V SA/Wa 318/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego; oddala skargę Po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 07.09.2009 r. złożonego przez T. R. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...].08.2009 r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...] z dnia [...].05.2007 r. o numerach od [...] do [...] i z dnia [...] r. o numerach od [...] do [...], obejmujących należności z tytułu nieuregulowanych składek na ubezpieczenie społeczne za okres 05 - 12.1999 r., składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 06 - 12.1999 r. oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 09 - 12.1999 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł m.in., że: Na podstawie art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie egzekucyjne umarza się: 1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9. na żądanie wierzyciela; 10. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach; Skarżąca we wniesionym zażaleniu powołała się na przesłankę z art. 59 § 1 pkt 2 w/w ustawy stwierdzając, że zobowiązanie dochodzone na drodze przedmiotowej egzekucji uległo przedawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia [...].05.2010 r. wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...] błędnie uznał, iż stanowisko wierzyciela - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w niniejszej sprawie było wiążące. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, iż art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje trybu, w którym organ mający wydać postanowienie na jego podstawie jest związany stanowiskiem wierzyciela. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Dyrektor Izby Skarbowej obowiązany był samodzielnie ustalić czy w przedmiotowej sprawie należności z tytułu nieregulowanych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za 1999 r. uległy przedawnieniu. Nie mógł poprzestać na uzyskaniu stanowiska wierzyciela, który wskazał, iż należności z tytułu składek nie uległy przedawnieniu. Błędne jest zatem zdaniem Sądu stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, iż stanowisko wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...] odmawiające umorzenia należności z tytułu nieuregulowanych składek jest wiążące i uniemożliwia organowi własną ocenę kwestii przedawnienia zobowiązania. Przepis art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który był podstawą zaskarżonego postanowienia nie przewiduje trybu wiążącego wierzyciela, które mogłoby być podstawą odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...], organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie dopuszczalności egzekucji oraz ocena, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez organ egzekucyjny następuje w pierwszym stadium postępowania egzekucyjnego – stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Natomiast w sytuacji, gdy organ egzekucyjny stwierdzi, że egzekucja jest dopuszczalna i tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi, nadaje mu klauzulę wykonalności i doręcza jego odpis zobowiązanemu. Po otrzymaniu odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanej przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z akt sprawy nie wynika, aby Zobowiązana wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Strona pismem z dnia [...].07.2009 r. wniosła do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. w związku z przedawnieniem obowiązku wskazanego w tytułach wykonawczych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...].07.2009 r. nr [...] zwrócił się do wierzyciela, tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...] o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku Strony z dnia [...].07.2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...] w piśmie z dnia [...].08.2009 r. nr [...] stwierdził, że na podstawie przepisów art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11 poz. 74 ze zm.), kwoty objęte w/w tytułami są należne. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...]w postanowieniu z dnia [...].08.2009 r. słusznie odmówił T. R. umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205 poz. 1585 z późn. zm.) należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia w którym stały się wymagalne z zastrzeżeniem ust. 5-5d. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] jeśli chodzi o kwestię przedawnienia zaległości składek ubezpieczenia wynikających z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, to niewątpliwie przepisy, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. na mocy art. 1 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 19 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 241, poz. 2074 ze zm.), określają w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, iż termin przedstawienia należności z tytułu składek został wydłużony do lat dziesięciu i mają zastosowanie do trwającego w momencie ich wejścia w życie zdarzenia w postaci niewykonania obowiązku uregulowania dochodzonych składek. Nie mają one natomiast zastosowania do zaległości składkowych, które uległy przedawnieniu zgodnie z poprzednio obowiązującymi zasadami. W przedmiotowej sprawie należności Skarżącej z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne nie uległy zatem przedawnieniu przed wejściem w życie nowelizacji art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W myśl przepisów art. 24 pkt 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Z akt zgromadzonych w sprawie wynika, iż organ egzekucyjny doręczył Zobowiązanej tytuły wykonawcze z dnia [...].05.2007 r. i z dnia [...].06.2007 r. za potwierdzeniem odbioru w dniu 22.10.2008 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] doręczenie tytułów wykonawczych w dniu 22.10.2008 r. mieści się w pojęciu "inna czynność zmierzająca do ściągnięcia należności, jeżeli o czynności tej został zawiadomiony dłużnik", choćby z tego powodu, że tytuły wykonawcze stanowią podstawę wszczęcia egzekucji administracyjnej w rozumieniu art. 26 § 5 ustawy o postanowieniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...].05.2007 r. i z dnia [...].06.2007 r. Odnosząc się do poruszanej w zażaleniu z dnia [...].09.2009 r. kwestii, iż podstawą wszczęcia egzekucji była decyzja nr [...] z [...].11.2007 r. wydana w terminie późniejszym od dokonania w dniu [...].10.2007 r. zajęcia wierzytelności wskazano, iż należności wynikające z tytułów wykonawczych, do których prowadzone było postępowanie egzekucyjne, wynikają ze złożonych przez Zobowiązaną deklaracji/zgłoszenia. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie nakładają na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż na etapie wpływu tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego badana dopuszczalność egzekucji obejmuje ustalenie, czy egzekucja jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Zatem uznać należy, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zasadnie odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła w całości T. R. wnosząc o : - jego uchylenie; - umorzenie postępowania egzekucyjnego; - zwolnienie z egzekucji prawa majątkowego stanowiących wierzytelność pieniężną objętą zawiadomieniem nr [...]; Ponadto wniosła o: - dołączenie do akt niniejszej sprawy załączonych kopii deklaracji ZUS P DRA za rok 1999; Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie prawa w zakresie ważności postępowania egzekucyjnego. Ponadto rażące naruszenie treści przepisu art. 59 par. 2 ustawy o egzekucji w administracji. W uzasadnieniu skargi podniosła, przede wszystkim okoliczność, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie zajęcia prawa majątkowego z dnia [...] października 2007 r. i samo to zajęcie jest prawnie nieważne i prowadzone bez podstawy prawnej jako, że: 1. Decyzja nr [...], będąca podstawą wszczęcia egzekucji, wydana została w dniu [...] listopada 2007 r. a więc dopiero w jeden miesiąc i dwa tygodnie po tym, jak zostało wydane postanowienie z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie zajęcia – co dowodzi, iż zajęcie to zostało dokonane bezprawnie; 2. Pismem z dna [...] lipca 2008 r. nr [...][...] Strona została poinformowana o tym, że w stosunku do niej nie jest prowadzona żadna egzekucja z decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. 3. Zobowiązania, dochodzone na drodze przedmiotowej egzekucji uległy przedawnieniu – co potwierdził wyrok Sądu Najwyższego, wydany w dniu 21 września 2004 w sprawie pod sygnaturą akt II UK 448/03; 4. Kwoty dochodzone przez Wierzyciela w przedmiotowej egzekucji są kwotami nieprawidłowymi i nie znajdującymi odzwierciedlenia w złożonych przez stronę deklaracjach; 5. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] nie wystąpił do banku obsługującego skarżącą o wydanie wyciągów bankowych z roku 1999 – celem udowodnienia spełnienia przez Stronę obowiązku zapłaty świadczeń dochodzonych w toku przedmiotowej egzekucji i tym samym dopuścił się rażącego naruszenia zasad postępowania dowodowego; 6. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] nie dołączył do akt niniejszej sprawy załączonych do zażalenia z marca 2009 r. kopii deklaracji ZUS P DRA za rok 1999 i nie uwzględnił ich przy wydaniu zaskarżonego postanowienia – i tym samym dopuścił się rażącego naruszenia zasad postępowania dowodowego, Ponadto skarżąca oświadczyła, że: - Nie jest zobowiązana do zachowania dokumentacji związanej ze zobowiązania mi wynikającymi z ubezpieczeń społecznych przez okres dłuższy niż lat 5 – w związku z tym nie zachowała się żadna dokumentacja płatnicza z tego okresu; - Bank nie jest zobowiązany wydać stronie historii rachunku bankowego za okres wcześniejszy niż ostatnich 5 lat; - Dyrektor Izby Skarbowej w [...] jest jedyną instytucją, która może wystąpić do Banku o wydanie tych danych w trybie przepisu art. 8, 9 i 10 ustawy – ordynacja podatkowa; Zdaniem skarżącej dowodem pośrednim na okoliczność, iż strona spełniła swoje obowiązki względem ZUS jest okoliczność, że terminowo sporządzała i wnosiła deklaracje w tym zakresie. Skarżąca przypomniała również, że : 1. W roku 1999 rozliczała się ze składek ZUS przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...]; 2. deklaracje za rok 1999 wnosiła do [...] Oddział ZUS w [...]; 3. w roku 1999 nie podlegała Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...]; W skardze podniesiono również, że pismem z dnia [...] stycznia 2000 r. strona została poinformowana o tym, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...] nie posiada danych o ubezpieczeniu strony za rok 1999, a zatem powstaje pytanie, na jakiej podstawie faktycznej Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...] dokonał ustalenia rzekomych zaległości ciążących na Stronie, skoro nie ma po temu żadnej dokumentacji. W ocenie skarżącej Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział [...] Inspektorat w [...] dokonał ustalenia rzekomych zaległości ciążących na Stronie bez żadnej podstawy prawnej. Tym samym znikają wątpliwości co do zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 59 § 2 ustawy o egzekucji w administracji, gdyż obowiązek rzekomo ciążący na stronie nie istnieje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuję: Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Istotą niniejszego postępowania jest odpowiedź na pytanie czy zgodna prawem była odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko skarżącej w przedmiocie zaległości z tytułu nieuregulowanych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za 1999 r. Odpowiedź na powyższe pytanie musi być jednak poprzedzona przypomnieniem, iż w przedmiotowej sprawie orzekały już nie tylko organy ale i tut. Sąd który wyrokiem z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 207/10 uchylił wydane po raz pierwszy postanowienie organu odwoławczego tj. Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Rozważania sądu poczynione w uzasadnieniu wyroku wydanego w w/w sprawie są istotne ze względu na treść przepisów art. 170 i 153 p.p.s.a. Pierwszy z nich stanowi, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Drugi z nich z kolei wskazuje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 207/10 wynika, iż tut. sąd przedstawił w sposób jasny i precyzyjny swoje stanowisko odnośnie tego jakich ustaleń winien dokonać w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy tj. Dyrektor Izby Skarbowej w [...]. Otóż winien on samodzielnie ustalić czy należności z tytułu nieuregulowanych przez skarżącą składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za 1999 r. uległy przedawnieniu czy też nie. Podkreślono jednocześnie, że Dyrektor Izby Skarbowej ponownie rozpatrując sprawę obowiązany będzie do odniesienia się do zarzutów skarżącej, zwłaszcza zaś do zarzutu przedawnienia. Analizując decyzję organu odwoławczego wydaną ponownie (z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] a zwłaszcza jej uzasadnienie stwierdzić należy, iż wytyczne sądu zawarte w uzasadnieniu w/w wyroku wykonane zostały w sposób należyty. Organ odniósł się bowiem do wszystkich zarzutów skargi a jego rozważania prawne dotyczące tychże zarzutów uznać należy za prawidłowe. Zauważyć należy w szczególności że sugestie skarżącej dotyczące obowiązku badania przez organ odwoławczy zasadności i wymagalności obowiązków objętych tytułami wykonawczymi z dnia [...] maja 2007 r. i z dnia [...] czerwca 2007 r. są bezzasadne z uwagi na treść art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej jednakże nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny nie może zatem wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, albowiem w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu. Oznacza to, że w sprawie niniejszej organ odwoławczy nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania które miałoby wykazać, iż skarżąca spełniła obowiązek zapłaty świadczeń których dotyczą wystawione tytuły wykonawcze. Nie może również prowadzić postępowania na okoliczność istnienia dowodów które zdaniem skarżącej potwierdzają powyższe. W tym stanie rzeczy omówienia wymagają rozważania organu dotyczące najistotniejszej kwestii a mianowicie kwestii przedawnienia. Zdaniem sądu także i one są w pełni przekonujące. Z materiałów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego wynika, że organ egzekucyjny doręczył skarżącej tytuły wykonawcze w dniu 22 października 2008 r. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zasadnie stwierdza, że doręczenie to mieściło się w pojęciu "innej czynności zmierzającej do ściągnięcia należności". Takie stanowisko znajduje akceptację w orzecznictwie sądowym w którym podnosi się że czynnością zmierzającą do ściągnięcia należności jest wystawienie tytułu wykonawczego przez właściwy organ (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1479/09 – lex Nr 583503). Judykatura w sposób jednoznaczny interpretuje również kwestię przedawnienia zaległości składek ubezpieczeniowych wynikających z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w kontekście jej nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241/2002 poz. 2074 ze zm.). Otóż należności składkowe obciążające skarżącą stały się wymagalne niewątpliwie przed dniem 1 stycznia 2003 r. i do tej daty nie uległy przedawnieniu w/g przepisów obowiązujących sprzed nowelizacji dokonanej w/w ustawą. Sporne tytuły wykonawcze noszą bowiem daty [...] maja 2007 r. i [...] czerwca 2007 r., dotyczą zaś nieuregulowanych należności za okres maj – grudzień 1999 r. i wrzesień – grudzień 1999 r. Przypomnieć należy również, że doręczenie tychże tytułów nastąpiło [...] października 2008 r. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że skoro w trakcie biegu terminu przedawnienia następuje jego wydłużenie przez ustawodawcę (z 5 do 10 lat) to należy stosować nowe przepisy tzn. nowy termin przedstawienia (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 651/08 – lex nr 478701). W kilku orzeczeniach tak Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego przesądzono poza tym wprost, że dziesięcioletni okres przedawnienia przewidziany w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241 poz. 2074) znajduje zastosowanie do należności z tytułu składek które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r. jeżeli do tego dnia nie uległy przedawnieniu w/g dotychczasowych przepisów (tak m.in. SN w wyroku z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt I UK 70/08 – lex Nr 529763, oraz w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt I Uk 204/08, oraz NSA w wyrokach: z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSU 466/08, oraz z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt II FSU 505/07). Postawą wyroku sądu jest art. 151 p.p.s.a.