V SA/Wa 2943/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S.P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2799/13 w sprawie ze skargi S.P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione 1. wznawia postępowanie sądowe; 2. oddala skargę o wznowienie postępowania. S.P. (dalej: Skarżący) w dniu [...] lipca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2015 r. prowadzonego pod sygnaturą akt V SA/Wa 2799/14. Wskazanym wyrokiem Sąd oddalił skargę wniesioną przez Skarżącego na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] września 2010 r. Skarżący złożył wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na okres 5 lat, który wpłynął do organu tego samego dnia. Wniosek zawierał podpis S.P. oraz zastrzeżenie "odbiór osobisty" (licencji). Do wniosku dołączone zostały dokumenty w tym m.in. zapytanie dotyczące karalności wraz z oświadczeniem strony z dnia [...] września 2010 r., wykaz taboru, zaświadczenie o prawdziwości danych, Kserokopia Certyfikatu Kompetencji Zawodowych. W dniu [...] września 2010 r. organ sporządził pismo zawierające potwierdzenie przyjęcia wniosku oraz wezwanie do usunięcia w terminie 7 dni braków w postaci dokumentów potwierdzających sytuację finansową strony na kwotę 9 000 euro oraz określił wysokość opłaty na 4 440 zł. W odpowiedzi na wezwanie organu do pisma noszącego datę wpływu [...] września 2010 r. dołączono umowę ubezpieczeniową zawartą [...] września 2010 r. między Skarżącym i towarzystwem ubezpieczeniowym A. na kwotę 40 330zł. W dniu [...] września 2010 r. Minister Infrastruktury wydał S.P. prowadzącemu firmę P. w K. licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wraz z wypisami - na okres 5 lat. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Główny Inspektorat Transportu Drogowego wezwał S.P. do dokonania opłaty za wydaną licencję w kwocie 4 440 zł. W odpowiedzi pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. S.P. poinformował organ, że nie występował o wydanie licencji i wniósł o przesłanie mu kserokopii dokumentów, w oparciu o które ją wydano. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. organ poinformował Skarżącego że we wniosku znajduje się informacja o osobistym odbiorze licencji i przesłał kserokopię wniosku. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. S.P. poinformował organ, że na wniosku widnieje nie jego podpis w związku z czym oświadczył, że wniosku nie składał i nie składa. Organ wystosował do S.P. upomnienie z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] wzywając do wpłaty kwoty 4 440 zł stanowiącej opłatę za udzieloną Licencję oraz 8,80 zł z tytułu kosztów upomnienia w terminie 7 dni pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wobec braku wpłaty żądanych kwot Główny Inspektor Transportu Drogowego wystawił i złożył do organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. Tytuł Wykonawczy nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wskazując jako podstawę prawną należności decyzję nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego S.P. w Banku Spółdzielczym w K., które jak wynika z pisma Banku okazało się nieskuteczne ponieważ strona nie posiada konta. Zawiadomienie o dokonanym zajęciu zostało doręczone dorosłemu domownikowi strony w dniu [...] lipca 2013 r. Skarżący złożył zarzuty oparte na art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz.U. z 2014 r., poz.1619 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). W zarzutach wniósł o uchylenie Tytułu Wykonawczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], uchylenie dokonanych zajęć i umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując, że obowiązek nie istnieje. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 8 § 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm) "Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy", co oznacza, że z wnioskiem mógł wystąpić tylko zobowiązany. S.P. nie wystąpił z takim wnioskiem, nie ma na nim jego podpisu, nie upoważnił również nikogo do wystąpienia w swoim imieniu. W tym stanie rzeczy brak jest podstawy faktycznej i prawnej do obciążenia go opłatą za wydaną licencję. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Organ wskazał, że udzielił stronie licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy na wniosek z dnia [...] września 2010 r. na okres od dnia [...] września 2010 r. do [...] września 2015 r. Licencja wspólnotowa jest wydawana przedsiębiorcy spełniającemu określone warunki, w drodze decyzji wydawanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Stosownie do treści art. 41 ust. 1-3 ustawy o transporcie drogowym m.in. za udzielenie licencji pobiera się opłaty. Wobec faktu, że Skarżący mimo wezwania nie uiścił opłaty należnej na podstawie ww. art. 41 w zw. z § 3 pkt 2, § 4, § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego, za egzaminowanie, wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz.U. z 2007 r. nr 235, poz. 1726 ze zm.) konieczne stało się jej wyegzekwowanie za wydaną w dniu [...] września 2010 r. decyzję w postaci Licencji nr [...]. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji Skarżący powtórzył wcześniejsze twierdzenia, że nie występował z wnioskiem o udzielenie licencji, zatem jeśli doszło do jej udzielenia, to na wniosek nieupoważnionej osoby trzeciej, która dopuściła się czynu zabronionego. Powoduje to bezzasadność obciążenia go obowiązkiem uiszczenia opłaty, co czyni zarzut nieistnienia obowiązku zasadnym. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Ponownie ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że wniosek z dnia [...] października 2010 r. złożyła sama strona, również dokumenty dołączone do wniosku zawierają podpisy strony, w związku z czym zarzut nieistnienia obowiązku nie jest trafny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.P. zarzucił organowi naruszenie : – art. 7a ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że Skarżący złożył wniosek o udzielenie licencji, wydanie decyzji mimo istnienia braków formalnych wniosku, – art. 64 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania do usunięcia braków wniosku i wydanie licencji pomimo istnienia braków wniosku, – art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Po rozpoznaniu sprawy Sąd wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2799/13 oddalił skargę S.P. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż w aktach sprawy znajduje się wniosek z dnia [...] września 2010 r., pod którym znajduje się podpis "S.P.". Podpisy takie znajdują się również na dokumentach stanowiących załączniki wniosku. Pozwalało to organowi na uznanie, że wniosek złożyła osoba, której podpis figurował na wniosku, tym bardziej, że wniosek został na późniejszym etapie postępowania uzupełniony o brakujący dokument dotyczący zabezpieczenia (sytuacji finansowej strony) w postaci umowy ubezpieczenia z dnia [...] września 2010 r. Wyrok stał się prawomocny w dniu [...] czerwca 2014 r. W skardze o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 2799/13 Skarżący wniósł o wznowienie tego postępowania i uchylenie powyższego wyroku oraz rozpoznanie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy [...] Sądu Rejonowego dla [...] w W., a w szczególności prawomocnego wyroku z dnia [...] maja 2015 roku - na okoliczność wykazania, że podpisy nakreślone na wniosku jak i pozostałych dokumentach nie zostały nakreślone przez Skarżącego. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że nie występował z wnioskiem o udzielenie licencji na wykonanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego, nie udzielał również umocowania osobom trzecim do złożenia takiego wniosku, a rzekomy pełny i czytelny podpis na dokumencie wniosku nie został nakreślony przez niego. Wskazał, że do Sądu Rejonowego dla [...] w W. został skierowany akt oskarżenia przeciwko J.B., który prowadząc działalność gospodarczą B. dysponując upoważnieniem stałym Skarżącego do jego reprezentowania w procedurze ubiegania się o licencję na międzynarodowy transport drogowy oraz kwestie pokrewne w celi użycia za autentyczny podrobił dokumenty niezbędne do uzyskania przez Skarżącego licencji o której mowa powyżej poprzez podrobienie podpisów Skarżącego na wniosku o udzielenie licencji oraz pozostałych dokumentach załączonych do przedmiotowego wniosku. Postępowanie toczyło się pod sygn. akt. [...]. Skarżący zaznaczył, że już w toku postępowania przygotowawczego przesłuchiwany w charakterze podejrzanego J.B. przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył obszerne wyjaśnienia w których wskazał, że chciał usprawnić postępowanie administracyjne związane z uzyskaniem licencji i w związku z tym podrobił podpis Skarżącego na wniosku z dnia [...] września 2010 roku oraz pozostałych dokumentach Skarżący przy piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r. nadesłał do Sądu uwierzytelnioną kopię prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia [...] maja 2015 r., sygn. akt [...] orzekającego o uznaniu J.B. m.in za winnego popełnieniu czynu polegającego na tym, że w okresie od [...].08.2010 r. do dnia [...].02.2013 r. w W. w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc zatrudniony w B. s.c. dysponując upoważnieniem stałym S.P. do jego reprezentowania w procedurze ubiegania się o licencję na międzynarodowy transport drogowy oraz kwestiach pokrewnych, w celu użycia za autentyczny podrobił dokumenty niezbędne do uzyskania przez S.P. licencji na międzynarodowy transport drogowy oraz związane z wykonywaniem ww. licencji poprzez podrobienie podpisów S.P. m.in. na wniosku o udzielenie licencji na międzynarodowy transport drogowy z dnia [...] września 2010 r., wykazie pojazdów z dnia [...] września 2010 r., oświadczeniu o braku zmiany danych REGON i NIP z dnia [...] września 2010 r., zapytaniu o udzielenie informacji o osobie z dnia [...] sierpnia 2010 r., oświadczeniu przedsiębiorcy zatrudniającego kierowców z dnia [...] września 2010 r., umowie ubezpieczenia Autocasco z dnia [...] września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 273 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym. W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 281 p.p.s.a na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Sąd w przedmiotowej sprawie stwierdzając, że skarga o wznowienie została wniesiona w wymaganym terminie oraz została oparta na ustawowej podstawie wznowienia wyznaczył rozprawę i na rozprawie wznowił postępowanie sądowe zakończone wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2799/13. Na rozprawie Sąd, uwzględniając wniosek dowodowy Skarżącego, przeprowadził dowód uzupełniający z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w W. [...] Wydział Karny z dnia [...] maja 2015 r. sygn. akt [...]. Przechodząc do oceny skargi o wznowienie postepowania należy zauważyć, że powyższym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w W. [...] Wydział Karny J.B. został uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na podrobieniu dokumentów niezbędnych do uzyskania przez S.P. licencji na międzynarodowy transport drogowy poprzez podrobienie podpisów S.P., tj. czynu z art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. Wskazując na powyższe okoliczności rozstrzygnięte we wskazanym wyroku Skarżący wywiódł, że wyrok WSA w Warszawie z 4 kwietnia 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2799/13 oparty został na dokumentach podrobionych. Sąd wskazuje, że w literaturze prawniczej jak i w judykaturze przyjęty jest pogląd, akceptowany przez Sąd rozpatrujący skargę o wznowienie postępowania, że sąd oddala skargę o wznowienie postępowania jeżeli uzna, że skarga jest bezzasadna lub gdy istniejąca przyczyna restytucyjna nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. Do uwzględnienia skargi niezbędne jest zatem istnienie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy podstawą wznowieniową a prawomocnym orzeczeniem sądowym, zaskarżonym skargą o wznowienie postępowania. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi pomimo wystąpienia podstawy restytucyjnej. Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Powołany przez skarżącego prawomocny wyrok karny Sądu Rejonowego dla [...] z [...] maja 2015 r. potwierdza podrobienie przez osobę skazaną dokumentów niezbędnych do uzyskania licencji, udzielonej Skarżącemu decyzją Ministra Infrastruktury z [...] września 2010 r. Może to wskazywać, że orzeczenie o udzieleniu koncesji Skarżącemu wydane zostało w wyniku przestępstwa (oparte zostało na podrobionych dokumentach), co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednakże, co należy podkreślić, postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji nie było poddane kontroli sądowoadministracyjnej, a decyzja ostateczna o udzieleniu koncesji z [...] września 2010 r. zarówno w dacie wydawania wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt V SA/Wa 2799/13 z 4 kwietnia 2014 r. jak i w dacie rozstrzygania przedmiotowej sprawy pozostaje w obrocie prawnym (korzysta z domniemania prawidłowości) i wywołuje skutki (do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego) w zakresie egzekucji należności z tytułu opłaty licencyjnej. Natomiast Prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 4 kwietnia 2014 r. o sygn.. akt V SA/Wa 2799/13 wydany został w sprawie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. W ramach tego postępowania Sąd nie badał w ogóle legalności decyzji Ministra Infrastruktury z [...] września 2010 r. o przyznaniu koncesji Skarżącemu. Kontroli Sądu podlegała prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w ramach którego wystawiony został tytuł wykonawczy oparty na znajdującej się w obrocie prawnym decyzji o udzieleniu skarżącemu koncesji z [...] września 2010 r. Wobec powyższego skargę o wznowienie postępowania należało oddalić, gdyż stwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym sfałszowanie dokumentów użytych do uzyskania przez Skarżącego koncesji nie miało wpływu na treść wydanego uprzednio orzeczenia przez WSA w Warszawie, rozstrzygającego kwestię prawidłowości podniesionych przez Skarżącego zarzutów egzekucyjnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę o wznowienie postepowania sądowego.