V SA/Wa 3080/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Asesor WSA - Piotr Wróbel, Protokolant ref. stażysta - Dariusz Bychawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr KOC/4627/Ni/24 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej także jako: "SKO", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 26 sierpnia 2024 nr KOC/4627/Ni/24 utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie (dalej także jako: "organ I instancji", "Dyrektor" lub "Dyrektor WUP") z 29 stycznia 2024 r. nr 284/ZPA.423.10.2024.HGz zobowiązującej D. H. (dalej także jako: "beneficjent", "strona" lub "skarżąca") do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne. Wnioskiem nr 14000/CV-19/14347231 z 30 czerwca 2020 r. strona prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "H." H. D. zwróciła się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie o przyznanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych środków na wypłatę świadczeń od 1 czerwca 2020 r. dla 6 pracowników na okres 3 miesięcy z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzeń. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Wojewódzki Urzędu Pracy dokonał wypłaty wnioskowanej kwoty w 3 transzach na wskazane we wniosku konto bankowe: – I transzę w kwocie 11.103,32 zł wypłacono 24 lipca 2020 r., – II transzę w kwocie 11.103,32 zł wypłacono 24 sierpnia 2020 r., – III transzę w kwocie 11.103,32 zł wypłacono 23 września 2020 r. W dniu 6 października 2021 r. WUP w Warszawie przeprowadził weryfikację wstępną złożonej przez stronę 11 lutego 2021 r. dokumentacji rozliczeniowej, o wyniku, której powiadomił stronę wskazując, że weryfikacja wstępna została zakończona z wynikiem negatywnym. Pomimo wezwania strona nie uzupełniła do dnia wydania przedmiotowej decyzji braków w dokumentacji rozliczeniowej. W związku z prowadzoną przez WUP w Warszawie weryfikacją końcową rozliczenia ww. wniosku, na podstawie art. 15gg ust. 3 w związku z art. 15g ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 340, ze zm.; obecnie Dz. U. z 2025 r. poz. 764; zwanej dalej: "ustawa" lub "ustawa COVID-19") w dniu 13 marca 2023 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu (dalej: "ZUS") organ I instancji skierował pismo z prośbą o udostępnienie informacji, czy według stanu na 30 czerwca 2020 r. (dzień składania wniosku z art. 15gg ustawy COVID-19 do WUP w Warszawie) strona posiadała zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne do końca III kwartału 2019 r. Pismem z 22 marca 2023 r. znak 290000/0548940/2023 ZUS I Odział w Warszawie poinformował WUP w Warszawie, że strona na wskazany dzień (30 czerwca 2020 r.) posiadała zaległości w opłacaniu składek ZUS do końca III kw. 2019 r. Dodatkowo poinformowano WUP, że 16 czerwca 2020 r. strona złożyła wniosek o układ ratalny. Umowa o rozłożenie zaległości za okres do III kw. 2019 r. na raty została podpisana 13 lipca 2020 r. Powyższe oznacza, że na dzień wnioskowania o przyznanie pomocy w ramach art. 15gg ustawy COVID-19, strona nie miała zawartego układu ratalnego. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie stwierdził, że beneficjent nie spełniał ustawowego kryterium określonego w art. 15gg ust. 3 w zw. z art. 15g ust. 3 ustawy COV1D-19, pozwalającego ubiegać się o przedmiotowe dofinansowanie. Następnie 4 maja 2023 r. WUP w Warszawie przeprowadził weryfikację końcową rozliczenia przedmiotowego wniosku. Pismem z 17 maja 2023 r. strona została powiadomiona o wyniku weryfikacji końcowej rozliczenia ww. wniosku oraz o konieczności zwrotu na rzecz WUP w Warszawie otrzymanych środków wraz z odsetkami. Pismo skutecznie doręczono stronie 22 maja 2023 r., a strona nie dokonała zwrotu otrzymanego świadczenia. Pismem z 2 czerwca 2023 r. strona przesłała do WUP w Warszawie swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie. Pismem z 8 stycznia 2024 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu w jej sprawie postępowania administracyjnego mającego na celu wydanie decyzji zobowiązującej ją do zwrotu otrzymanej pomocy. Decyzją nr 284/ZPA.423.10.2024.HG z 29 stycznia 2024 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie zobowiązał stronę do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy przyznanej na podstawie art. 15gg ustawy w kwocie: 33.309,96 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania każdej transzy do dnia zapłaty, tj.: – od kwoty 11.103,32 zł od 24 lipca 2020 r. do dnia zapłaty, – od kwoty 11.103,32 zł od 24 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty, – od kwoty 11.103,32 zł od 23 września 2020 r. do dnia zapłaty. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie zarzucając organowi I instancji dokonanie nieprawidłowej interpretacji przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy. W odwołaniu skarżąca poinformowała, że na dzień 18 czerwca 2020 r., dzień składania wniosku z art. 15gg nie zalegała w regulowaniu swoich zobowiązań względem ZUS do końca trzeciego kwartału 2019 r. Składki na wszystkie ubezpieczenia były do końca trzeciego kwartału 2019 r. zapłacone na bieżąco. Dowodem na to są zastawienia wpłat do ZUS na podstawie Deklaracji Rozliczeniowych: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2019 r. – załącznik 10, dokonanych na podstawie Deklaracji Rozliczeniowych styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2019 r. – załączniki 1-9. Decyzją z 26 sierpnia 2024 r. przywołaną na wstępie organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 29 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy po przywołaniu treści przepisów art. 15gg ust. 2, 9 i 10 ustawy wyjaśnił, że strona na dzień złożenia wniosku tj. 30 czerwca 2020 r. posiadała zaległości w opłacaniu składek ZUS do końca III kw. 2019 r. i nie miała zawartej umowy z ZUS sprawie spłaty zadłużenia lub odroczenia terminu płatności, w związku z czym decyzja organu I instancji była prawidłowa. Wprawdzie strona wnioskiem z 16 czerwca 2020 r. wystąpiła o zawarcie układu ratalnego co do ww. zaległości w ZUS, to umowa o rozłożenie na raty podpisana została dopiero 13 lipca 2020 r., tj. po złożeniu ww. wniosku, co stanowiło naruszenie obowiązku wynikającego z brzmienia art. 15gg ust. 9 pkt 4 i ust. 10 ustawy i w konsekwencji było negatywną przesłanką skorzystania z wyżej wymienionych rozwiązań antykryzysowych. Odnośnie pozostałych zarzutów zaprezentowanych w odwołaniu SKO stwierdziło, że są one chybione i nie zasługują na ich uwzględnienie, bowiem nie dowodzą, aby decyzja Dyrektora naruszała przepisy prawa w sposób nakazujący jej uchylenie. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę uznał, że Dyrektor WUP podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej prawidłowego załatwienia. Stanowisko organu I instancji wyrażone w sentencji decyzji zostało uzasadnione w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zakwestionowanej odwołaniem decyzji organ odwoławczy zauważył, że w zaistniałych w rozpatrywanej sprawie okolicznościach faktycznych i prawnych uzasadnione było utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora WUP. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o unieważnienie decyzji Dyrektora WUP z 29 stycznia 2024 r. Zarzuciła, że Dyrektor nie uwzględnił w żadnym stopniu jej wniosków dowodowych, tj. z zestawienia wpłat ZUS na podstawie deklaracji rozliczeniowych od stycznia do września 2019 r. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że w marcu 2020 r., kwietniu 2020 r. i maju 2020 r., skarżąca została jako przedsiębiorca zwolniona z opłacania ww. składek ZUS za pracowników skarżącej. Skarżąca podkreśliła przy tym, że jeśli miałaby na koncie płatnika w ZUS zaległości na III kwartał 2019 r., również zaległości za rok 2020, nie otrzymałaby tych dotacji według przepisów UE. Decyzja Dyrektora WUP z 29 stycznia 2024 r. wydana została na szkodę skarżącej, co świadczy o nadinterpretacji prawa przez SKO. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zarzuty w niej zawarte nie dowodzą, aby zaskarżona decyzja SKO naruszała przepisy prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy skarżąca nie spełniła warunków do otrzymania dofinansowania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w oparciu o art. 15gg ustawy COVID-19. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Artykuł 15g ust. 1 powołanej ustawy obejmuje następujące podmioty: przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, organizację pozarządową w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1491, 1761 i 1940) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, państwową lub prowadzoną wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucję kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 87), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, a także kościelną osobę prawną działającą na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostkę organizacyjną. Zgodnie z art. 15gg ust. 2 ustawy COVID-19 podmiotom, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1. Stosownie do art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19 świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Z kolei stosownie do przepisu art. 15gg ust. 9 i 10 ustawy wniosek o przyznanie dofinansowania zawiera w szczególności: 1) informacje o wnioskowanej kwocie na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i liczbie pracowników, której to świadczenie dotyczy; 2) dane wnioskodawcy oraz numer telefonu lub adres poczty elektronicznej umożliwiające kontakt z wnioskującym; 3) numer rachunku bankowego podmiotu wnioskującego o dofinansowanie; 4) oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w ust. 1 i kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3; 5) oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem ust. 5; 6) oświadczenie, że wysokość wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników spełnia warunki określone w ust. 4; 7) oświadczenie, że na dzień sporządzenia wniosku wnioskodawca sporządził wykaz pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i jednocześnie zobowiązuje się dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionych organów. W myśl art. 15gg ust. 10 ustawy oświadczenia, o których mowa w ust. 9, podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Z powyższych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone, czy na dzień złożenia wniosku spełnia warunki określonych w ust. 1 i kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3 (Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.). Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że wśród przesłanek negatywnych, których zaistnienie wyłącza skorzystanie z wyżej wymienionych rozwiązań antykryzysowych należy wskazać: 1) posiadanie zaległości podmiotu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FGŚP, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r., tj. do 30 września 2019 r., z wyjątkiem przypadku, gdy: a) zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę z ZUS lub otrzymał decyzję urzędu skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub korzysta z odroczenia terminu płatności albo b) zaleganie w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FGŚP lub Fundusz Pracy powstało w okresie spadku obrotów gospodarczych związanych z wystąpieniem COVID-19, a przedsiębiorca dołączył do wniosku o przyznanie świadczeń plan spłaty zadłużenia uprawdopodabniający poprawę kondycji finansowej przedsiębiorcy i pełną spłatę zaległości w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FGŚP lub Fundusz Pracy, wraz z kopią wniosku do ZUS o rozłożenie na raty należności z tytułu tych składek lub o odroczenie płatności tych składek; 2) spełnienie przesłanek do ogłoszenia upadłości podmiotu, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy – Prawo upadłościowe. Biorąc pod uwagę, że skarżąca na dzień złożenia wniosku tj. 30 czerwca 2020 r. posiadała zaległości w opłacaniu składek ZUS do końca III kw. 2019 r. i nie miała zawartej umowy z ZUS w sprawie spłaty zadłużenia lub odroczenia terminu płatności, Dyrektor WUP prawidłowo decyzją z 29 stycznia 2024 r. zobowiązał skarżącą do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy przyznanej na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 w kwocie: 33.309,96 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania każdej transzy do dnia zapłaty. Ponadto nie uszło uwadze organom obu instancji, że wprawdzie skarżąca wnioskiem z 16 czerwca 2020 r. wystąpiła o zawarcie układu ratalnego co do ww. zaległości w ZUS, to umowa o rozłożenie na raty podpisana została dopiero 13 lipca 2020 r., czyli po złożeniu ww. wniosku, co stanowiło naruszenie obowiązku wynikającego z brzmienia z art. 15gg ust. 9 pkt 4 i ust. 10 ustawy. W konsekwencji powyższa okoliczność stanowiła negatywną przesłankę skorzystania z omawianych rozwiązań antykryzysowych. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji obu instancji z obrotu prawnego. Organy obu instancji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i zastosowały właściwe przepisy prawa. Stanowiska organów zostały uzasadnione w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, organ prowadząc postępowanie zastosował się zatem do zasad postępowania wskazanych w art.: 7, 8, 75, 77, 78 oraz 80 k.p.a. w efekcie czego wydał poprawną decyzję, której treść jest zgodna z wymaganiami art. 107 w tym § 1 i § 3 k.p.a. Równocześnie Sąd, dokonując badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie nieobjętym zarzutami skargi, nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.