V SA/Wa 3030/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 r. sprawy ze skargi L. G. na postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie z dnia ... września 2014 r. nr ... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ciechanowie z dnia ... lipca 2014 roku nr ..., 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie na rzecz L. G. kwotę ... tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. Przedmiotem skargi L. G. (dalej jako Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Warszawie Nr ... z dnia ... września 2014 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ciechanowie Nr ... z dnia ... lipca 2014 r., którym odmówiono L. G. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie Nr ... z dnia ... sierpnia 2010 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Postanowienia te zostały wydane w następującym stanie faktycznym : Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie, działając z upoważnienia Prezesa ARiMR, w dniu ... sierpnia 2010 r. wydał decyzję Nr ... o ustaleniu L. G. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w wysokości ... zł, która została - w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy – utrzymana w mocy decyzją Prezesa ARiMR Nr ... z dnia ... października 2010 r. L. G. nie skorzystała z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na to rozstrzygnięcie. W dniu ... marca 2014 r. do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynął wniosek L. G. "(...) o anulowanie decyzji ... z dnia ...08.2010 roku wydaną przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dotyczące nienależnie pobranych płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za lata. 2004-2008." Do przedmiotowego wniosku Skarżąca dołączyła kopię pierwszej strony Planu działalności rolnośrodowiskowej, kopię zmian w Planowaniu zmianowania roślin oraz kopię opłaty. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 24 marca 2014 r. wezwał Skarżącą do sprecyzowania treści żądania poprzez wskazanie trybu weryfikacji decyzji Nr ... z dnia ... sierpnia 2010 r. Odpowiadając L. G. pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. poinformowała organ, że: wnosi: "o uchylenie decyzji ... z dnia ...08.2010 roku", wskazując jednocześnie: "Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu wydania decyzji nie znała informacji związanej ze zmianami w Planie, który znajduje się w Mazowieckim Ośrodku Doradztwa Rolniczego co było istotną, najważniejszą okolicznością faktyczną w procedowanej sprawie przez organ". W następstwie powyższego pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przekazał Prezesowi ARiMR wniosek L. G. z dnia ... marca 2014 r., uzupełniony pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie uchylenia decyzji Prezesa ARiMR Nr ... z dnia ... sierpnia 2010 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, który następnie przez ten organ został przekazany zgodnie z właściwością do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ciechanowie. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ciechanowie postanowieniem Nr ... z dnia ... lipca 2014 r. odmówił Skarżącej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Nr ... z dnia ... sierpnia 2010 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Skarżąca skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i w dniu 11 sierpnia 2014 r. złożyła zażalenie na to postanowienie. W wyniku postępowania zażaleniowego Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie postanowieniem Nr ... z dnia ... września 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, iż L. G. we wniosku o wznowienie postępowania powołała się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj.: "Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu wydania decyzji nie znała informacji związanej ze zmianami w Planie, który znajduje się w Mazowieckim Ośrodku Doradztwa Rolniczego co było istotną, najważniejszą okolicznością faktyczną w procedowanej sprawie przez organ. ". Organ wskazał, że w decyzji Nr ... z dnia ... sierpnia 2010 r. Prezes ARiMR stwierdził, iż kwota nienależnie pobranych płatności wynika ze zmniejszenia powierzchni użytków rolnych, na których producent rolny realizował program rolno środowiskowy. Zgodnie natomiast z § 17 ust. 1 pkt. 1 lit. c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej f na wspieranie przedsięwzięć rolno środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej plantem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 174, poz. 1809 z późn. zm.) płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi, jeżeli producent rolny zmniejszył powierzchnię użytków rolnych, na których powinien być realizowany program, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działek rolnych objętych zmniejszeniem. Wskazano przy tym, że prawidłowo organ I instancji w swoim postanowieniu stwierdził, że zmiana planu nie jest nową okolicznością ani dowodem w sprawie, na podstawie której mogłaby zostać wzruszona decyzja Nr ..., bowiem zmiana ta nie wpływa na dochowanie przez stronę zobowiązania rolnośrodowiskowego. Wskazano ponadto, że wniesienie podania o wznowienie postępowania ograniczone jest terminem przewidzianym w art. 148 § 1 k.p.a., który wynosi jeden miesiąc, a w przypadku podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 1-3 k.p.a. oraz 5-8 k.p.a. termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, natomiast w odniesieniu do przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, którą chce wzruszyć, zaś złożenie podania o wznowienie z uchybieniem terminu skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia. Organ podkreślił, że jako nowy dowód w sprawie oraz okoliczność mającą wpływ na decyzję Nr ... z dnia ... sierpnia 2010 r. L. G. wskazała zmianę Planu działalności rolnośrodowiskowej sporządzoną w dniu ... maja 2008 r., nadto decyzja Nr ... została doręczona Skarżącej w dniu ... sierpnia 2010 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu ... marca 2014 r. Organ stwierdził tym samym, że w związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie termin wynikający z art. 148 § 1 k.p.a. został uchybiony - organ I instancji zasadnie odmówił Skarżącej wznowienia postępowania. W dniu ... października 2014 r. L. G., za pośrednictwem Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Nr ... z dnia ... września 2014 r., w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżąca uzasadniła swoje żądanie tym, że zarówno Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ciechanowie, jak również Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie przyjęli błędne założenia do podejmowanych decyzji. Wskazała, że - po pierwsze, w dniu podejmowania zobowiązań tj. 4 września 2004r. w § 17 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, nie ma wymienionej żadnej sankcji związanej ze zmniejszeniem powierzchni użytków rolnych. Po drugie zaś wskazała, że w trakcie realizacji planu rolnośrodowiskowego nie zmniejszona została powierzchnia użytków rolnych, co znalazło swoje potwierdzenie w Mazowieckim Ośrodku Doradztwa Rolniczego w Warszawie Oddział P. a wynika bezpośrednio z planu złożonego w dniu 4 września 2004 r. wraz z wszystkimi korektami wykonywanymi później. Wskazała ponadto, że organy nie mają racji w stwierdzeniu, że nowym dowodem w sprawie jest zmiana planu rolnośrodowiskowego z dnia 2 maja 2008 r., gdyż nowym dowodem w całej sprawie jest to, że organy wydające decyzje nie wiedziały, że podstawowym dokumentem przy realizacji programów rolnośrodowiskowych był Plan Działalności Rolnośrodowiskowej na lata 2004-2008 wraz ze wszystkimi zmianami, sporządzany wspólnie i pod kierunkiem Mazowieckiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Warszawie Oddział P. Podniesiono, że na podstawie wszystkich dostępnych przed 17 sierpnia 2010 r. dokumentów, mówiących jednoznacznie, że nie zmniejszono a jedynie zwiększono powierzchnię gruntów rolnych i prowadzono działalność zgodnie ze wszystkimi założeniami wynika, że decyzja ... z dnia ... sierpnia 2010 r. nie powinna w ogóle zostać wydana. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania zarówno przez organ I jak i II instancji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oceniając - w powyższym kontekście - treść rozstrzygnięć administracyjnych wskazać trzeba, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z p. zm., dalej jako k.p.a.) w przepisach art. 145 – art. 152 k.p.a. (Dział II, Rozdział 12) zostały zawarte regulacje odnoszące się do wznowienia postępowania. I tak w myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, przy czym – zgodnie z § 2 - termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W art. 149 § 1 k.p.a. określono, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, zaś (§ 2) postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, natomiast (§ 3) odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, przy czym na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie (§ 4). Jednocześnie – zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, natomiast (§ 2) jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2 k.p.a. Dodatkowo w § 3 wskazano, że przepis § 2 nie dotyczy przypadków, gdy decyzję w ostatniej instancji wydał minister, a w sprawach należących do zadań jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegium odwoławcze. W sprawie – co jest bezsprzeczne – Skarżąca wnioskuje o zmianę decyzji Prezesa ARiMR Nr ... z dnia ... sierpnia 2010 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, która została następnie utrzymana w mocy decyzją Prezesa ARiMR Nr ... z dnia ... października 2010 r. Wniosek swój Skarżąca skierowała do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który – po wezwaniu Skarżącej do uzupełnienia i sprecyzowania jej wniosku – przekazał pismo Skarżącej z dnia ... marca 2014 r. zgodnie z właściwością do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ciechanowie, wskazując, że – jego zdaniem - jest to wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. zaistnienie przesłanki ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. W następstwie przekazania wg właściwości pisma Skarżącej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ciechanowie - po otrzymaniu dokumentów od Ministra (za pośrednictwem Prezesa Agencji) – wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, utrzymane w postępowaniu zażaleniowym zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Mazowieckiego OR ARiMR. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że z dniem 1 sierpnia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 stycznia 2012r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 6 marca 2012 r. poz. 243), która w art. 5 pkt 1 zmieniła przepis art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634, z późn. zm.). W myśl obecnie obowiązującego art. 29 ust 2 ustawy o Agencji właściwym do wydania decyzji w sprawie ustalania kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. Nowelizacja ustawy o Agencji wprowadziła zatem zmianę organu właściwego w sprawach ustalania kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Tym samym w odniesieniu do płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt organem właściwym do ustalania kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności w I instancji jest - od dnia 1 sierpnia 2012 r. - właściwy miejscowo Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, a nie – jak wcześniej – Prezes ARiMR. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR jest również organem właściwym do złożenia podania o wznowienie (z urzędu lub na wniosek strony) i prowadzenia postępowania co do zakończonej wydaną przed dniem 1 sierpnia 2012 r. ostateczną decyzją Prezesa ARiMR w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Z jednym jednakże wyjątkiem – mianowicie – w myśl cyt. art. 150 § 1 k.p.a. – w przypadku, gdy decyzja objęta wnioskiem o wznowienie postępowania była objęta kontrolą instancyjną, organem właściwym do podjęcia działań określonych w art. 149 k.p.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Zgodnie z powołaną powyżej zmianą dotyczącą właściwości organów odnośnie wydawania decyzji co do kwot nienależnie pobranych organem II instancji będzie w takich przypadkach właściwy miejscowo Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji. Wobec powyższego wniosek z dnia ... marca 2014 r., złożony przez L. G. o uchylenie decyzji ... z dnia ... sierpnia 2010 r., który został przekazany w dniu 25 czerwca 2014 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ciechanowie, winien być przez ten organ przekazany względem właściwości do załatwienia Dyrektorowi Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie. Jak to stwierdzono wielokrotnie i w orzecznictwie, jak i w literaturze, przepis art. 150 k.p.a. nie uzależnia określenia właściwości miejscowej i rzeczowej organu właściwego do rozpatrzenia wniosku o wznowienie od stwierdzenia, czy dana sprawa jest sprawą nową, czy stanowi kontynuację sprawy już wcześniej wszczętej i prawomocnie zakończonej. Dla ustalenia właściwości miejscowej i rzeczowej organu istotna jest bowiem kwestia, który organ wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.) (patrz: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011r., sygn. akt II OW 54/11, LEX nr 1069086). Należy przy tym wskazać, że odnośnie zmiany przepisów o właściwości rzeczowej po wydaniu ostatecznej decyzji, że treści normy zawartej w art. 150 § 1 k.p.a. nie można odczytywać jedynie w oparciu o wykładnię językową. Konieczne jest uwzględnienie zawartej w art. 19 k.p.a. reguły przestrzegania właściwości rzeczowej przez organy administracji publicznej oraz skutków naruszenia właściwości rzeczowej, określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., a także przyjęcie rozwiązania uniwersalnego, zgodnie z którym kompetencje do prowadzenia postępowania wznowionego przechodzą na nowy organ. Zmiana przepisów o właściwości rzeczowej po wydaniu ostatecznej decyzji skutkuje przeniesieniem kompetencji w zakresie wydania rozstrzygnięcia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 150 § 1 k.p.a. w związku z art. 149 k.p.a., na nowy organ, który zyskał swe uprawnienie wskutek zmiany przepisów (patrz: postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt I OW 85/10, LEX nr 1423876). Z tak przedstawionego stanu faktycznego i prawnego wynika, że Kierownik BP Agencji w Ciechanowie prawidłowo otrzymał – jako organ wskazany w art. 148 § 1 k.p.a. – wniosek Skarżącej o "uchylenie" decyzji Prezesa ARiMR z dnia ... sierpnia 2010r., który został zakwalifikowany przez Ministra jako wniosek o wznowienie postępowania. Jednakże następnie organ ten – bez dokonania prawem przewidzianych czynności – sam rozstrzygnął wbrew wskazanym wyżej przepisom o odmowie wznowienia postępowania. Nadto - zdaniem Sądu - Kierownik BP ARiMR w Ciechanowie - z uwagi na nadal lakoniczne i niewyczerpujące odpowiedzi Skarżącej odnośnie charakteru jej wniosku z dnia ... marca 2014r. - winien wezwać ją zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. o dokładne sprecyzowanie wniosku, informując ponadto Skarżącą o treści art. 145 § 1 i art. 148 § 1 k.p.a., aby Skarżąca wskazała precyzyjnie podstawę swojego żądania, dokładnie określiła, co jest nową okolicznością lub nowym dowodem oraz kiedy dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero po dokładnym określeniu żądania Skarżącej i daty wskazanej w przepisie art. 148 § 1 k.p.a. organ ten powinien skierować wniosek do właściwego organu, który winien wydać rozstrzygnięcie określone w art. 149 § 1 lub § 2 k.p.a. Należy przy tym podkreślić, że – zgodnie z art. 147 k.p.a. – wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Organ nie może przy tym sam doprecyzować treści wniosku strony i określać, o jakie działanie dokładnie chodzi i czego tak naprawdę chce wnioskodawca. Nie można przy tym wykluczyć, że zamiarem Skarżącej mogło być stwierdzenie nieważności decyzji z dnia ... sierpnia 2010r., albowiem nawet z treści zażalenia czy też skargi skierowanej do tut. Sądu nie można ostatecznie wywnioskować, co stanowi podstawę żądania Strony skarżącej. Sąd – z uwagi na brak ostatecznego określenia charakteru żądania Skarżącej – nie stwierdził zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Kierownika BP Agencji jako wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę powyższe uwarunkowania i zgodnie z cyt. przepisami procedury administracyjnej przeprowadzi prawidłowe postępowanie wszczęte wnioskiem Skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ciechanowie naruszają prawo procesowe tj. wspomniane wyżej art. 145 § 1, art. 147, art. 148, art. 149, art. 150 oraz art. 151 § 1 k.p.a., dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a.