V SA/Wa 2974/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. sprawy ze skargi D.F. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. W.G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55, 20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Postanowieniem z [...] września 2012 r. nr [...] Minister Finansów po rozpatrzeniu zażalenia, wniesionego przez D.F., utrzymał w mocy postanowienie z [...] maja 2012 r. nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wszczął egzekucję do majątku D.F. na podstawie wystawionego przez Wojewodę M. tytułu wykonawczego o nr [...] obejmującego należność z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego. Zawiadomieniem z [...] lutego 2012 r. o nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Odpis zawiadomień o zajęciu został doręczony zobowiązanemu w dniu 9 marca 2012 r. wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego (na z.p.o. zawarto informację, iż przesyłkę odebrał "Ojciec") oraz właściwemu bankowi w dniu 27 lutego 2012 r. Pismem z dnia 27 lutego 2012 r. Bank prowadzący rachunek zobowiązanego poinformował Urząd Skarbowy w L., iż rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy, którego współwłaścicielem jest dłużnik na dzień wpływu zawiadomienia wykazywał saldo poniżej kwoty wolnej od egzekucji, jednakże każdorazowe uznanie rachunku egzekwowanego, po wykorzystaniu kwoty wolnej od egzekucji przez klienta lub wykazującego saldo powyżej tej kwoty, zostanie przekazane zgodnie z dyspozycją organu egzekucyjnego. W dniu 7 marca 2012 r. przedmiotowy Bank przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę wynikającą z powyższego zajęcia. Pismem z 23 marca 2012 r. zobowiązany zaskarżył powyższą czynność egzekucyjną, podnosząc zarzut braku uprzedniego upomnienia go przez Wojewodę M. przed wystawieniem tytułu wykonawczego oraz niedoręczenia mu tytułu wykonawczego. Postanowieniem z [...] maja 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. oddalił skargę na dokonaną czynność egzekucyjną. Organ nadzoru dokonując oceny zaskarżonej czynności egzekucyjnej nie znalazł przesłanek do uwzględnienia skargi, jak i innych nieprawidłowości w postępowaniu organu egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia, Minister Finansów postanowieniem z [...] września 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Wyjaśniono m.in., iż organ nadzoru dokonuje oceny czynności egzekucyjnej badając, czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego, organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów strony, organ odwoławczy podkreślił, że odpis przedmiotowego zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego wydanym w sprawie doręczono w dniu [...] marca 2012 r. w UP L., co wynika z adnotacji uczynionej przez pracownika poczty na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej ww. dokumenty. Wskazano tutaj, iż przesyłkę odebrał ojciec zobowiązanego A.F., który odebrał następnie zaskarżone postanowienie organu I instancji. Niezależnie od powyższego Minister Finansów wskazał przy tym, że podniesione przez stronę zarzuty nie maja znaczenia dla oceny przedmiotowego postępowania, które prowadzone jest na podstawie art. 54 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015) zw. dalej u.p.e.a. W postępowaniu tym można kwestionować jedynie zasadność oraz prawidłowość czynności o charakterze wykonawczym, a nie działania będące podstawą egzekucji. W niniejszym postępowaniu nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się istnienia egzekwowanego obowiązku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zobowiązany wniósł o uchylenie ww. postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ. Jak podkreślił zobowiązany w treści skargi jego ojciec od 5 lata nie zamieszkuje z nim razem a zatem zgodnie z przepisami kpa nie jest osobą uprawnioną do odbioru korespondencji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z dnia 26 września 2013 r. uzupełniono skargę wskazując na naruszenie przez organ przepisów art. 7, 8, 9, 40, 43, 44, 77 kpa. Podtrzymano tutaj stanowisko strony skarżącej w zakresie braku doręczenia przesyłki zawierającej odpis tytułu wykonawczego bezpośrednio stronie skarżącej. Zarzucono również, iż żaden z organów administracyjnych orzekających w sprawie nie podjął się wyjaśnienia czy osoba, która odebrała przesyłkę była do tego uprawniona a tym samym czy doszło do skutecznego doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem sprawy jest skarga z 23 marca 2012 r. na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia w dniu 20 lutego 2012 r. prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Przechodząc do wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia wskazać należy, iż w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz.1954 ze zm. – dalej u.p.e.a.), które stanowią w art. 54 § 1 tej ustawy, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, którą wnosi się za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej (§ 3 i § 4). W myśl przepisu art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne orzeka organ nadzoru w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Jednocześnie § 6 tego przepisu wskazuje, że wniesienie skargi na czynności egzekucyjne nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, jednakże organ egzekucyjny lub organ nadzoru może w drodze postanowienia wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazać także należy, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż podstawowym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jest zarzut, którego podstawy wymienione są w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Należy podkreślić tym samym, że skarga na czynności egzekucyjne nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.09.2010 r. sygn. akt II FSK 568/09, LEX 745753, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.07.2008 r. sygn. akt III SA/Wa 644/08, LEX 489600). Przedmiotem skargi składanej w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być zatem (oprócz przewlekłości postępowania) wyłącznie poszczególne czynności egzekucyjne o charakterze faktycznym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia takich czynności. Skarga na czynności egzekucyjne może być więc wnoszona na faktyczne czynności o charakterze wykonawczym podejmowane w celu zrealizowania środka egzekucyjnego. Przyjęcie takiego stanowiska powoduje, że skarga nie przysługuje na czynności procesowe polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, władczo rozstrzygających o prawach i obowiązkach uczestników postępowania egzekucyjnego, np. postanowienia. Skoro bowiem dana czynność objęta jest możliwością zaskarżenia jej w drodze innego środka zaskarżania, to nie ma podstaw do uznania, że służy na nią skarga w rozumieniu przepisu art. 54 u.p.e.a. Tym samym w skardze można podnosić takie okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Sąd badając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego winien przede wszystkim ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 i nstp. u.p.e.a. W rozumieniu wskazanych przepisów należy stwierdzić, że dokonanie czynności zajęcia wierzytelności wobec skarżącego, prawidłowość jej przeprowadzenia - rozpatrywane na podstawie regulacji zawartych w art. 80 u.p.e.a. i następnych – wskazują na działanie organów zgodnie ze wskazanymi przepisami u.p.e.a. Jak wynika bowiem z § 1 powołanego powyżej przepisu organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Z § 3 wynika zaś, iż jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym zastosował prawidłowo powołany wyżej środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. Wskazać tutaj należy, iż zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano poprzez przesłanie do dłużnika zajętej wierzytelności (tj. do D.F.) tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – vide zawiadomienie (k. - 1b akt adm.). Podkreślić przy tym tutaj należy, iż kwestionowane przez skarżącego okoliczności dotyczące doręczenia przedmiotowego zawiadomienia wyjaśnione zostały w toku postępowania administracyjnego w stopniu wystarczającym. Ustalono bowiem w sposób nie budzący wątpliwości Sądu, iż przedmiotowe zawiadomienie zostało wystawione i nadane w polskiej placówce pocztowej na aktualny adres skarżącego, a następnie odebrane w dniu 9 marca 2012 r. przez ojca skarżącego. Tym samym działanie organu administracyjnego w pełni realizuje tryb przewidziany treścią mającego w sprawie zastosowanie przepisu art. 80 u.p.e.a. Organ wystawił odpowiednie zawiadomienie oraz tytuł wykonawczy i przesłał odpowiednie druki na właściwe adresy pouczając przy tym w sposób prawidłowy o treści obowiązujących reguł postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż przy ocenie przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego, Sąd przyznał rację organom administracyjnych. Po pierwsze wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest tutaj fakt odebrania przedmiotowej przesyłki przez ojca skarżącego w dniu 9 marca 2012 r. Strona skarżąca dopatruję się tutaj naruszenia przepisów postępowania z uwagi na błędne uzasadnienie rozstrzygnięcia I instancji, które sugerować mogło, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki w trybie art. 43 k.p.a., co w konsekwencji rzutowało na treść zażalenia złożonego w sprawie. W ocenie Sądu argumentacja skarżącego nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem bez znaczenia dla oceny skuteczności przedmiotowego doręczenia pozostaje sposób uzasadnienia tej okoliczności przez organ I instancji. Z potwierdzenia obioru wynika, że doręczyciel zakreślił pkt 2 informacji zawartej w druku z.p.o. wskazujący, iż zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki we właściwym Urzędzie Pocztowym wraz z informacją o możliwości jej odbioru pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym L. Skoro zatem ojciec skarżącego odebrał przedmiotową przesyłkę bezpośrednio z Urzędu Pocztowego L. zasadnie uznać należało, że był on osobą uprawnioną do odbioru przesyłek. Słusznie podkreślono tutaj, iż kolejne przesyłki kierowane do skarżącego również odbierane były przez ojca skarżącego (także w postępowaniu sądowoadministracyjnym korespondencję kierowaną do skarżącego odbierał jego ojciec). Potwierdza to niewątpliwie umocowanie ojca skarżącego do odbioru korespondencji z przedmiotowej jednostki pocztowej. Istotnym jest, że skarżący nie kwestionuje faktu dotarcia do niego przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego i kolejnych pism (o czym świadczy składanie przez niego odpowiedzi w zakreślonych terminach) jednak wskazuje, iż ze względów formalnych nie można uznać skuteczności takiego doręczenia. Zdaniem Sądu doręczenie zawiadomienia było jednak skuteczne, bowiem dokonane zostało w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy postępowania o doręczeniach. Nieprecyzyjne wyjaśnienie organu zawarte w uzasadnieniu organu I instancji pozostawało natomiast bez znaczenia dla skutku przedmiotowego doręczenia i nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty strony skarżącej w zakresie naruszeń dotyczących przepisów o doręczeniach. Odnosząc się natomiast do zrzutów skarżącego w zakresie naruszenia art. 9 k.p.a. wyjaśnić należy, iż także w tej części argumentacja strony skarżącej nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedstawione powyżej omyłka organu I instancji polegająca na przytoczeniu pouczenia dotyczącego art. 43 kpa pozostawała bowiem bez znaczenia dla oceny zażalenia strony skarżącej. Organ II instancji dokonał szczegółowej analizy okoliczności doręczenia przedmiotowej przesyłki, wskazując przy tym, iż korespondencja odebrana została przez ojca skarżącego A.F., który jak wynika z poczynionych ustaleń jest osobą uprawnioną do obioru przesyłek kierowanych do skarżącego. A.F. odbierał i nadal odbiera korespondencje kierowaną do skarżącego co wskazuje, iż jest on osobą uprawnioną do odbioru przesyłek z Urzędu Pocztowego L. Nadto dodać tutaj należy, iż organ II instancji nie ograniczył się wyłącznie do zbadania okoliczności powoływanych w zażaleniu lecz badając sprawę nie dopatrzył się w także innych uchybień formalnych, które mogłyby mieć znaczenie dla oceny sprawy. Dokładne zbadanie sprawy przez organ II instancji wskazuje zatem, iż omawiana omyłka w uzasadnieniu organu I instancji pozostawała bez znaczenia dla dokonanej oceny środka odwoławczego. W tym stanie rzeczy nie sposób zgodzić się ze skarżącym także wtedy kiedy twierdzi on, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w rozumieniu art. 1, 8 oraz 77 k.p.a. W ocenie Sądu w toku sprawy nie doszło do naruszenia żadnego z tych przepisów. Powoływane tutaj przepisy statuują zasady ogólne postępowania administracyjnego takie jak; pogłębianie zaufania obywateli do organów, zasada prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywatela. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nie ulega tutaj wątpliwości Sądu, iż stan faktyczny z jakim mamy do czynienia w sprawie, sprowadzający się do oceny czynności doręczenia oraz prawidłowości czynności egzekucyjnych, ustalony został prawidłowo, a przy jego ustaleniu nie naruszono żadnej z wymienionych wyżej zasad. W związku z powyższym Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, że organ administracyjny orzekający w sprawie naruszył ww. przepisy postępowania. W ocenie Sądu brak również innych uchybień formalnych zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Zakres danych zawartych w zawiadomieniu z dnia 20 lutego 2012 r. odpowiada bowiem w pełni wymogom określonym treścią przepisu art. 80 u.p.e.a. Druki zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, odpowiadają wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w załączniku nr 14 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541 ze zm.) Zawiadomienie zawierało zatem wszystkie niezbędne elementy o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a. stanowiło podstawę zastosowania tego środka egzekucyjnego. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnej została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony Skarżącemu w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Brak jest zatem podstaw by skargę na czynność egzekucyjną uznać za zasadną. Ponadto w kontekście zarzutu strony skarżącej dotyczącego braku doręczenia upomnienia organu dodać należy, że zgodnie z § 13 ust. 3 lit. a ww. rozporządzenia, postępowanie egzekucyjne może być wszczętebez uprzedniego doręczenia upomnienia, gdy egzekucja dotyczy należności z ty tułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w sprawach o wykroczenia. W przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy wystawiony został na należność – grzywnę nałożoną w drodze mandatu karnego na podstawie ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw pozwalających na zakwestionowanie zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia, które je poprzedzało, albowiem w sprawie niniejszej uzasadnione było przeprowadzenie przedmiotowej czynności egzekucyjnej. Sąd nie stwierdził przy tym w dokonanej czynności egzekucyjnej uchybień o charakterze formalnym. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.).