz. 1 ze zm.), dalej: Rozporządzenie Nr 1698/2005, organ wskazał, iż przepisy prawa Unii Europejskiej ustanawiają ogólne założenia systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, powierzając jednocześnie państwom członkowskim odpowiedzialność za określenia strategii rozwoju i realizację zadań w tym zakresie. Art. 7 Rozporządzenia Nr 1698/2005 stanowi, że Państwa Członkowskie odpowiadają za realizację programów rozwoju obszarów wiejskich na odpowiednim poziomie terytorialnym, zgodnie z ich wewnętrznymi rozwiązaniami instytucjonalnymi oraz zgodnie z tym rozporządzeniem. Z tego też względu ustawa oraz rozporządzenie g.p.r. zawierają regulacje określające podstawowe założenia systemu realizaji polityki rozowju obszarów wiejskich w Polsce, w tym doprecyzowanie w zakresie, jak podnosi skarżąca, produkcji udokumentowanej zamknietym katalogiem dowodów księgowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie NS Farmer sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r. w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania wg norm przepisanych. Zaskarzonej decyzji zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania: 1. art. 6 ustawy k.p.a. poprzez bezpodstawne zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepisów obowiązujących na gruncie prawa podatkowego; 2. art. 7 w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ ustaleń faktycznych co do wartości przychodów netto uzyskanych przez stronę ze sprzedaży produktów na rzecz podmiotów niebędących członkami grupy producentów rolnych; 3. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez odmówienie waloru dowodowego paragonom fiskalnym. - przepisów prawa materialnego: 1. § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia g.p.r. polegającej na błędnej interpretacji pojęcia “rachunek" i nieuzasadnionym przyjęciu definicji rachunku obowiązującej na gruncie przepisow prawa podatkowego; 2. § 8 ust. 1 rozporądzenia g.p.r. polegające na jego niewłaściwej (zawężającej) interpretacji, w konsekwencji błędnym zastosowaniu poprzez nieuzasadnienione odmównienie waloru dowodowego paragonom fiskalnym; 3. art. 35 ust. 2 Roporządzenia Nr 1698/2005 poprzez nieprzyznanie stronie pomocy finansowej w wysokości adekwatenj do rocznej produkcji Grupy, skierowanej na rynek wskutek nieuzasadnionego ograniczenia kwalifikowalnej wielkości rocznej produkcji do produkcji udokumentowanej zamkniętym katalogiem dowodów ksiegowych; 4. art. 31 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1975/2006 poprzez bezpodstawne zastosowanie redukcji kwoty, która należy wypłacić beneficjentowi; 5. art. 31 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1975/2006 zd.4 poprzez nieuzasadnione zastosowanie redukcji wysokości płatności pomimo braku winy strony we włączeniu niekwalifikującej się kwoty. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji I instancji. W ocenie skarżącej wykluczenie przez organ paragonów fiskalnych jako dowód dokonanych transakcji sprzedaży produktów i uznananie tych transakcji za nieudokumentowane na podstawie § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia r.p.g. w związku z art. 14 § ust.1 rozporządzenia w sprawie rachunków jest nieuprawnione. Paragon fisklany jest akceptowanym na gruncie prawa dowodem dokumentującym sprzedaż i tylko na żądanie kupującego sprzedawca zobowiązany jest wystawić fakturę VAT (lub rachunek). Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 w związku z art. 77 ust.1 k.p.a., skarżąca podniosła, iż organ zaniechał obowiązku ustalenia, czy udokumentowana przez Grupę wartość rocznych przychodów netto uszyskanych ze sprzedaży jaj została osiągnięta ze sprzedaży na rzecz odbiorców niebędących członkami Grupy, a zatem jak wskazuje skarżąca, organ nie ustalił, czy została spełniona materialnoprawna przesłanka uzyskania płatności. Odnosząc się do zastosowanej przez organ sankcji w postaci obniżenia wysokości płatności, a w rzeczywistości odmówienia jej przyznania w ogóle, skarżąca wskazała, iż wielkość produkcji skierowanej na rynek i sprzedanej odbiorcom niebędącym członkami grupy jest równa wielkości wskazanej we wniosku o płatność (po korekcie), a zatem zastosowanie art. 31 ust.1 Rozporządzenia Nr 1975/2006 jest nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, iż skoro rozporządzenie g.p.r. nie przewiduje żadnych innych dokumentów, poza fakturami i rachunkami, na potwierdzenie dokonywanych przez grupy producentów rolnych transakcji, to brak jest możliwości wychodzenia przez ARiMR poza granice prawa i uwzględnienie paragonów fiskalnych na potwierdzenie ww. transkacji. Ponadto organ podniósł, iż prowadzący działalność gospodarczą podatnicy, w tym również grupy producentów rolnych, zobligowani są do potwierdzania dokonywanych transakcji poprzez wystawianie rachunku bądź faktury. Wskazał, iż od typu działalności, sposobu opodatkowania, miejsca sprzedaży czy świadczenia usługi, zależy rodzaj dokumentu. Odnośnie argumentu naruszenia w zaskarżonej decyzji rozporządzenia nr 1975/2006 podniesiono, iż art. 5 tego Rozporządzenia stanowi, że Państwa Członkowskie mogą ustalić, że kryteria kwalifikowalności są uzależnione od odpowiedniego sposobu dokumentowania wniosków. Organ wskazał, iż w rozptarywanej sprawie brak złożenia odpowiednich dokumentów skutkuje tym, że nie zostały spełnione kryteria kwalifikowalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Sąd, w składzie rozpoznającym sprawę, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, iż skarga nie zawiera podstaw uzasadniających jej uwzględnienie bowiem przy bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego: art. 35 ust.2 Roporządzenia Rady ( WE) 1698/2005, art. 31 ust. 1 Rozporządzenia Komisji ( WE) 1975/2006, § 8 ust. 1 rozporądzenia Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finasowej w ramach działania “Grup producentów rolnych“ objetej PROW na lata 2007-2013 ( Dz. U Nr 81 poz. 550 ze zm. ) oraz powołanych przez skarżącego przepisów procedury administracyjnej, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Dotyczy on wniosku Grupy Producentów Rolnych [...] Sp. z o.o. w [...] złożonego do Oddziału Regionalnego ARiMR w C. w dniu [...] marca 2010r. o płatność dla Grupy za pierwszy rok korzystania z pomocy. Spór w sprawie sprowadza się natomiast do ustalenia czy prawidłowo, a zatem w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa (wspólnotowego oraz krajowego), w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego zasadnie organy ARiMR odmówiły spółce płatności uzasadniając swoje stanowisko brakiem właściwego tj. zgodnego z wymogami prawa udokumentowania dokonywanych przez Grupę w danym okresie referencyjnym transakcji – rocznych przychodów netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom nie będących członkami grupy poprzez nieuznanie, że dokumentem takim w rozumieniu art. § 7 ust 2 rozporządzenia g.p.r. mogą być paragony fiskalne. W tym miejscu wypada przypomnieć, że działanie pod nazwą "Grupy producentów rolnych" objęte zostało Programem wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" określa wydane na podstawie art. 29 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz.427 ze zm.) rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. (Dz.U. Nr 81, poz.550 ze zm.). Zgodnie z ww. rozporządzeniem pomoc jest udzielania grupie producentów, która prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ww. ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa, została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia i został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. Pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru. Natomiast w art.10 ust.1 ww. ustawy z dnia 7 marca 2007 r. przewidziano, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1698/2005" oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art.29 ustawy, czyli w ww. rozporządzeniu z dnia 20 kwietnia 2007 r. Przepisy rozporządzenia dotyczącego szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach przedmiotowego działania wskazują i określają warunki jakim winien odpowiadać wniosek o płatność, a także w jaki sposób ustala się wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę. Stosownie do § 7 ust. 2 rozporządzenia Do wniosku dołącza się: 1) wykazy faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających: przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów e przez poszczególnych jej członków, przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy; 2) zaświadczenie marszałka województwa o wpisie grupy do rejestru, wydane nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku o płatność". Dokumentacja wniosku jest o tyle istotna i ważna gdyż w myśl § 8 ust. 1 powyższego aktu "Wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy". Zgodzić się zatem należy, że z ww. przepisów wynika, iż dokumentami potwierdzającymi dokonywane przez Grupę w danym okresie referencyjnym transakcje, udokumentowanie rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy, mogą być wyłącznie faktury VAT i rachunki. Wskazać w tym miejscu wskazać należy, że złożony przez Grupę przedmiotowy wniosek po jego korekcie, w wyniku stwierdzonych wstępnie przez Agencję nieprawidłowości, podtrzymywał deklarację dotyczącą sprzedaży na podstawie paragonów fiskalnych. Grupa wskazała wartości przychodów netto w sposób następujący: 1) łączne przychody netto grupy ze sprzedaży duktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona – 5 732 980,74 zł; 2) wartość netto dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów ze względu na które grupa została utworzona przez poszczególnych jej członków –5 471 185,00 zł; 1) przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych tylko w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącymi członkami grupy –5 732 980,74 zł. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2010 r. w siedzibie Grupy kontroli na miejscu, potwierdzono uwzględnienie w łącznej wartości netto sprzedaż produktów na kwotę 3 110624, 40 zł na podstawie paragonów fiskalnych., której to kwoty organy Agencji nie uwzględniły przy obliczaniu rocznych przychodów netto spółki. Spor w sprawie niniejszej sprowadza się zatem do ustalenia , czy na gruncie przepisów dotyczących przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej PROW na lata 2007 -2013. organy Agencji dokonały właściwej, czy też jak zarzuca skarżąca błędnej interpretacji pojęcia "rachunek", poprzez nieuzasadnione przyjęcie definicji rachunku obowiązujące na gruncie przepisów prawa podatkowego i niezasadnie odmówiły waloru dowodowego paragonom fiskalnym, co przełożyło się na drastyczne jak wskazano w skardze obniżenie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży, będące wyłączną przyczyną odmówienia stronie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej. Powyższy zarzut sprowadzający się w konkluzji w pierwszej kolejności do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem §7 ust 2 pkt 1 i § 8 ust 1 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007r. o grupach w ocenie Sądu nie jest uzasadniony. Skoro jak wcześniej wskazano zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia o grupach wysokość udzielanej pomocy w danym roku ustalana jest nie tylko na podstawie udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków ale również ( oraz ) sprzedanych odbiorcom nie będących członkami grupy, to potwierdzeniem powyższego mogą być tylko takie dowody księgowe, które będą zawierały podstawowe informacje istotne z punktu widzenia ustalania wysokości pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę, a pozwalające na weryfikację tego, kto był odbiorcą danego towaru. Takie wymogi spełnia faktura VAT, a więc dokument o którym stanowi art. 106 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U. 2004 Nr 54 poz. 535) i rachunek w rozumieniu art. 87 Ordynacji podatkowej jako dokumenty księgowe identyfikujące nabywcę. W rozumieniu tego przepisu w pojęciu rachunku nie mieści się paragon, będący w istocie dokumentem fiskalnym, potwierdzającym dokonanie sprzedaży oraz ilość i wartość tej sprzedaży jako zaewidencjonowanej transakcji opodatkowanej, wykonanej przez podatnika. Wbrew twierdzeniom skargi, nie dowodzi okoliczności przyjmowanych za podstawę obliczania płatności z tytułu działalności grup producenckich, nie zawiera bowiem podstawowych informacji istotnych z punktu widzenia ustalania wysokości pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę, a pozwalających na weryfikację tego, kto był odbiorcą danego towaru. Brak w paragonie fiskalnym pozycji identyfikującej kupującego, uniemożliwia bezsporne ustalenie, jak zasadnie przyjęły organy Agencji, iż sprzedaż produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków została sprzedana odbiorcom nie będącym członkami grupy. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podziela zarzutu skargi nieuzasadnionego zastosowania przez organ interpretacji zawężającej przepisu § 8 ust 1 rozporządzenia o grupach poprzez wykluczenie paragonów jako dowodów stanowiących podstawę do obliczania płatności. Odnośnie zarzutu nieuzasadnionego zastosowania przez organ przepisów właściwych dla postępowania podatkowego wskazać należy, że ie jest on zasadny, gdyż postępowanie przed organami Agencji toczyło się w trybie przepisów określonych Kodeksem postępowania administracyjnego, nie zaś przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. Wskazany natomiast przez organ I instancji art. 87 §1 Ordynacji podatkowej służył do interpretacji pojęcia "rachunku" o którym mowa w §7 rozporządzenia o grupach, a z interpretacją, którą z powodów wyżej przedstawionych Sąd się zgadza . W ocenie Sądu nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 35 ust. 2 Rozporządzenia Rady ( WE) nr 1698/2005. Wskazać należy, że powyższa regulacja rozporządzenia odnosząca się do grup producentów jak jedna z wielu regulacji Unii Europejskiej ustanawia ogólne założenia systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, powierzając jednocześnie państwom członkowskim odpowiedzialność za określenia strategii rozwoju i realizację zadań w tym zakresie. Prezes Agencji słusznie podkreślił, że art. 7 rozporządzenia nr 1698/2005 stanowi, że Państwa członkowskie odpowiadają za realizację programów rozwoju obszarów wiejskich na odpowiednim poziomie terytorialnym, zgodnie z ich wewnętrznymi rozwiązaniami instytucjonalnymi oraz zgodnie z tym rozporządzeniem. Z tego też względu ustawa oraz wydane z jej upoważnienia rozporządzenie o grupach producentów zawierają regulacje określające podstawowe założenia systemu realizacji polityki rozwoju obszarów wiejskich w Polsce, w tym doprecyzowanie w zakresie, produkcji udokumentowanej określonym katalogiem dowodów księgowych., tak by realizacja sposobu obliczania wsparcia w postaci zryczałtowanej pomocy była dokonana na podstawie rocznej produkcji skierowanej na rynek, a zatem z wyłączeniem odbiorców będących członkami grupy, co zostało doprecyzowane w ustawodawstwie krajowym zapisem §8 ust 2 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007r. Mając na uwadze powyższe Sąd nie podziela również zarzutu skargi naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 31 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006,. Zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia, "bez uszczerbku dla przepisów szczegółowych niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie zapewniają, że wszystkie kryteria kwalifikowalności ustanowione we wspólnotowych lub krajowych przepisach prawa lub w programach rozwoju obszarów wiejskich mogą być kontrolowane według grupy weryfikowalnych wskaźników, ustanowionych przez państwa członkowskie". Zatem Państwa Członkowskie mogą ustalić, że kryteria kwalifikowalności są uzależnione od odpowiedniego sposobu dokumentowania wniosków. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, w sposób uprawniony organy Agencji uznały, że brak złożenia odpowiednich dokumentów skutkuje tym, że nie zostały spełnione kryteria kwalifikowalności. Tym samym zgodnie z art. 31 ust. 1 akapit trzeci Rozporządzenia Nr 1975/2006 zasadnie organy ARiMR uznały , iż kwota wnioskowana przez grupę producentów rolnych we wniosku o płatność (wynikająca z załącznika nr 3) wyniosła 5.752 742,14 zł, a kwota na podstawie kopii faktur VAT i dowodów księgowych zakwalifikowanych w toku kontroli wyniosła 2.622 356,34 zł. W konsekwencji, kwota pomocy obliczona po zastosowaniu redukcji w wysokości 174,08% wyniosła 0,00 zł co spowodowało odmowę przyznania środków z tytuły pomocy finansowej. Za niezasadne, zdaniem Sądu, należało uznać również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 6, art. 7 w zw. z art. 77, art. 75 § 1 k.p.a. Wskazać należy, że w postępowaniu przed organami Agencji prowadzonymi na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007 r. nr 64, poz. 427) postępowanie toczy się w trybie przepisów określonych kpa z pewnymi ograniczeniami w zakresie zasad ogólnych postępowania administracyjnego . Sąd nie dopatrzył się w sprawie niniejszej naruszenia zasad procedury administracyjnej – praworządności oraz należytego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, określonych w art. 21 ust 1 i 2 powyższej ustawy. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 3 ww. ustawy to na stronach postępowania oraz innych osobach uczestniczących w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, spoczywa obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tym samym brak jest podstaw do czynienia przez stronę zarzutu nie dokonania przez organ ustaleń faktycznych co do wartości przychodów netto uzyskanych przez Stronę ze sprzedaży produktów na rzecz podmiotów niebędących członkami grupy poprzez brak podjęcia stosownych działań w celu ustalenia czy udokumentowane przy pomocy paragonów przychody ze sprzedaży jaj zostały uzyskane w drodze zbycia produktów na rzecz członków Grupy czy odbiorców spoza tego kręgu podmiotów. Z omówionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. .