V SA/Wa 314/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. we W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem refundacji składek na ubezpieczenia społeczne: 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego E. S.; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz K. we W. kwotę 1080 zł (tysiąc osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi K. spółka z o.o. z siedzibą we W. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: "Prezes Zarządu PFRON" lub "organ"), z dnia [...] grudnia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem refundacji składek na ubezpieczenia społeczne. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Prezes Zarządu PFRON na podstawie danych zamieszczonych w raporcie z czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniu 2 lutego 2018 r. oraz dokumentacji przedstawionej przez pracodawcę ustalił następujące nieprawidłowości w zakresie pobierania dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego przez Stronę za okresy sprawozdawcze w PFRON od września 2017 r. do grudnia 2017 r.: - umowa o pracę z p. K. S. została zawarta dnia 31 sierpnia 2017 r. Orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 25 sierpnia 20161 r. zostało przedstawione pracodawcy w dniu 1 września 2017 r. W związku z powyższym pracodawca w dniu zawarcia umowy z ww. pracownikiem nie posiadał dokumentu potwierdzającego jego niepełnosprawność, - umowa o pracę z p. E. S. została zawarta dnia 31 sierpnia 2017 r. Orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 24 sierpnia 2017 r. zostało przedstawione pracodawcy w dniu 1 września 2017 r. W związku z powyższym pracodawca w dniu zawarcia umowy z ww. pracownikiem nie posiadał dokumentu potwierdzającego jego niepełnosprawność, - umowa o pracę z p. M. N. została zawarta dnia 8 czerwca 2017 r. Orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 18 stycznia 2016 r. zostało przedstawione pracodawcy w dniu 9 czerwca 2017 r. W związku z powyższym pracodawca w dniu zawarcia umowy z ww. pracownikiem nie posiadał dokumentu potwierdzającego jego niepełnosprawność. Z danych znajdujących się w posiadaniu organu I instancji wynika, że Strona otrzymała dofinansowanie do wynagrodzeń ww. pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze w PFRON od września 2017 r. do grudnia 2017 r. w łącznej kwocie 10 800,00 zł. W związku z powyższym, pismem z dnia 12 marca 2018 r. wezwano pracodawcę do zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych kwocie 10 800,00 zł w terminie 3 miesięcy od otrzymania wezwania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia otrzymania środków do dnia ich zwrotu. Strona nie dokonała zwrotu środków w terminie wskazanym w wezwaniu z dnia 12 marca 2018 r. Pismem z dnia 11 lipca 2018 r. Stronę zawiadomiono o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot środków PFRON wypłaconych stronie tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego za okresy sprawozdawcze w PFRON od września 2017 r. do grudnia 2017 r. Pismem z dnia 16 sierpnia 2018 r. Strona przedstawiła swoje stanowisko w sprawie i zwróciła się z wnioskiem o dopuszczenie dowodów i oświadczeń stanowiących załącznik do pisma oraz o przesłuchania świadka K. S. na okoliczność prawidłowego zgodnego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2046 ze zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji", wliczenia ww. pracownika do stanu osób niepełnosprawnych, w tym daty powzięcia wiedzy przez pracodawcę o okoliczności, że osoba ta jest osobą niepełnosprawną; przesłuchania świadka E. L. na okoliczność prawidłowego zgodnego z art. 2 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wliczenia ww. pracownika do stanu osób niepełnosprawnych, w tym daty powzięcia wiedzy przez pracodawcę o okoliczności, że osoba ta jest osobą niepełnosprawną; przesłuchania świadka E. S. na okoliczność prawidłowego zgodnego z art. 2 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wliczenia ww. pracownika do stanu osób niepełnosprawnych, w tym daty powzięcia wiedzy przez pracodawcę o okoliczności, że osoba ta jest osobą niepełnosprawną. W dnu 27 sierpnia 2018 r. Prezes Zarządu PFRON wydał postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu z: - przesłuchania świadka K. S. na okoliczność prawidłowego zgodnego z art. 2 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wliczenia ww. pracownika do stanu osób niepełnosprawnych , w tym daty powzięcia wiedzy przez pracodawcę o okoliczności, że osoba ta jest osobą niepełnosprawną; - przesłuchania świadka E. L. na okoliczność prawidłowego zgodnego z art. 2 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wliczenia ww. pracownika do stanu osób niepełnosprawnych, w tym daty powzięcia wiedzy przez pracodawcę o okoliczności, że osoba ta jest osobą niepełnosprawną; - przesłuchania świadka E. S. na okoliczność prawidłowego zgodnego z art. 2 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wliczenia ww. pracownika do stanu osób niepełnosprawnych , w tym daty powzięcia wiedzy przez pracodawcę o okoliczności, że osoba ta jest osobą niepełnosprawną. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Prezes Zarządu PFRON nakazał stronie zwrot w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze w PFRON od września 2017 r. do grudnia 2017 r. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył w dniu 11 października 2018r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezes Zarządu PFRON uchylił swoją decyzję jako organu I instancji i orzekł o zwrocie środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego Emila S., za okresy sprawozdawcze wrzesień, październik, listopad, grudzień 2017 r. E. S. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. W związku z tym, jednym z warunków koniecznych do spełnienia efektu zachęty jest przedstawienie pracodawcy ważnego orzeczenia najpóźniej w dniu podpisania umowy o pracę. W świetle art. 1 tej ustawy pracodawca musi dysponować orzeczeniem potwierdzającym niepełnosprawność osoby zatrudnianej. W przeciwnym przypadku pracodawca nie mógł zostać przekonany do zatrudnienia tej osoby tym, że będzie mógł na nią uzyskać pomoc na zatrudnienie osób niepełnosprawnych. Zatem w przypadku, gdy zatrudniana osoba nie przedstawiła w dniu podpisania umowy o pracę orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność, nie można wykazać efektu zachęty. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...) w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz tub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Zarządu PFRON wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie natomiast z art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji (...) stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji, środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zwrotu środków dokonuje się w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty lub ujawnienia okoliczności powodujących obowiązek zwrotu. Organ odwoławczy zauważył, iż w dniu 11 czerwca 2018 r. do Funduszu wpłynęło oświadczenie K. S. , w którym wskazał, że orzeczenie do pracodawcy złożył w dniu podpisania umowy o pracę. W tym samym dniu wpłynęło także oświadczenie M. N. , w którym wskazała, że orzeczenie do pracodawcy złożyła w dniu podpisania umowy o pracę, tj. w dniu 31 sierpnia 2017 r. Jednakże w dniu 11 października 2018 r. wpłynęło kolejne oświadczenie M. N. w którym pracownik wyjaśnił, że w pierwszym oświadczeniu wykazał omyłkowo datę "31 sierpnia 2017 r." zamiast "8 czerwca 2017 r.". Prezes Zarządu PFRON uznał wyjaśnienia strony za wiarygodne i ustalił, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności M. N. wpłynęło do pracodawcy w dniu podpisania umowy o pracę. Mając na uwadze powyższe organ II instancji uznał, że K. S. oraz M. N. zostali zatrudnieni w warunkach efektu zachęty, dlatego dofinasowanie do ww. wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zostało pobrane należnie. Organ zauważył, że w toku postępowania strona nie przedstawiła oświadczenia pracownika - E. S. dotyczącego daty przekazania orzeczenia do pracodawcy, które mogłoby potwierdzać, że pracodawca w dniu zatrudnienia ww. pracownika był w posiadaniu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ww. pracownika. Odnosząc się zaś do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 78 § 2 w zw. z art.. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez bezzasadne wydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodów organ II instancji wskazał, iż w przedmiotowym postanowieniu wyczerpująco wyjaśniono, że przedmiotem dowodów, o które przeprowadzenia wniosła strona, zostały stwierdzone inny mi dowodami, wobec czego zgodnie z treścią art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej nie ma obowiązku uwzględniać żądania strony. Reasumując, organ stwierdził, iż w związku z faktem, że Skarżąca nienależnie pobrała dofinansowanie do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego E. S. za okresy sprawozdawcze: od września 2017 r. do grudnia 2017 r. w łącznej wysokości 4500,00 zł i jest zobowiązana do ich zwrot zwrotu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia otrzymania do dnia wpłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu z dnia [...] grudnia 2018 r. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 2 a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, przez błędną wykładnię tego przepisu przyjmującą, że jedynym/wyłącznym z warunków spełnienia efektu zachęty jest przedstawienie pracodawcy ważnego orzeczenia o niepełnosprawności w dniu podpisania umowy o pracę, podczas gdy prawidłowa jego interpretacja sprowadza się do uznania, że spełnienie tego warunku następuje w sytuacji, gdy w momencie zatrudnienia pracownika pracodawca posiadł wiedzę o jego niepełnosprawności wynikającą z jakiegokolwiek dokumentu lub oświadczenia tzw. otwarty katalog dowodowy umożliwiający weryfikację statusu osoby niepełnosprawnej. 2. art. 8 § 1 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 a k.p.a. oraz w zw. z art. 6 ust. 5 lit. c, art. 34 i art. 35 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego, w tym dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego, w sposób wyłączający realizację zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej i niedokonanie rozstrzygnięcia na korzyść strony, pomimo wykazania, dowodami z dokumentów tj.: odpisem orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia 22 stycznia 2013 r. z adnotacją "za zgodność z oryginałem (...) z dnia 3 lipca 2017 r wnioskiem E. S. o dokonywanie wypłat z tytułu wynagrodzenia przelewem na rachunek złożonego pracodawcy osoby niepełnosprawnej z dnia 10 lipca 2017 r. kwestionariuszem osobowym pracownika E. S. z dnia 25 sierpnia 2017 r. oraz oświadczeniami E. L. , że w momencie zatrudnienia E. S. pracodawca miał wiedzę o okoliczności, że ten pracownik jest osobą niepełnosprawną; 3. art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i przez to niewydanie przez organ decyzji umarzającej postępowanie, z powodu jego bezprzedmiotowości, skoro w momencie zatrudnienia E. S., pracodawca posiadał wiedzę o jego niepełnosprawności, przez co spełnił jeden z warunków uzyskania efektu zachęty; 4. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności: a. nie wyjaśnienie w sposób dostateczny przez organ przyczyn, z powodu których uznał za wystarczające do nakazania zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania, dowody zgromadzone w postępowaniu, b. brak umotywowania przesłanek, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności, w szczególności dokumentom stanowiącym załącznik do pisma strony z dnia 16 września 2018 r. i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 11 października 2018 r.; c. brak odniesienia się przez organ do wyjaśnień, twierdzeń oraz wniosków, w zakresie dokonania prawidłowej interpretacji art. 6 ust. 5 lit. c, art. 34 i art. 35 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu; d. niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w zakresie korelacji normy art. 2 a ust. 1 ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej z przepisami Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, w kontekście ich zastosowania do rozstrzygnięcia sprawy; 5. art. 78 § 2 zdanie in fine k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., przez bezzasadne wydanie przez Organ postanowienia oddalającego wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadków E. L. i E. S., zgodnie z wnioskiem strony; 6. art. 22 § 1 k.p. przez przyjęcie, że podczas rekrutacji, jak i czynności związanych jedynie z technicznym podpisaniem umowy o pracę, a nie faktycznym rozpoczęciem wykonywania przez pracownika czynności w ramach stosunku pracy, pracodawca może żądać od pracownika okazania pełnego odpisu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zatem dokumentu, który oprócz wskazana, że dana osoba jest osobą niepełnoprawną, zawiera dane dotyczące stopnia niepełnosprawności, jak i jednostki chorobowej z uwagi, na którą dana niepełnosprawność oraz stopień niepełnosprawności posiada. W ocenie Strony posiadanie tak szerokiego zakresu danych na etapie rekrutacji/jedynie formalnego podpisania umowy o pracę jest nieuprawnione (minimalizacja danych). Zbyt wczesne posiadanie przez pracodawcę takowych danych może spowodować nieuprawnioną niechęć zatrudnienia danej. Zgodnie z punktem 52 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu wspieranie szkoleń oraz rekrutacji i zatrudnienia pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji i pracowników niepełnosprawnych to niezwykle istotne cele polityki gospodarczej i społecznej Unii i jej państw członkowskich, tym samym uznać należy, że aby wspieranie zatrudnienia miało szansę realizacji (brak stosowania przez pracowników pośredniej dyskryminacji), wiedza pracodawcy na etapie rekrutacji/formalnego podpisywania umowy o pracę winna ograniczać się jedynie do wiedzy, że dana osoba jest osobą niepełnosprawną. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych wskazanymi przepisami Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do zarzutów skargi w pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzuty dotyczące naruszeń przepisów prawa procesowego, gdyż ich uwzględnienie spowoduje bezcelowość rozważań w zakresie sformułowanych zarzutów prawa materialnego. Istotne w sprawie są oświadczenia pracowników Skarżącej wskazujące datę w której do pracodawcy wpłynęło orzeczenie potwierdzające niepełnosprawność osoby zatrudnianej. I tak w K. S. w przedłożonym organowi oświadczeniu wskazał, że orzeczenie do pracodawcy złożył w dniu podpisania umowy o pracę. Po przeprowadzeniu postepowania odwoławczego do takich samych wniosków doszedł organ również w stosunku do M. N., która to również w oświadczeniu wskazała, że orzeczenie do pracodawcy złożyła w dniu podpisania umowy o pracę, tj. w dniu 31 sierpnia 2017 r. Jak już wskazano powyżej organ II instancji uznał wyjaśnienia Strony za wiarygodne i uznał, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności M. N. wpłynęło do pracodawcy w dniu podpisania umowy o pracę, w odpowiedni sposób korygując decyzję organu I instancji. Spór zatem dotyczy jedynie zwrotu środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego E. S. Co znalazło swój wyraz w stanowisku pełnomocnika Skarżącej, który na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019 r. wniósł o uchylenie decyzji właśnie w tej części. Organ uznał, iż skoro w toku postępowania Strona nie przedstawiła oświadczenia pracownika E. S. dotyczącego daty przekazania orzeczenia do pracodawcy, które mogłoby potwierdzać, że pracodawca w dniu zatrudnienia ww. pracownika był w posiadaniu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ww. pracownika, to istnieje konieczność zwrotu dofinasowania pobranego na E. S., gdyż ww. pracownik nie został zatrudniony w warunkach efektu zachęty, co oznacza, że pracodawca nie spełnił warunku ubiegania się o dofinasowanie do wynagrodzenia ww. pracownika. Należy jednakże zauważyć, iż choć w przypadku E. S. strona skarżąca nie przedstawiła oświadczenia pracownika podobnego w treści do oświadczeń M. N. i K. S., to jednak wniosła wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadka E. S. na okoliczność prawidłowego zgodnego z art. 2 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wliczenia ww. pracownika do stanu osób niepełnosprawnych, w tym daty powzięcia wiedzy przez pracodawcę o okoliczności, że osoba ta jest osobą niepełnosprawną. W ocenie Sądu, odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów z przesłuchania świadka E. S., z powołaniem się przez organy obu instancji na zgromadzone w sprawie dowody narusza w istotny sposób powołane wyżej przepisy postępowania administracyjnego, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie może bowiem odmawiać przeprowadzenia dowodu, powołując się na to, że na podstawie innych dowodów doszedł do przeciwnych wniosków. Stanowi to istotne naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnia obawy o prowadzenie postępowania, pod z góry przesądzone rozstrzygnięcie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa. Podkreślenia wymaga, iż organ prowadzący postępowanie, na podstawie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, postępowanie, w którym zapadła zaskarżona decyzja Prezes Zarządu PFRON oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, dotknięte są wadami wynikającymi z istotnego naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, odnoszących się do kwestii gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. Zarówno bowiem organ odwoławczy, jak i organ I instancji, nie dopełnili obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia. Nie można się bowiem zgodzić ze stanowiskiem Prezes Zarządu PFRON, że przedmiotem dowodów, o które przeprowadzenia wniosła strona, zostały stwierdzone inny mi dowodami. Podkreślić należy, iż sam organ pismem z dnia 19 lipca 2017 r. wezwał Stronę do przesłania oświadczenia o dacie wpływu orzeczenia o niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych do pracodawcy. W sytuacji kiedy Skarżąca nie przedstawiła żądanego oświadczenia E. S., a natomiast wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka E. S., to jak już stwierdzono powyżej ten wniosek Strony należało uwzględnić. Trzeba stwierdzić, że wyrażanie oceny dowodu "z góry", zanim zostanie on przeprowadzony i w ten sposób eliminowanie go z katalogu dowodów mających znaczenie dla sprawy, w ocenie Sądu jest niedopuszczalne. Nie tylko nie ma to bowiem nic wspólnego z zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z treści art. 7 k.p.a., ale niewątpliwie narusza również zasadę zaufania do organów administracji określoną w art. 8 k.p.a. Przypomnieć należy, że stosownie do dyspozycji art. 75 k.p.a., jako dowód może posłużyć wszystko co jest zgodne z prawem i może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Podkreślić także trzeba, że Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje dowodów "mocniejszych" oraz "słabszych", przyjmując zasadę równej mocy środków dowodowych (Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2014, s. 316) i nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, Warszawa 2009, s. 317). W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się jednolicie, że w sytuacji gdy wniosek dowodowy dotyczący istotnych okoliczności sprawy został złożony w toku postępowania podatkowego, organ podatkowy nie może żądania jego przeprowadzenia nie uwzględnić, skoro okoliczności, które miały być stwierdzone przez zgłoszone dowody, nie były stwierdzone za pomocą innych dowodów. Możliwość przeprowadzenia dowodu jest bowiem podstawową gwarancją procesową. Jeżeli zatem strona zgłasza dowód, to organ może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony. Jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na ważne dla niej okoliczności, stanowi uchybienie przepisom postępowania podatkowego, oznaczające wadliwość decyzji. Organy administracji obowiązane są do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy i nie mogą dowolnie selekcjonować dowodów, które są podstawą ustaleń faktycznych, co oznacza, że nie mogą odmawiać przesłuchania świadka zgłaszanego przez Skarżącą na okoliczności przez niego przytaczane, z tego np. powodu, że według organu okoliczności te są już wyjaśnione. Sąd za zasadne zatem uznał podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia art. 10 k.p.a. jak również art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. w powiązaniu z art. 75 § 1 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 78 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez bezzasadne wydanie przez organ postanowienia oddalającego wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadka E. S., zgodnie z wnioskiem strony. W ocenie Sądu, inaczej przedstawia się sytuacja w przedmiocie odmowy przesłuchania jako świadka E. L. W toku postępowania administracyjnego świadek ten kilkakrotnie składał wyjaśnienia w sprawie i przedstawiał swoje stanowisko odnośnie daty powzięcia wiedzy przez pracodawcę o okoliczności, że osoba ta jest osobą niepełnosprawną. Jak słusznie wskazał organ administracji w zaskarżonej decyzji początkowo E. L. poinformowała, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ww. pracownika zostało przedstawione pracodawcy w dniu 1 września 2017 r. Następnie w dniu 15 października 2018 r. (wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy) wpłynęło oświadczenie E. L. informujące, iż orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ww. pracownika zostało dostarczone do pracodawcy w dniu 31 sierpnia 2017 r. Organ ocenił oświadczenia składane przez E. L. i uznał jej wyjaśnień strony dotyczących daty wpływu orzeczenia E. S. za niewiarygodne, gdyż dopiero po wydaniu decyzji nakazującej zwrot dofinasowania E. L. postanowiła dokonać zmiany wcześniej przedstawionego stanowiska. Sąd przypomina, iż co prawda strona, zgodnie z art. 78 k.p.a., posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu. Jednakże uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania. Jak już wskazano, nie ma konieczności niejako ponownego odbierania wyjaśnień od E. L., gdyż pracownik ten swoje stanowisko i wiedzę na temat daty dostarczenia do pracodawcy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności E. S. już przedstawił przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy może w ponownym postępowaniu skonfrontować jedynie uzyskane już od E. L. oświadczenia z ewentualnymi zeznaniami E. S. I jeżeli z zeznań ww. pracownika niepełnosprawnego będzie wynikać konieczność przesłuchania E. L., to dopiero wtedy należy dokonać tej czynności dowodowej. Rozpatrując sprawę ponownie organ administracji będzie zobowiązany do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym uzasadnieniu, zapewniając jednocześnie Skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania. Powyższe naruszenia w zakresie braku przesłuchania świadka E. S. i bezzasadnym wydaniem postanowienia oddalającego wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadka E. S., zdaniem Sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; skoro bowiem na obecnym etapie ustalenia faktyczne są niepełne, to dopiero dokonanie dalszych niezbędnych ustaleń pozwoli na wyrażenie kompleksowej, właściwej oceny tak zgromadzonego materiału, która może być odmienna od przedstawionej w decyzjach organów administracji. Tym bardziej zaś wskazane przez Sąd naruszenia organu w zakresie oceny już zgromadzonych w sprawie dowodów, mogą przełożyć się na inny wynik sprawy niż ujęty w zaskarżonej decyzji, podobnie jak korzystna dla Skarżącej analiza oświadczeń M. N. i K. S. Z uwagi na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie, przedwczesnym jest odnoszenie się do podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, w tym do załączonego do skargi pisma Ministra Rodziny Pracy Biura Pełnomocnika Rządu Do Spraw Osób Niepełnosprawnych znak [...], z dnia [...] października 2017 r., które to pismo - w opinii strony skarżącej - formułuje zasadę otwartego katalogu dowodowego umożliwiającego weryfikację statusu osoby niepełnosprawnej. Z powyższych względów, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu w części dotyczącej środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego E. S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ II instancji zobowiązany jest naprawić wskazane uchybienia. Przede wszystkim organ powinien w sposób wyczerpujący ustalić stan faktyczny w sprawie, w szczególności poprzez przesłuchanie świadka E. S. wskazywanego przez Skarżącą.