V SA/Wa 2936/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści; oddala skargę Po rozpoznaniu wniosku A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] dotyczącym odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści tenże organ postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w oparciu o następujące ustalenia i rozważania: W dniu 18.05.2009 r. Pan A. S. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o wykreślenie danych z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany i z Systemu Informacyjnego Schengen. W dniu [...].09.2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem Nr [...] odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej. Zainteresowany został poinformowany, iż zachodzą wobec Niego przesłanki do umieszczenia Jego danych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen z terminem obowiązywania wpisu do dnia 19.12.2010 r. na podstawie decyzji ówczesnego Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców Nr [...] z dnia [...].07.2007 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy zawierającej nakaz opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany i utrzymanej w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców Nr [...] z dnia [...].12.2007 r. z nakazem opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poinformowano A. S., iż podstawą prawną wpisu jest art. 128 ust. 1 pkt 1, a także art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie znalazł podstawy do zmiany postanowienia z dnia [...].09.2009 r. i postanowieniem z dnia [...].10.2009 r. Nr [...] utrzymał je w mocy. Na przedmiotowe rozstrzygnięcie A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 16.04.2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1965/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].09.2009 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, że informacja o podstawie prawnej wpisu nie została poprzedzona postępowaniem wyjaśniającym. Ponadto, Sąd wskazał, iż informując o terminie obowiązywania wpisu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ograniczył się do wskazania podstawy prawnej umieszczenia danych w wykazie na okres 3 lat od ostatniego dnia terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który został określony w decyzji Rady z dnia [...].12.2007 r. uchylonej przez Sąd w części nakazującej opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Brak zatem było wskazania podstawy prawnej dla umieszczenia danych w wykazie na określony ustawowo okres w stanowiącym według Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców podstawę wpisu art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].10.2009 r. oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...].09.2009 r. i postanowieniem z dnia [...].08.2010 r. Nr [...] odmówił A. S. wydania zaświadczenia o treści żądanej. Po przeprowadzonym postępowaniu w celu ustalenia zasadności wpisu stwierdził, że dane Cudzoziemca umieszczone w wykazie i Systemie Informacyjnym Schengen są prawdziwe, jak też nie zostały umieszczone w wyniku błędu. Ponadto ustalił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...].12.2007 r. Nr . [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...].07.2007 r. Nr [...]. Wobec powyższego, wskazano Zainteresowanemu, iż podstawę prawną wpisu jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany stanowi art. 128 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach z terminem obowiązywania wpisu do dnia 19.12.2010 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie znalazł podstaw do wykreślenia danych Cudzoziemca z wykazu. Ponownie wskazał, iż podstawą prawną wpisu danych A. S. do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany stanowi art. 128 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Odnosząc się do zarzutów cudzoziemca podkreślono, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w swych postanowieniach z dnia [...].09.2009 r. i [...].10.2009 r. informował Cudzoziemca, iż jego dane figurują w wykazie i Systemie Informacyjnym Schengen z polskiego wpisu do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 1 i art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach jak i o tym, że ustalając termin obowiązywania wpisu do wykazu brał pod uwagę wszystkie zdarzenia prawne mające wpływ na rozstrzygnięcie, czyli zarówno art. 128 ust 1 pkt 1, jak i art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, natomiast nie została wskazana podstawa prawna dla umieszczenia danych w wykazie na określony ustawowo okres w przypadku, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślono, że po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16.04.2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1965/09 w/w postanowień i zgodnie z zaleceniem Sądu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przeprowadził postępowanie celem ustalenia prawidłowej podstawy prawnej i terminu obowiązywania wpisu. W wyniku poczynionych ustaleń usunięto informację, iż podstawą wpisu jest art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W związku z powyższym wskazano w postanowieniu Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Nr [...] z dnia [...].08.2010 r., iż dane A. S. figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach i w związku z art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach a termin obowiązywania wpisu to 19.12.2010 r. Wskazano także, iż dane Cudzoziemca zostały przekazane do Systemu Informacyjnego Schengen na podstawie art. I34a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach na okres przechowywanie ich w wykazie. Wskazano również, że zgodnie z art. 131 ust 3 ustawy o cudzoziemcach Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w postępowaniu wszczętym na wniosek udziela cudzoziemcowi informacji dotyczących podstawy faktycznej wpisu, jedynie w przypadkach o których mowa w art. 128 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Podstawę umieszczenia danych Cudzoziemca w wykazie stanowi jednak inne zdarzenie prawne niż w/w, dlatego nie można udzielić informacji o podstawie faktycznej umieszczenia jego danych w wykazie. Nieudzielenie powyższej informacji Cudzoziemcowi nie wynika ze złej woli Szefa Urzędu, czy chęci ukrycia powodu wpisu, a z wyraźnych unormowań ustawy o cudzoziemcach. Udzielenie takiej informacji A. S. stanowiłoby przekroczenie postanowień ustawy i naruszenie prawa. Następnie organ przywołał treść art. 96 ust. 1 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz. U. UE L 239 z 22.09.2000 r., str. 19 z późn. zm.) i wskazał, że wpis danych A. S. do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, został dokonany zgodnie z zasadami proceduralnymi ustanowionymi przez prawo krajowe. Wobec powyższego, umieszczenie danych Cudzoziemca w Systemie Informacyjnym Schengen na podstawie art. 134a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen jest zgodne z zaleceniami, o których mowa w art. 96 ust. 1 art. 96 ust. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen. Podkreślono, że dane umieszczone w wykazie są prawdziwe, jak też nie zostały umieszczone w wyniku błędu, dlatego Szef Urzędu nie znajduje podstaw do ich wykreślenia. Poinformowano jednocześnie, że przedmiotem postępowania - prowadzonego na podstawie art. 131 ustawy o cudzoziemcach jest jedynie stwierdzenie, czy figurowanie danych Cudzoziemca w wykazie lub Systemie Informacyjnym Schengen jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2010 r. nr [...]i utrzymane nim w mocy postanowienie organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zaskarżył w całości cudzoziemiec zarzucając naruszenie: 1) art. 153 ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administarcyjnymi w związku z brakiem wlaściwej realizacji wytycznych zawartych w wyroku WSA z dnia 16 kwietnia 2010r., V SA/Wa 1965/09, a w szczególności w związku z brakiem wyjasnienia rozbieżności między wcześniej wskazywanymi podstawami prawnymi wpisu danych skarzącego do obu wykazów, a wciąż niezmienionym terminem obowiązywania wpisu oznaczonym na dzień 19 grudnia 2010r., w sytuacji, gdy początkowa data wpisu, a więc 19 grudnia 2007 r., mogła być kojarzona jedynie faktem wydania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] z nakazem opuszczenia przez skarżącego terytorium Polski w terminie w niej określonym, jako podpadającej pod art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U, z 2006 r. Nr 234, poz, 1694 ze zm,), w sytuacii gdy każda z tych decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, jako zawierająca jedynie zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP w określonym terminie, została wydana w okolicznościach innych niż określone w art 48 ust 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (podówczas Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695 ze zm,, obecnie Dz, U, z 2009 r., Nr 189, poz. 1472 ze zm.), mogła co najwyżej stanowić podstawę, o której mowa w art. 128 ust. pkt 2 ww. ustawy o cudzoziemcach do umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie cudzoziemców niepożądanych, (ale już nie w SIS m.in. ze względu na treść art. 134a pkt 1 ustawy o cudzoziemcach) na okres jednego roku zgodnie z art 128 ust 3 pkt 1 ww. ustawy o cudzoziemcach liczonym, w związku z brakiem wykonania tego zobowiązania, od dnia wskazanego w art. 128 ust 3a tej ustawy, a więc od ostatniego dnia terminu, w których miało dojść do opuszczenia przez cudzoziemca terytorium RP, (tu: od 19 grudnia 2007 r.) 2) art. 128 ust 1 pkt 6 ś art. 134a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 124 ust 1 pkt 4 tej ustawy, w związku z art. 7, art 8 i art218 § 2 k.p.a. w związku z art 131 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, w związku z art. 2 pkt 15 r pkt 17, art. 41, art 46 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen (Dz. U. z 2007r. Nr 185 poz. 1170 ze zm.), w związku z pkt 2 wstępu do decyzji Rady z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie pełnego stosowania przepisów dorobku Schengen w Republice Czeskiej, Republice Estońskiej, Republice Łotewskiej, Republice Litewskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republice Słowenii i Republice Słowackiej (Dz,U.UE.L.07.323.34) wskazującym na dzień 1 września 2007 r." jako dzień, od którego Rzeczpospolita Polska miała zacząć stosować przepisy dorobku Schengen (tak również w świetle art 43 ww. ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r.) w związku z art. 20 ust 2 lit k, art. 21, art. 23 ust.1 Rozporządzenia WE Nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Schengen drugiej generacji SIS II Dz; Urz. UE L 381), i związanego z nimi art. 24 ust. 1 tego Rozporządzenia, w związku z art. 91 ust 3 Konstytucji RP, także w świetle ogłoszenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej (M,P, Nr 20, poz. 359) nawiązującego między innymi do art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, w związku z dokonaniem wpisu (lub przedłużeniem wpisu) w dniu 19 grudnia 2007 r. (lub po tym dniu) danych skarżącego i do wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP i w SIS z terminem obowiązywania do 19 grudnia 2010 r. bez powołania się na decyzję wymaganą treścią art. 24 ust. 1 Rozporządzenia WE Nr 1987/2006 albo w związku z utrzymywaniem wpisu danych skarżącego do wykazu cudzoziemców niepożądanych mimo upływu jednego roku (tu: dnia 19 grudnia 2008 r.), w czasie którego mógł istnieć wpis danych skarżącego do wykazu cudzoziemców niepożądanych na podstawie decyzji zobowiązujących skarżącego do opuszczenia terytorium Polski. 3) art. 3 ust 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen {Dz, U, z 2007r, Nr 165 poz. 1170 ze zm.), w związku z art 3 ust 1 pkt 4 oraz art. 2 pkt 1 tej ustawy, w związku z art. 134a ustawy o cudzoziemcach, w związku z zaniechaniem przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jako organu dysponującego prawem bezpośredniego dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego, za pośrednictwem którego są dokonywane wpisy w SIS, a zarazem dysponującego prawem dokonywania wpisów w SIS w okolicznościach przewidzianych art. 134a {tu: pkt 2) ustawy o cudzoziemcach, sprawdzenia "zgodności z prawem, dokładności i aktualności" wpisu danych skarżącego w SIS, a w szczególności, czy w dokonanym w dniu 19 grudnia 2007 r. (lub później) wpisie danych skarżącego znalazło się odesłanie do decyzji określonej w art. 24 ust. 1 Rozporządzenia WE Nr 1987/2006, a więc bezwzględnie wymaganej treścią art. 23 ust. 1 w związku z art. 20 ust 2 lit k tego Rozporządzenia, 4) art 11 i art. 77 § 1 i § 4, art. 80 k.p.c. w związku z art. 124 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 219 tego kodeksu, w związku z art 131 ust. 1 pkt 3 i ust 4 ustawy o cudzoziemcach wobec braku wskazania, tak w sentencjach, jak i w uzasadnieniach skarżonych postanówien na istnienie lub pojawienie się w grudniu 2007 r. (lub później) decyzji wymaganej treścią art. 24 ust. ww. Rozporządzenia WE Nr 1987/2006, a więc tego rodzaju decyzji, bez powołania się na którą, zgodnie z art. 23 ust 1 w związku z art 20 ust 2 lit k ww. Rozporządzenia WE Nr 1987/2006, nie mogło dojść do wpisu danych skarżącego w SIS mimo powołania się na okoliczności określone w art. 128 ust 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 134a pkt 2 tej ustawy, a więc maksymalnie na trzy lata, w danym wypadku z terminem obowiązywania do dnia 19 grudnia 2010 r., a w konsekwencji, ze względu na treść art, 134a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, nie mogło dójść także do wpisu danych skarżącego w SIS, w związku z art, 91 ust 3 Konstytucji RP, a w konsekwencji także wobec braku wykazania, że wpis danych skarżącego w SIS, a tym samym - w świetle art 134a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach - i wpis danych skarżącego do wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP nie jest dotknięty błędem w rozumieniu art. 131 ust 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach w związku z powołanymi wyżej przepisami Rozporządzenia WE Nr 1987/2006, a w konsekwencji także: 5) art. 217 § 1 lub art. 219 k,p,a. w związku z art. 131 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach wobec braku wydania zaświadczenia, iż dane skarżącego podlegały wykreśleniu z SIS wobec umieszczenia ich w wyniku błędu lub, w przypadku wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP ze względu na upływ terminu, w którym takie dane w przedmiotowym wykazie mogły figurować w kontekście rozstrzygnięć zawartych w ww. decyzjach o odmowie nadania statusu uchodźcy w części zobowiązującej skarżącego do opuszczenia terytorium RP. Podnosząc powyższe zarzuty skarzący wniósł: 1) o zobowiązanie organu do przedstawienia decyzji wymaganej treścią art 24 ust.1 ww. Rozporządzenia WE Nr 1987/2006, a więc tego rodzaju decyzji, bez powołania się na którą, zgodnie z art. 23 ust 1, w związku z art 20 ust 2 iit k tego Rozporządzenia WE, w ogóle nie mogło dojść do wpisu danych skarżącego w SIS mimo uprzedniego wpisania danych skarżącego do wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP na podstawie art. 128 ust 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach w związku z art 134a pkt 2 tej ustawy pod rygorem nakazania usunięcia danych skarżącego z SłS na podstawie art. 43 ust 1 Rozporządzenia WE Nr 1987/2006 w związku z art. 13 tego Rozporządzenia, w związku z art. 91 ust 3 Konstytucji RP, w świetle ogłoszenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej {M.P. Nr 20, poz. 359) nawiązującego między innymi do art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, 2) o przeprowadzenie dowodu z wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2010 r., V SA/Wa 1965/09 w celu ustalenia, czy strona przeciwna wydając kwestionowane obecnie postanowienia nie naruszyła art. 153 p. p. s. a., 3) o uchylenie w całości postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2010 r. nr [...] i utrzymanego nim w mocy postanowienia tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykreślenia z urzędu danych skarżącego umieszczonych w wykazie cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP oraz w Systemie Informacyjnym Schengen, 4) o nakazanie usunięcia danych skarżącego z SIS na podstawie art. 43 ust. 1 Rozporządzenia WE Nr 1987/2006 w związku z art 13 tego Rozporządzenia w związku z art 91 ust 3 Konstytucji RP, 5) o uznanie za stanowiące element uzasadnienia niniejszej skargi wywodów skarżącego zawartych w uzasadnieniu jego zażalenia - wniosku o ponowne rozpatrzenia od objętego także tą skargą postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]4 sierpnia 2010 r. nr [...]w takim zakresie, w jakim nie pozostają w sprzeczności ze stanowiskiem prezentowanym w tej skardze, 6) o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Stosownie do art. 128 ust 1 ustawy o cudzoziemcach w wykazie cudzoziemców których pobyt na terytorium RP jest niepożądany przechowuje się dane cudzoziemca wobec którego zachodzi którakolwiek z okoliczności wymienionych w tym przepisie. Należy do nich m. in. 1) wydanie ostatecznej decyzji o wydaleniu, decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się z przyczyny o której mowa w art. 68 ust 1 pkt 3, decyzji o cofnięcia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE z przyczyny o której mowa w art. 69 ust 1 pkt 2 lub decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy zawierającej orzeczenie o wydaleniu o której mowa w art. 48 ust 2 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom odmowy na terytorium RP. 2) sytuacja w której wjazd lub pobyt cudzoziemca są niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, bądź też gdy mogłoby to naruszyć interes RP (art. 128 ust 1 pkt 12 i 6 ww. ustawy). W sprawie niniejszej bezsporne jest że decyzja wydana w dniu [...] lipca 2007r. o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy która zawierała nakaz opuszczenia terytorium RP, jak i decyzja która utrzymała ją w mocy ( z dnia [...] grudnia 2007r. ) zostały uchylone. Skutkiem takiego stanu rzeczy było to iż podstawą wpisu w wykazie który dotyczył skarżącego nie mógł być cytowany wyżej art. 128 ust 1 pkt 1 ustawy. Eliminacja tej podstawy prawnej spowodowała że organ odwołał się jedynie do tej którą przewiduje art. 128 ust 1 pkt 6 ustawy. Ma to istotne znaczenie ze względu na brzmienie art. 131 ust 1 pkt 3, jak i art. 131 ust 3 omawianej regulacji. Pierwszy z nich stanowi że cudzoziemiec może złożyć wniosek o wykreślenie jego danych osobowych zawartych w wykazie lub w systemie informacyjnym Schengen jeżeli zostały tam umieszczone w wyniku błędu. W postępowaniu wszczętym na taki wniosek Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udziela cudzoziemcowi tylko informacji o wpisaniu jego danych osobowych do wykazu lub Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu, terminie obowiązywania wpisu oraz podstawie prawnej wpisu. Jedynie w przypadkach o których mowa w art. 128 ust 1 pkt 1 i 2 (a taki w niniejszej sprawie nie występuje) udziela informacji także o podstawie faktycznej wpisu (art. 131 ust 3 ustawy). Powyższe oznacza iż organ w przedmiotowej sprawie nie miał obowiązku informowania cudzoziemca o okolicznościach uzasadniających wpis. Były to bowiem okoliczności przewidziane w art. 128 ust 1 pkt 6 ustawy. Co istotne w przypadku o którym mowa w art. 128 ust 1 pkt 6 ustawy dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres do 3 lat z możliwością przedłużenia na kolejne okresy nieprzekraczające 3 lat (art. 128 ust 3 pkt 8 ustawy). Przepis ten nie wskazuje jednak początku biegu określonego w nim terminu (do 3 lat) tak jak np. art. 128 ust 3 pkt 1-5 ustawy. Z jego treści wynika jednak że okres ten może być taki sam (trzyletni) jak w przypadku innych okoliczności będących podstawą umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie (art. 128 ust 3 pkt 2,3,5a,5b). Wówczas więc kiedy mielibyśmy do czynienia równocześnie z okolicznościami przewidzianymi zarówno w art. 128 ust 1 pkt 1, jak i w art. 128 ust 1 pkt 6 ustawy prawnie dopuszczalne i faktycznie możliwe byłoby wskazanie terminu 3 lat jako obowiązującego w przypadku sytuacji zaistniałej w obu ww. przepisach. Jak już podkreślono wcześniej w przedmiotowej sprawie wyeliminowano informację że podstawą wpisu jest art. 128 ust 1 pkt 1 ustawy. Nie oznacza to jednak że trzyletni termin przewidziany w art. 128 ust 3 pkt 8 (do 3 lat, a więc także i 3 lata) mógłby stać się nieaktualny tylko z tej przyczyny, wszak okoliczności z pkt 6 art. 128 ust 1 mogą być podstawą umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie także przez 3 lata (z możliwością przedłużenia na kolejne okresy nieprzekraczające 3 lat). W związku z tym nie sposób mówić o naruszeniu art. 153 p.p.s.a jako że wytyczne sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. art. V SA/Wa 1965/09 dotyczyły innego stanu faktycznego niż będący przedmiotem oceny w sprawie niniejszej a w związku z tym także innych ocen prawnych wyrażonych na jego tle. Sąd nie podziela twierdzenia skarżącego jakoby w sprawie niniejszej doszło do naruszenia art. 24 Rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 z dnia 20 grudnia 2006r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji. Przepis ten stanowi, że: 1) Dane dotyczące obywateli państw trzecich w odniesieniu do których został dokonany wpis w celu odmowy pozwolenia na wjazd lub pobyt wprowadza się na podstawie krajowego wpisu wynikającego z decyji podjętej na podstawie indywidualnej oceny prze właściwe organy administracyjne lub sądy zgodnie z zasadami proceduralnymi określanymi w prawie krajowym. Postępowanie odwoławcze w sprawie takich decyzji jest prowadzone zgodnie z przepisami krajowymi. 2) Wpisu dokonuje się jeżeli decyzja o której mowa w pkt 1 jest uzasadniona zagrożeniem dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego jakie może stwarzać obecność danego obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego. Sytuacja taka ma miejsce w szczególności w przypadku: a) obywatela państwa trzeciego który został skazany w państwie członkowskim za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności powyżej jednego roku; b) obywatela państwa trzeciego co do którego istnieją uzasadnione powody by sądzić, że popełnił poważne przestępstwa lub co do którego istnieją poważne przesłanki by sądzić że zamierza on takie przestępstwa popełnić na terytorium państwa członkowskiego. Wprawdzie cytowany przepis operuje pojęciem decyzja jednakże regulacja prawna która go zawiera nie definiuje tego pojęcia. Jej art. 3 pomija bowiem jego wyjaśnienie co oznacza iż należy posiłkować się w tej materii regulacjami krajowymi. Należą do nich niewątpliwie przepisy ustawy o cudzoziemcach w tym jej art. 128 ust 1 pkt 6. Analiza treści tego przepisu wskazuje że zagrożenia o których w nim mowa nie muszą być stwierdzone decyzją w rozumieniu przepisów rozdziału 7 kpa. Wiedza o nich nie musi również wnikać ze źródeł które mogą być powszechne dostępne (a więc także dla cudzoziemca). Ograniczenie prawa strony do informowania o powodach przechowywania jej danych w wykazie znajduje umocowania także w przepisach przywoływanego wcześniej Rozporządzenia (WE) Nr 1987/2006 z dnia 20 grudnia 2006r. Jego art. 42 ust 1 stanowi że obywatele państwa trzeciego których dotyczy wpis otrzymują informacje o wpisie. Informacje te są przekazywane na piśmie wraz z kopią decyzji krajowej o której mowa w art. 24 ust 1 i która stanowi podstawę dokonania wpisu lub wraz z odesłaniem do takiej decyzji. Informacje o których mowa w żadnym przypadku nie są jednak przekazywane jeżeli prawo krajowe pozwala ograniczyć prawo do informacji w szczególności ze względu na ochronę bezpieczeństwo publiczne oraz w celu przeciwdziałania, wykrywania, ścigania i karania przestępstw (art. 42 ust 2 lit. C). Z sytuacją o jakiej mowa w ww. przepisie mamy właśnie do czynienia w sprawie niniejszej za takim twierdzeniem przemawia treść materiału przekazana sądowi przez organ która została objęta ochroną informacji niejawnych. Z powyższych względów są d skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.