V SA/Wa 2998/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wstrzymania wykonalności tej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Jak zaznaczyła, zgodnie z załączoną do skargi dokumentacją finansową obrazującą jej kondycję gospodarczą (rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 31 marca 2015 r., bilans sporządzony na dzień 31 marca 2015 r.), mimo, iż 2014 r. zakończył się zyskiem w wysokości 436.227,28 zł, to już pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości 1.893.031,61 zł. Zwróciła też uwagę na pogarszającą się stale kondycję finansową spółki, dla której najważniejszym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach w salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%). Skarżąca poinformowała, że nie prowadzi w zasadzie innej niż wymienione wyżej działalności gospodarczej. Podniosła, że w latach 2014-1015 nastąpi wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach (upłynie 6-letni okres ich ważności), co spowoduje regres w kondycji finansowej. Spółce pozostanie marginalny segment kasynowy, wskutek ograniczeń ustawowych niezdolny do generowania występujących do tej pory przychodów. Tym samym sytuacja finansowa skarżącej nie jest stabilna i nawet nieznaczna kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej w stopniu uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Dalej skarżąca wymieniła wszystkie postępowania, w których nałożono na nią kary pieniężne i podkreśliła, że wysokość tych kar łącznie wynosi 21.621.850,00 zł, co stanowi kwotę, której zapłata spowoduje załamanie się sytuacji finansowej spółki, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. W ocenie Sądu wniosek strony skarżącej jest zasadny, spółka nadesłała do akt sprawy szereg dokumentów dotyczących: jej kondycji finansowej (m.in. rachunek zysków i strat na dzień 31 marca 2015 r.), postępowań prowadzonych wobec spółki w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych (znajdujących się w toku, jak i zakończonych), a także łącznej wysokości już nałożonych na spółkę kar, jak również działań podjętych przez organy podatkowe w celu wyegzekwowania nałożonych kar (szereg upomnień oraz tytuły wykonawcze). Nadesłane dokumenty w powiązaniu z wyjaśnieniami strony pozwalały na ocenę, czy w sprawie niniejszej istnieją podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela pogląd skarżącej, że ocena tej przesłanki nie może się ograniczyć do jej sytuacji materialnej jedynie w kontekście wykonania zaskarżonej decyzji (24.0000 zł), bez jednoczesnego uwzględnienia pozostałych, toczących się przeciwko niej postępowań, dotyczących nałożenia innych kar pieniężnych, w łącznej kwocie 21.621.850,00 zł. Biorąc pod uwagę wskazany zysk spółki za 2014 r., tj. 436.227,28 zł ale jednocześnie fakt, że pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości 1.893.031,61 zł nie sposób uznać, że wykonanie decyzji nie wpłynie negatywnie na sytuację finansową spółki i wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa skarżącej. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji, jak podała skarżąca, nawet konieczność zupełnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co może wiązać się ze zwolnieniami pracowników (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 września 2014 r. sygn. akt II GZ 497/14 oraz w postanowieniu z 4 listopada 2014 r. sygn. akt II GZ 730/14). Skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej. W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.