V SA/Wa 2992/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Monika Kramek, Asesor WSA - Robert Żukowski (spr.), Protokolant referent - Dariusz Bychawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 sierpnia 2024 r. nr CH.NR.61.1.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego (zwanego dalej: "GIS") z dnia 8 sierpnia 2024 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nakazu zaprzestania udostępniania na rynku produktów określonych w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu. Zaskarżona decyzja została wydana przy ustaleniu przez Organ wskazanego poniżej stanu faktycznego i prawnego sprawy. W dniach 2 sierpnia 2023 r., 7 sierpnia 2023 r., 8 sierpnia 2023 r., 14 sierpnia 2023 r.. 18 sierpnia 2023 r., 25 sierpnia 2023 r. przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej: PPIS) przeprowadził czynności kontrolne w drogerii [...] sp. z o.o. nr [...] (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") w zakładzie pod adresem: ul. [...], [...], z których sporządzono protokół kontroli nr [...], w którym ustalono, że produkty kosmetyczne wymienione w decyzji, będące w sprzedaży nie posiadały prawidłowego oznakowania. Na etykietach produktów kosmetycznych występowały oświadczenia, przypisujące produktowi szczególne lub niepowtarzalne cechy, które posiadają podobne produkty, co stanowi naruszenie pkt 1.3 załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 655/2013 z dnia 10 lipca 2013 r. określające wspólne kryteria dotyczące uzasadniania oświadczeń stosowanych w związku z produktami kosmetycznymi (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 190, str. 31; dalej: "rozporządzenie nr 655/2013"), który wskazuje, iż nie są dozwolone oświadczenia wskazujące na określoną zaletę produktu, jeżeli zaleta ta polega jedynie na zgodności z minimalnymi wymogami prawnymi. Organ wskazał, że na określonych w decyzji produktach kosmetycznych (łącznie 664 sztuki) na etykiecie i opakowaniu zewnętrznym znajduje się symbol króliczka – sugerujący, że produkt nie był testowany na zwierzętach. W związku z powyższym pismem z 20 września 2023 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie spełnienia wymagań higieniczno-sanitarnych dotyczących przestrzegania przepisów ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2227 ze zm.; dalej: u.p.k.) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (Dz. U. UE. z 2009 r. Nr L342, s. 59 i n, ze zm; dalej: rozporządzenie 1223/2009). W toku prowadzonego postępowania Skarżąca nie odniosła się do stwierdzonych uchybień przedkładając wyjaśnienia firmy [...] sp. k., będącej producentem kwestionowanych ww. produktów oraz stanowisko Polskiego Związku Przemysłu Kosmetycznego. Pismem z 25 października 2023 r. PPIS poinformował Spółkę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca nie wniosła uwag do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Na podstawie oceny całości zebranego materiału dowodowego PPIS decyzją z 22 listopada 2023 r. nr 8295/op/23 nakazał zaprzestania udostępniania na rynku wyszczególnionych powyżej produktów kosmetycznych do czasu zapewnienia prawidłowego, zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa oznakowania oraz poinformowania PPIS o sposobie realizacji nakazów do 15 stycznia 2024 r. Odwołanie od powyższej decyzji Skarżąca wniosła z uchybieniem terminu, w związku z czym Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu (dalej także jako: "DPWIS we Wrocławiu" lub "Organ I instancji") prawomocnym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2024 r. stwierdził, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Pismem z 13 lutego 2024 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PPIS z 22 listopada 2023 r. Spółka zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając swoje żądanie Spółka podniosła m.in., że symbol króliczka jest oznaczeniem certyfikatu (Certification Mark License Agreement) wydanego przez People for the Ethical Treatment of Animals (PETA) i jest umieszczony na opakowaniach produktów po to, aby podkreślić zaangażowanie firmy w etyczną produkcje i respektowanie praw zwierząt, a symbol oraz podpis "cruelty free" ma na celu informowanie konsumenta, że dany produkt został wyprodukowany z poszanowaniem życia i zdrowia zwierząt oraz, że na żadnym etapie tworzenia tak oznakowanego produktu żadne zwierzę nie ucierpiało. Zdaniem strony oznaczenie to jest dodatkowym, fakultatywnym oznaczeniem produktu kosmetycznego, a sam produkt posiada wszystkie wymagane prawem oznaczenia. Decyzją z 14 maja 2024 r. znak: CH.906.2.2024.AL organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PPIS z 22 listopada 2023 r. W odwołaniu od ww. decyzji Spółka zarzuciła wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej: k.p.a.). Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów art. 6 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ("dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych") (Dz. U. UE. z 2005 r. Nr L149, str. 22, z późn. zm.; dalej: dyrektywa 2005/29) w zw. z pkt. 1.3. załącznika do rozporządzenia 655/2013 oraz art. 20 rozporządzenia 1223/2009. Ponadto zarzucono naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania Spółki GIS zaskarżoną w tej sprawie decyzją z 6 sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Organu pierwszej instancji z 14 maja 2024 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GIS przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść powołanych przepisów prawa. Organ wyjaśnił m.in., iż w art. 18 rozporządzenia 1223/2009 przewidziano zakaz wprowadzania do obrotu produktów kosmetycznych, których receptura końcowa podlegała testom na zwierzętach lub które to produkty zawierają składniki lub ich kombinacje, które były testowane na zwierzętach. Na mocy ww. przepisu wprowadzono dodatkowo zakaz testów składników oraz gotowych produktów kosmetycznych na zwierzętach. W ocenie organu oświadczenie "nie testowane na zwierzętach" jak i jego wszelkie formy graficzne nie jest zgodne z załącznikiem do rozporządzenia 655/2013 w którym w pkt 1.3 wskazano na zaletę produktu polegającą jedynie na zgodności z minimalnymi wymogami prawnymi. W konsekwencji informowanie na terenie Unii Europejskiej poprzez umieszczanie symbolu króliczka o przestrzeganiu zasad poszanowania zwierząt, które wynikają z przepisów prawa nie powinno mieć zastosowania. W skardze do tut. Sądu na ww. rozstrzygnięcie Organu II instancji (GIS) Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz - na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji PPIS z 22 listopada 2023 r. nr 8295/23. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: - art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która otrzymywała w mocy decyzję dotkniętą nieważnością, w sytuacji, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa; - art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że decyzja o nr 8295/23 nie jest dotknięta nieważnością w sytuacji, gdy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a to naruszeniem: - art. 20 rozporządzenia 1223/2009 w związku z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, tj. niezbadanie znaczenia powszechnie występującego w - obrocie symbolu "cruelty free and vegan“ i w konsekwencji nieprawidłową, dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w postępowaniu, - pkt. 1.3. załącznika do rozporządzenia nr 655/2013 określającego wspólne kryteria dotyczące uzasadniania oświadczeń stosowanych w związku z produktami kosmetycznymi poprzez stwierdzenie, że symbol króliczka PETA z dopiskiem “Cruelty free and vegan" umieszczony na kontrolowanych produktach kosmetycznych stanowi niedozwolone oświadczenie oraz wprowadza konsumentów w błąd jako wskazanie, że produkty te nie były testowane na zwierzętach, - art. 20 rozporządzenia 1223/2009 poprzez stwierdzenie, że symbol króliczka PETA z dopiskiem "Cruelty free and vegan" umieszczony na kontrolowanych produktach kosmetycznych stanowi niedozwolone oświadczenie oraz wprowadza konsumentów w błąd jako wskazanie, że produkty te nie były testowane na zwierzętach. - art. 159 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że nie istnieją przesłanki do wstrzymania decyzji PPIS z 22 listopada 2023 r. w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów wskazuje jednoznacznie, że organ wstrzymuje wykonanie decyzji z urzędu lub na żądanie strony, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta wadą z art. 156 § 1, a Skarżąca we wniosku z dnia 13 lutego 2024 r. zgłosiła takie żądanie. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kwestią zasadnicza w rozpatrywanej sprawie jest ocena, czy zasadnie organy uznały, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji PPIS z 22 listopada 2023 r. w kontekście wskazanych przez Skarżącą podstaw żądania stwierdzenia nieważności tego aktu we wniosku z 13 lutego 2024 r. Tożsame zagadnienie faktyczne i prawne było już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (vide prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2025 r. – dostępne na stronie: www.orzecznia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejsza w pełni podziela stanowisko wyrażone w powołanym orzeczeniu uznając je za własne. Na wstępie wyjaśnić należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję, a jego celem jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem tego postępowania jest sprawa procesowa rozumiana, jako "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego (...) zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, (...) jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne" (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, "Państwo i Prawo" 2001, z. 8, s. 31). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się - tak jak w postępowaniu zwykłym - oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej obowiązków, lecz ocenia się legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, a więc innymi słowy, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2015 r., l OSK 1021/13). W ramach postępowania o stwierdzenie nieważności postępowania nie można tym samym zwalczać prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów, albowiem byłby to sprzeczne z istotą postępowania nadzwyczajnego (por. ex multis wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r., I OSK 320/24). Podstawą stwierdzenia nieważności są, wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. kwalifikowane wady decyzji. Nie jest tutaj wystarczająca dla stwierdzenia nieważności decyzji wątpliwość co do poprawności dokonanego rozstrzygnięcia, czy też odmienna interpretacja przepisów, które były podstawą rozstrzygnięcia. Należy bowiem przypomnieć, że art. 16 § 1 k.p.a. ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości, przy równoczesnym zakreśleniu granic tej trwałości. Wyznaczone przepisami k.p.a. odstępstwa od zasady ogólnej trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (w tym również tryb stwierdzenia nieważności), jako rozwiązania stanowiące wyjątek od zasady, podlegają wykładni ścisłej. Należy także podnieść, że odnośnie do przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wystąpienia "rażącego naruszenia prawa", przyjmuje się, że decyzja wykazuje tę cechę, jeżeli jej treść pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawa przez proste ich zestawienie ze sobą (por. ex multis wyrok NSA z 20 marca 2025 r., II GSK 1831/21). Rażące naruszenie prawa może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego rozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z 25 marca 2025 r., I GSK 1665/21). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (zob. ex multis wyrok NSA z 18 marca 2025 r., II OSK 1842/22). Chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy organ, wydając decyzję, czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych. Odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa wyklucza stwierdzenie rażącego naruszenia prawa jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (zob. np. wyrok NSA z 29 listopada 2023 r., III OSK 2944/21, wyrok NSA z 6 lutego 2024 r., II OSK 1159/21; wyrok NSA z 11 lutego 2025 r., I OSK 336/22) Przenosząc powyższe uwagi na okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że spór w sprawie koncentruje się wokół oceny charakteru i znaczenia oznaczenia słownego "cruelty free" oraz oznaczenia graficznego – znaku króliczka PETA – umieszczonego na spornych produktach kosmetycznych. W ocenie Organu powyższe oznaczenie stanowi w istocie sposób informacji nabywców, że oznaczony nim produkt kosmetyczny został wyprodukowany z poszanowaniem praw zwierząt. Powyższe w ocenie Organu nie jest niczym więcej, niż informacją o poszanowaniu zakazów określonych w art. 18 ust. rozporządzenia 1223/2009. Z kolei w ocenie Spółki wskazane oznaczenie należy oceniać w szerszym kontekście, w szczególności uwzględniając wymogi uzyskania stosownej certyfikacji pozwalającej na stosowanie wizerunku króliczka PETA (People for the Ethical Treatment of Animals) oraz uwzględnienia faktu, iż sporne oznaczenie wskazuje – poza faktem braku testowania produktu na zwierzętach – także na inne – istotne z punktu widzenia społeczeństwa – zjawiska związane z działalnością firm kosmetycznych oraz oferowanymi przez nie produktami – takie jest zwiększenie wrażliwości na dobrostan zwierząt oraz upowszechnienia się pojęcia kosmetyku wegańskiego. W ocenie Sądu w tak zarysowanym sporze rację należy przyznać Organowi. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia 1223/2009: "1. Bez uszczerbku dla obowiązków ogólnych, wynikających z art. 3, niedozwolone jest: a) wprowadzanie do obrotu produktów kosmetycznych, których receptura końcowa, w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia, podlegała testom na zwierzętach przy użyciu metod innych niż metody alternatywne, po tym jak takie metody alternatywne zostały uznane i przyjęte na poziomie wspólnotowym z uwzględnieniem postępu walidacji w ramach OECD; b) wprowadzanie do obrotu produktów kosmetycznych zawierających składniki lub ich kombinacje, które, w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia, były testowane na zwierzętach przy zastosowaniu metod innych niż metody alternatywne, mimo że takie metody alternatywne zostały uznane i przyjęte na poziomie wspólnotowym z uwzględnieniem postępu walidacji w ramach OECD; c) prowadzenie we Wspólnocie, w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia, testów gotowych produktów kosmetycznych na zwierzętach; d) prowadzenie we Wspólnocie, w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia, testów na zwierzętach, dotyczących składników lub kombinacji składników, po dniu, w którym wymagane jest zastąpienie takich testów przez jedną lub więcej zatwierdzonych metod alternatywnych, wymienionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 440/2008 z dnia 30 maja 2008 r. ustalającym metody badań zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) ( 1 ) lub w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia." Natomiast stosownie do załącznika nr 1 do rozporządzenia 655/2013 "1. Zgodność z przepisami 1.Nie są dozwolone oświadczenia wskazujące, że produkt otrzymał zezwolenie lub zatwierdzenie właściwego organu w Unii. 2.Dopuszczalność oświadczenia opiera się na percepcji przeciętnego użytkownika końcowego produktu kosmetycznego – dość dobrze poinformowanego, uważnego i ostrożnego – z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturalnych i językowych na danym rynku. 3.Nie są dozwolone oświadczenia wskazujące na określoną zaletę produktu, jeżeli zaleta ta polega jedynie na zgodności z minimalnymi wymogami prawnymi." W ocenie Sądu Organy uprawnione były do uznania, że decyzja PPIS z 22 listopada 2023 r. nie jest obarczona kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ w szczególności wskazał dlaczego w jego ocenie sporne oznaczenia stanowią niedopuszczalne oznaczenie w rozumieniu pkt 1.3 załącznika do rozporządzenia 655/2013, akcentując zakaz obowiązujący na terenie Unii Europejskiej wynikający z art. 18 rozporządzenia 1223/2009. zaprezentowane przez Organ stanowisko zostało w prawidłowy sposób powiązane z wskazanymi w decyzji podstawami prawnymi podjętego przez Organ rozstrzygnięcia. Zastosowanie innej możliwej oceny charakteru spornego oznaczenia (co prezentuje w sprawie Skarżąca) nie może stanowić o możliwości stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie polega bowiem na kolejnej weryfikacji zasadności decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Jest to postępowanie odrębne, którego przedmiotem jest jedynie zbadanie czy zachodzi, któraś z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub innych przepisach podstawa stwierdzenia nieważności. W ramach postępowania o stwierdzenie nieważności postępowania nie można tym samym zwalczać prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów, albowiem byłby to sprzeczne z istotą postępowania nadzwyczajnego (por. ex multis wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r., I OSK 320/24). Natomiast w kontekście podniesionego w skardze naruszenia przepisów postępowania (art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) należy wyjaśnić, że nawet gdyby uznać, że doszło do błędów w postępowaniu dowodowym, nie byłoby dopuszczalne wyprowadzenie wniosku o rażącym naruszeniu prawa. Należy bowiem podkreślić, że tego rodzaju wady mogłyby być kwestionowane w postępowaniu zwykłym (wyrok NSA z 27 lutego 2025 r., I GSK 1605/21). Sąd zgadza się również z organem, że podniesiony we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 22 listopada 2023 r. zarzut braku właściwości PPIS jest niezasadny. Wystarczające w tym miejscu jest wskazanie, że kompetencja PPIS do wydania zaskarżonej decyzji wynika z zakresu działania i zadań powierzonych Państwowej Inspekcji Sanitarnej określonych w art. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 14 u.p.k. organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zobowiązane są do sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem przepisów u.p.k. oraz przepisów rozporządzenia nr 1223/2009. Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 24 u.p.k. organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowią właściwe organy krajowe zobowiązane do realizacji zadań określonych w art. 25 i 25 rozporządzenia 1223/2009. W konsekwencji poczynionych ustaleń uznając zarzuty skargi za niezasadne, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.