V SA/Wa 2963/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. D. N. (dalej : "Skarżący"), złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa We wniosku wyjaśnił, że w dniu 17 września 2014 r. jego dziecko uległo zatruciu pokarmowego i w związku tym musiał udać się z dzieckiem do lekarza. Również następnego dnia konieczna była wizyta u lekarza. W ocenie Skarżącego powyższa sytuacja spowodowała niemożność nadania przygotowanej wcześniej skargi. Do wniosku Skarżący dołączył kopię zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika, że córka Skarżącego była hospitalizowana w dniach [...] Ponadto na zaświadczeniu widnieje adnotacja "następnie kolejne wizyty [...].09.2014, [...].09.14". Wraz z zaświadczeniem przedłożona została informacja, z której wynika, że dziecko skarżącego pozostaje pod opieką poradni pulmonologicznej oraz poradni chirurgii dziecięcej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie zawierającym przedmiotowy wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Sąd stwierdził, że warunki formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały spełnione, zatem przystąpił do jego merytorycznej oceny. Skarga na opisaną w komparycji postanowienia decyzję winna być wniesiona do dnia 17 września 2014 r. Skarżący wniósł ją w dniu 22 września 2014 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublikowane). W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wielokrotnie wskazywano też, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez Skarżącego argumenty. Zdaniem Sądu, Skarżący nie przedstawił okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak jego winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Skarżący wskazał, że przyczyną uchybienia terminu było nagłe zatrucie pokarmowe jego dziecka, które miało miejsce 17.09.2014 r. Na poparcie powyższego twierdzenia Skarżący nie przedstawił jednak żadnego dokumentu. Zaś na podstawie tylko i wyłącznie gołosłownych twierdzeń Skarżącego o nagłej chorobie dziecka nie można uznać, iż nie ponosi on winy w uchybieniu terminu. Tym bardziej, że powołanie przez Skarżącego okoliczności są niespójne i wzajemnie się wykluczają. Z jednej bowiem strony Skarżący wskazuje, że w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi, tj. 17.09.2014 r. jego dziecko, nagle uległo zatruciu pokarmowemu, a w związku z tym musiał udać się z dzieckiem do lekarza. Z drugiej zaś strony z przedłożonego przez Skarżącego zaświadczenia lekarskiego wynika, że od [...].08 do [...].09.2014 r. dziecko było hospitalizowane z powodu zapalenia płuc. Oczywiście hospitalizacja nie wyklucza możliwości zatrucia pokarmowego, wyklucza natomiast konieczność udania się z chorym dzieckiem do lekarza. W związku z powyższym twierdzenie skarżącego o nagłym zatruciu i konieczności udania się do lekarza są sprzeczne z treścią zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika, że w tym czasie dziecko przebywało już pod opieką lekarską. Natomiast okoliczność, że dziecko było hospitalizowane od [...].08 do [...].09.2014 r. wskazuje, że przyczyną tej hospitalizacji nie była choroba nagła, która zaskoczyła skarżącego (trwała bowiem już co najmniej od [...].08.2014 r.). Ponadto nawet gdyby skarżący musiał sprawować opiekę nad dzieckiem, (np. w czasie hospitalizacji), to nie wykazał, iż w wysłaniu przygotowanej wcześniej skargi nie mogła wyręczyć go inna osoba. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji