V SA/Wa 2971/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant: sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. W. i D. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego; oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez D. W. i P. W. (dalej skarżący) jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr. [...] utrzymująca w mocy decyzję własną Specjalne Zezwolenie Połowowe z dnia [...] grudnia 2014 r., nr. [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. skarżący zwrócili się o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego na 2015 r. określającego organizmy morskie mające być celem połowów tj. dorsza, łososia atlantyckiego, gładzicy, śledzia, szproty, gatunków nielimitowanych we wskazanych ilościach. W dniu [...] grudnia 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał armatorom jednostki rybackiej [...] decyzję – Specjalne Zezwolenie Połowowe, nr. [...], określając organizmy morskie: dorsz, gładzica i gatunki nielimitowane w określonych ilościach. Skarżący D. W. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w części dotyczącej nie otrzymania kwoty łososia, śledzi i szproty. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy Specjalne Zezwolenie Połowowe z dnia [...] grudnia 2014 r., nr. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62, poz. 574, ze zm., dalej ustawa o rybołówstwie), specjalne zezwoleni połowowe wydaje minister właściwy do spraw rybołówstwa, na wniosek armatora na statek rybacki. Stosownie zaś do art. 17 tej ustawy, minister właściwy do spraw rybołówstwa, po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków, określa w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej na akwenach wodnych, mając na względzie ochronę i racjonalne wykorzystanie żywych zasobów morza. Wielkość kwot połowowych przyznawanych Polsce określana jest corocznie w drodze rozporządzenie Unii Europejskiej. W wykonaniu ustawy o rybołówstwie, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał w dniu 23 grudnia 2011 r. rozporządzenie w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej (Dz.U. Nr 282, poz. 1653 ze zm., dalej rozporządzenie). W rozporządzeniu tym w § 3 określono warunki podziału kwoty połowowej łososia. Stosownie do tego przepisu podziału ogólnej kwoty połowowej łososia określonej dla podobszarów 22-31 Morza Bałtyckiego dokonuje się, na wniosek armatora, na statki rybackie armatorów: 1) którym przyznano co najmniej raz, w wydanych na lata 2005-2010 specjalnych zezwoleniach połowowych, kwotę połowową łososia oraz 2) którzy dokonali odłowienia co najmniej części kwoty połowowej łososia co najmniej w jednym roku w latach 2005-2010. Natomiast w celu dokonania powyższego podziału oblicza się udział procentowy armatora statku rybackiego w całkowitych połowach łososia, zgodnie z wzorem: W %=100x- - Pwa gdzie: W - oznacza wyrażony procentowo udział armatora statku rybackiego w całkowitych połowach łososia (z dokładnością do drugiego miejsca po przecinku), Pa - oznacza całkowite połowy łososia w sztukach, dokonane w latach 2005-2010, przez armatora statku rybackiego, który posiadał co najmniej raz. w wydanych na lata 2005-2010 specjalnych zezwoleniach połowowych, kwotę połowów łososia. Pwa - oznacza całkowite połowy łososia w sztukach, dokonane w latach 2005-2010, przez armatorów statków rybackich, którzy posiadali co najmniej raz, w wydanych na lata 2005-2010 specjalnych zezwoleniach połowowych, kwotę połowową łososia oraz którzy nie dokonali zezłomowania statku rybackiego w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" (Dz. U. Nr 213, poz. 2163, ze zm.) albo w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania fioty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 101, poz. 840 i Nr 129, poz. 1064, z 2010 r. Nr 43, poz. 249 oraz z 2011 r. Nr 129, poz. 745). Przy czym wysokość indywidualnej kwoty połowowej łososia przyznawanej armatorowi na statek rybacki stanowi iloczyn liczby stanowiącej procentowy udział armatora statku rybackiego w całkowitych połowach łososia, obliczony zgodnie z ww. wzorem, oraz liczby stanowiącej ogólną kwotę połowową łososia przyznaną na dany rok kalendarzowy zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi uprawnień do połowów na Morzu Bałtyckim. Jednocześnie, zgodnie z ust. 4 indywidualnej kwoty połowowej łososia nie przyznaje się, jeżeli udział danego armatora statku rybackiego w całkowitych połowach łososia wyniesie mniej niż 5 sztuk łososia. Dalej organ wskazał, ze według danych Elektronicznego Systemu Raportowania (ERS) skarżący w latach 2005-2010 odłowili [...] sztuki łososia, co w przeliczeniu daje udział w połowach w wysokości [...] % i na 2015r. wynosi [...] sztukę. Wobec powyższego skarżący nie mogli otrzymać na 2015r. kwoty połowowej łososia. Organ podkreślił, że cała kwota połowowa łososia została rozdysponowana pomiędzy armatorów statków rybackich w sposób określony w rozporządzeniu i w sytuacji, gdyby organ potraktował sprawę skarżących w sposób inny niż pozostałych armatorów byłoby to naruszenie konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa. W odniesieniu do kwoty połowowej śledzia organ wskazał, , iż gatunek śledzia na Morzu Bałtyckim jest podzielony w zależności od obszaru, tj. określono inne warunki przyznania kwoty połowowej śledzia stada zachodniego (podobszary 22-24) oraz inne warunki do otrzymania kwoty połowowej śledzia stada centralnego (podobszary 25-32). W § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, określono warunki podziału ogólnej kwoty połowowej śledzia zachodniego, dla podobszarów 22-24 Morza Bałtyckiego. Przedmiotowego podziału dokonano na wnioski armatorów na statki rybackie, których armatorzy w 2007 r., 2008 r. lub 2009 r. posiadali w specjalnym zezwoleniu połowowym kwotę połowową śledzia zachodniego oraz dokonali odłowienia co najmniej jej części co najmniej w jednym roku z tych lat. W celu dokonania powyższego podziału, oblicza się udział procentowy armatora statku rybackiego w całkowitych połowach śledzia zachodniego według wskazanego wzoru. Organ ustalił według danych z Systemu Informacji Rybołówstwa Morskiego (SIRM), że skarżący nie posiadają bazy historycznej z lat 2007—2009 czyli, że nie wykazywali w dziennikach połowowych połowów śledzia zachodniego w przedmiotowym okresie. W tych warunkach nie przyznano im w specjalnym zezwoleniu połowowym kwoty połowowej tego gatunku ryby. W odniesieniu do kwoty połowowej śledzia stada centralnego organ przypomniał, że w § 7 ww. rozporządzenia określono warunki podziału kwoty połowowej tego gatunku ryby. Zgodnie z tym przepisem podziału ogólnej kwoty połowowej śledzia centralnego dokonuje się na wniosek armatora na statki rybackie armatorów: 1) którym przyznano co najmniej raz, w wydanych na lata 2005-2013 specjalnych zezwoleniach połowowych, kwotę połowową śledzia centralnego oraz 2) którzy dokonali odłowienia co najmniej części kwoty połowowej śledzia centralnego co najmniej w jednym roku w latach 2005-2013. Podziału ogólnej kwoty połowowej śledzia centralnego dokonuje się, przyznając: 1) 500 ton - na statki rybackie o długości całkowitej mniejszej niż 8 m, bez podziału na poszczególne statki rybackie; 2) pozostałą część ogólnej kwoty połowowej śledzia centralnego - na statki rybackie o długości całkowitej wynoszącej co najmniej 8 m, w sposób określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ww. rozporządzenia, podziału ogólnej kwoty połowowej śledzia stada centralnego na statki rybackie dokonuje się, uwzględniając długość całkowitą statku rybackiego w danym przedziale długości całkowitej statku rybackiego oraz współczynniki podziału określone we wskazanej tabeli. Dalej organ ustalił z Elektronicznego Systemu Raportowania (ERS), że skarżący w latach 2005-2013 nie posiadali w specjalnych zezwoleniach połowowych kwoty połowowej śledzia stada centralnego, w związku z tym nie prowadzili połowów tego gatunku ryby. Tym samym nie przyznano im w specjalnym zezwoleniu połowowym na 2015 r. kwoty połowowej śledzia stada centralnego. W odniesieniu do kwoty połowowej szprota organ przywołał treść § 5 rozporządzenia wskazując, że podziału ogólnej kwoty połowowej szprota określonej dla podobszarów 22-32 Morza Bałtyckiego dokonuje się na wniosek armatora, na statki rybackie armatorów: 1) którym przyznano co najmniej raz, w wydanych w latach 2005-2013 specjalnych zezwoleniach połowowych, kwotę połowową szprota oraz 2) którzy dokonali odłowienia co najmniej części kwoty połowowej szprota co najmniej w jednym roku w latach 2005-2013. Przy tym podziału ogólnej kwoty połowowej szprota, o której mowa powyżej, dokonuje się. przyznając: 1) 20 ton - na statki rybackie o długości całkowitej mniejszej niż 12 m, bez podziału na poszczególne statki rybackie; 2) pozostałą część ogólnej kwoty połowowej szprota - na statki rybackie o długości całkowitej wynoszącej co najmniej 12 m, w sposób określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z danych z Elektronicznego Systemu Raportowania (ERS) również wynika, że skarżący nie wykazywali w dziennikach połowowych połowów szprota w latach 2005-2013, zatem nie przyznano im w specjalnym zezwoleniu połowowym kwoty połowowej tego gatunku ryby. Organ wskazał, że rozporządzenie zawiera, jako główne kryterium - historyczne poziomy połowów przy podziale kwot połowowych na Morzu Bałtyckim. Jest to zgodne z treścią art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz. UE L 354 z 28.12.2013, str. 22 ze zm., dalej rozporządzenie nr. 1380/2013), stanowiącą, że przy podziale uprawnień do połowów (kwot połowowych) państwa członkowskie powinny stosować kryteria o charakterze środowiskowym, społecznym i ekonomicznym. Kryteria te mogą w szczególności obejmować wpływ połowów na środowisko, historię zgodności, wkład w lokalną gospodarkę i historyczne poziomy połowów. Kwoty połowowe na Morzu Bałtyckim są zatem powiązane z sytuacją społeczną i ekonomiczną armatorów statków rybackich prowadzących działalność gospodarczą opierającą się o dany gatunek ryby oraz umożliwiają kontynuację prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie tego gatunku, który był przez nich dotychczas eksploatowany, jak również odzwierciedlają charakter lokalnych społeczności. Dokonując podziału ogólnych kwot połowowych Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi musi godzić interesy wielu różnych środowisk rybackich, uwzględniając nie tylko aspekty ekonomiczne armatorów statków rybackich, ale również aspekty społeczne. Organ wskazał, że projekt stosowanego w sprawie rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2011r. podlegał procedurze legislacyjnej, w ramach której był przedmiotem nie tylko konsultacji społecznych ze środowiskiem rybackim, ale również uzgodnień międzyresortowych, w tym z Rządowym Centrum Legislacji. Organ podkreślił, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 3 ustawy o rybołówstwie, historyczne prawa połowowe oznaczają prawo do prowadzenia połowów określonego gatunku organizmów morskich lub wystawiania albo używania określonej liczby narzędzi połowowych danego rodzaju, wynikające z udokumentowanych połowów prowadzonych przez armatora w przeszłości, w określonym czasie. Definicja ta wprost wskazuje, że historyczne prawa połowowe wynikają z połowów prowadzonych w przeszłości, nie można zatem przyjąć stanowiska skarżącego, że w tej kwestii powinno mieć zastosowanie "niedziałania prawa wstecz". Niemożliwym jest bowiem określenie historycznych praw połowowych z połowów przyszłych, tj. takich które się jeszcze nie odbyły. Na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia Wsi z dnia 13 kwietnia 2015 r. skarżący złożyli skargę zarzucając rozstrzygnięciu organu rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, tj. art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. Podniósł, że wymieniony przepis nakłada na państwa członkowskie obowiązek zastosowania przy przydzielaniu uprawnień do połowów kryteriów o charakterze środowiskowym, społecznym i ekonomicznym (zwane dalej kryteriami ogólnymi). Użyto w nim zwrotu "między innymi", co oznacza, iż państwa mogą zastosować także inne kryteria. Kryteria te winny być ponadto przejrzyste i obiektywne. Przykładowo wskazał kryteria fakultatywne jako: wpływ połowów na środowisko (kryterium środowiskowe), historię zgodności (kryterium społeczne), wkład w lokalną gospodarkę (kryterium ekonomiczne), historyczne poziomy połowów (kryterium społeczne). stworzenie zachęt dla statków rybackich wyposażonych w selektywne narzędzia połowowe lub stosujących techniki połowu o ograniczonym wpływie na środowisko. Zarzucił, że przydział kwot połowowych łososia, śledzia oraz szprota dokonany przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rok 2015 r. na podstawie rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2011 r. nie był zgodny z art. 17 rozporządzenia nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. gdyż nie uwzględniał wskazanych kryteriów przydziału uprawnień do połowów. Przyjęcie w prawie krajowym jednego kryterium podziału – historycznej bazy połowowej nie spełnia wymagań prawa unijnego. Ponadto skarżący zarzucił, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011r., wydane na podstawie art. 17 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, jest niezgodne z upoważnieniem ustawowym, a także pozbawia go praw nabytych aktem rangi wykonawczej a nie ustawowej. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 235/07. W związku ze złożona skargą skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy został przez organ ustalony prawidłowo i nie jest przez skarżącego kwestionowany. Problem dotyczy wyłącznie możliwości zastosowania przez organ rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011r. Skarżący twierdzą, że nie jest to możliwe, gdyż jest ono niezgodne zarówno z prawem unijnym jak i ustawą o rybołówstwie. Organ natomiast nie dopatrzył się podnoszonych naruszeń. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne organu. Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w dniu 13 kwietnia 2015 r., to jest w okresie, w którym weszła w życie ustawa z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. nr. 215. poz. 222). Zgodnie jednak z treścią art. 137 ust.1 tej ustawy do przedmiotowej sprawy mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. Zatem mają tu zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej. Wskazać też należy, że jako kraj członkowski Unii Europejskiej podlegamy wspólnej polityce rybołówstwa. Z uwagi na to, iż wiele zasobów rybnych ulega ciągłemu zmniejszeniu, wspólna polityka rybołówstwa ma zapewniać długotrwałą żywotność sektora rybołówstwa poprzez zrównoważoną eksploatację żywych zasobów wodnych na podstawie doradztwa naukowego oraz podejścia zapobiegawczego, które oparte jest na tych samych podstawach, co zasada ostrożności określona wart. 174 Traktatu. Unia zgodnie z art. 6 ust.1 ww. rozporządzenia nr. 1380/2013 przyjęła środki ochronne określone w art. 7 rozporządzenia. Jest nim m.in. środek w zakresie ustalania i przydziału uprawnień do połowów. Możliwości połowowe rozdziela się pomiędzy państwa członkowskie w taki sposób, żeby zapewnić każdemu państwu członkowskiemu względną stabilność działalności połowowej dla każdego zasobu lub łowiska. Zgodnie z art. 16 ust. 6 rozporządzenia nr. 1380/2013 każde państwo członkowskie decyduje o tym, w jaki sposób przydzielone mu uprawnienia do połowów, które nie podlegają systemowi przekazywalnych koncesji połowowych, można przydzielać statkom pływającym pod jego banderą, na przykład przez stworzenie indywidualnych uprawnień do połowów. Państwo członkowskie informuje Komisję o metodzie przydziału. Nie ulega wątpliwości, że środki przyjęte przez Polskę powinny i są, zdaniem Sądu, zgodne z celami ustanowionymi w prawodawstwie wspólnotowym, tj. w preambule, art. 2, art. 17 i innych rozporządzenia nr. 1380/2013. Wbrew zarzutom skargi rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011r. wprowadzając kryterium historyczne do podstawy podziału kwot połowowych, przy jednoczesnym wskazaniu kilkuletnich okresów połowowych, w których armatorzy posiadali specjalne pozwolenie połowowe oraz dokonali odłowienia jej części co najmniej w jednym roku z tych lat nie uchybia przepisom unijnym i nie pozbawia skarżącego w sposób nieuprawniony jego praw nabytych. Wskazać należy, ze przywoływany art. 17 rozporządzenia nr. 1380/2013 stanowi, że przy przydzielaniu uprawnień do połowów dostępnych państwom członkowskim, o którym mowa w art. 16, państwa członkowskie stosują przejrzyste i obiektywne kryteria, między innymi kryteria o charakterze środowiskowym, społecznym i ekonomicznym. Kryteria, które mają być stosowane, mogą obejmować między innymi wpływ połowów na środowisko, historię zgodności, wkład w lokalną gospodarkę i historyczne poziomy połowów. W ramach przydzielonych im uprawnień do połowów państwa członkowskie dążą do stworzenia zachęt dla statków rybackich wyposażonych w selektywne narzędzia połowowe lub stosujących techniki połowu o ograniczonym wpływie na środowisko, np. dzięki mniejszemu zużyciu energii lub niewielkim zniszczeniom siedlisk. Wskazano w nim przykładowe kryteria. Wprowadzenie do porządku krajowego kryterium historycznych praw połowowych poszczególnych armatorów (art. 19 ustawy o rybołówstwie ) nie pozostaje w sprzeczności z regulacjami unijnymi. Takie kryterium jak najbardziej może spełniać zarówno elementy środowiskowe, społeczne jak i ekonomiczne. Jest to kryterium ustawowe, a wskazanie go w podstawie delegacji do wydania rozporządzenia wykonawczego, tj. w art. 17 i 19 ustawy o rybołówstwie, nie uchybia zasadom praworządności. Zwłaszcza, że mamy do czynienia z corocznym podziałem koty połowowej, kwoty przydzielonej w ramach podziałów unijnych, kwoty zawsze mniejszej niż wyrażane zapotrzebowanie na nią w ramach prowadzonej działalności połowowej przez zainteresowanych armatorów, kwoty, która powinna uwzględniać zrównoważony rozwój środowiska oraz potrzeby armatorów reprezentowanych szeroko przez organizacje zawodowe i społeczne rybaków. Przyjęcie w rozporządzeniu kilkuletnich okresów, w których dany armator posiadał specjalne pozwolenie połowowe i co najmniej w części wykorzystał je przynajmniej w jednym roku objętym wskazanym okresem, oznacza, że we wskazanym kryterium historycznym została uwzględniona okoliczność dotycząca stabilności działalności połowowej (pkt. 16 preambuły rozporządzenia nr. 1380/2013), a także okoliczność dotycząca ochrony działalności zależnej od rybołówstwa (wskazany jako element kryterium - kilkuletni okres połowowy jest tego wyrazem i jednoczesnym spełnieniem wymagań pkt. 17 preambuły ww. rozporządzenia unijnego). Wprowadzone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. (wydanym na mocy art. 19 i 17 ustawy o rybołówstwie), dodatkowe wskaźniki w postaci udziału procentowego armatora statku rybackiego w całkowitych połowach łososia według wskazanego wzoru ( § 3), a także wskaźniki z § 5 (podział szprota) i § 6 oraz § 7 (podział śledzia zachodniego i centralnego) wprowadzają elementy obiektywne i przejrzyste. Wskazać należy, że skarżący nie prowadzili połowów śledzia zachodniego we wskazanym trzyletnim okresie od 2007r. do 2009r., nie mieli też specjalnych zezwoleń połowowych na połów śledzia centralnego w okresie od 2005 r. do 2013 r. i nie prowadzili połowów tego gatunku ryby. Zatem wbrew zarzutom skargi nie zostali oni pozbawieni praw nabytych w świetle § 6 i 7 rozporządzenia. Prawidłowe jest też zastosowanie przez organ § 3 rozporządzenia dotyczącego kwoty połowowej łososia. Okres połowów brany pod uwagę przy tym podziale dotyczył aż sześciu lat połowowych, tj. od 2005 r. do 2010 r. Udział skarżących w całkowitych połowach łososia wynosił tylko jedną sztukę przy przyjętym minimum pięciu sztuk. Wskazać należy, że w Morzu Bałtyckim coraz bardziej brakuje ryb. Dlatego też wprowadza się obostrzenia, których celem jest zmniejszenie ilości poławianych ryb w celu odbudowy tych zasobów. W związku z powyższym obecnie możliwości połowowe polskich statków rybackich zawsze będą większe niż przyznana Polsce kwota połowowa. Stąd też zaistniała konieczność dokonania podziału przyznanej Polsce ogólnej kwoty połowowej w określony sposób. Na skutek szerokich konsultacji społecznych (w szczególności środowiska rybackiego), po uwzględnieniu racji różnych środowisk Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie, które w sposób najbardziej obiektywny uwzględniło te interesy. Podnieść należy, że wskazane ustawą, art. 19, kryterium historycznych praw połowowych, było elementem szczegółowego upoważnienia ustawowego. Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. W tych warunkach Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy ani naruszeń prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przywołany przez skarżących wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 235/07 dotyczył innego stanu prawnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.