V SA/Wa 3235/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi A.F. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Po rozpatrzeniu zażalenia uzupełnionego pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., wniesionego przez A.F., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną Dyrektora Izby Celnej w K., polegającą na zajęciu rachunku bankowego w [...] Banku [...] S.A. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnego postanowienia organ odwoławczy wskazał, m.in., że Dyrektor Izby Celnej w K. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku A.F. na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., obejmującego zaległą należność z tytułu podatku akcyzowego za [...]. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony Zobowiązanemu w dniu [...] lipca 2013 r., w trybie zastępczym zgodnie z art. 44 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem z dnia [...] października 2013 r., dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, iż nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz Zobowiązanego. Pismem z dnia [...] października 2013 r., ponowionym w dniu [...] listopada 2013 r., A.F. wniósł do Dyrektora Izby Celnej w K. skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu rachunku bankowego w [...] Banku [...] S.A. W treści skargi Zobowiązany wskazał, że ww. zajęcie rachunku bankowego dokonane zostało z naruszeniem przepisów art. 239b § 4 w zw. z art. 239a oraz art. 239d ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem decyzja stanowiąca podstawę prawną egzekwowanego obowiązku jest nieostateczna i nie podlega wykonaniu w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto Zobowiązany podniósł, iż nie otrzymał pisemnego wezwania do wykonania egzekwowanego obowiązku, co stanowi naruszenie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 239b § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Celnej w K. przekazał ww. skargę Strony Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zgodnie z właściwością. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. oddalił skargę Strony wskazując, iż zaskarżona czynność dokonana została zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Zobowiązany wniósł zażalenie. W treści wniesionego środka zaskarżenia podniósł, iż Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie wskazał przepisów prawa umożliwiających oddalenie skargi. W opinii Skarżącego organ nadzoru nie podjął czynności, do których zobowiązany jest na podstawie art. 77 k.p.a., bowiem nie zebrał kompletnego materiału dowodowego w sprawie pomijając, m. in., postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o wznowieniu postępowania dotyczącego decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...]. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, - umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na wznowienie postepowania dotyczącego decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...]. Uznając bezzasadność wniesionego zażalenia, organ odwoławczy podkreślił, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie wydane na podstawie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do powołanego przepisu, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W ramach tego środka zaskarżenia można jednak wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora. Oceniając prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, pod względem wykonawczym nie stwierdzono zatem naruszenia przepisów prawa. Organ odwoławczy przypomniał, że w toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, do którego upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zajęcia rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 ww. ustawy poprzez doręczenie do [...] Banku [...], zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej Zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego doręczono zarówno do banku, jak i do Zobowiązanego, co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. Do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem", który na dzień dokonania zaskarżonej czynności odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 37, poz. 1541 ze zm.). W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia rachunku bankowego Dyrektor Izby Celnej w K. naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z rachunku bankowego. Jednocześnie dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, iż nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz Zobowiązanego, zatem zastosowana czynność egzekucyjna okazała się nieskuteczna. Podkreślono jednocześnie, że organ nadzoru rozpoznając skargę na czynności egzekucyjne poddaje ocenie jedynie czynności o charakterze wykonawczym należące do zakresu przedmiotowego postępowania. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się bowiem, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze wykonawczym i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone przez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto, poprzez wniesienie skargi na czynności egzekucyjne można kwestionować skutecznie jedynie działania organów administracji podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego. Bezskuteczne natomiast, zdaniem organu odwoławczego, pozostaną próby wzruszania rozstrzygnięć będących podstawą postępowania egzekucyjnego, do czego zostały przewidziane inne tryby postępowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/WA 149/09). Zatem skarga na czynności egzekucyjne nie służy kwestionowaniu podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Wobec powyższego, zarzuty Strony dotyczące braku ostatecznej decyzji wymiarowej, stanowiącej podstawę prawną prowadzenia egzekucji, z uwagi na wznowienie postępowania podatkowego, nie mogą stanowić przedmiotu postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, wnoszonej w oparciu o art. 54 u.p.e.a. Skarga na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2014 r. wniósł A.F. podnosząc, iż zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie niezgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., albowiem organ nie zebrał całości materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W treści skargi jej autor odniósł się do okoliczności, które poprzedzały wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a które przemawiały jego zdaniem) za bezzasadnością podjętych wobec niego działań. Chodzi, w szczególności, o zawiadomienie o wszczęciu postępowania przez Urząd Celny (niezgodnie z art. 61 § 4 k.p.a.) oraz niedostarczenie do dnia [...] października 2014 r. tytułu wykonawczego obejmującego zaległą należność z tytułu podatku akcyzowego. Braki w powyższym zakresie skutkują tym, że skarżącego potraktowano jako obywatela gorszej kategorii pozbawiając go podstawowych praw obywatelskich, tym bardziej, że organ przedłożył decyzję, której adresatem była inna osoba, a nie skarżący. W związku z powyższym, skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z akt postępowania podatkowego oraz o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem czy bez zawiadomienia strony można prowadzić postępowanie w jej sprawie. Do skargi dołączono wydruki trzech wyroków mających – zdaniem skarżącego – znaczenie dla sprawy, a w późniejszym zakresie uzupełnienie skargi oraz dwa wnioski o odroczenie rozprawy z uwagi na brak zebrania i przesłania przez organ całości materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działań organów administracji publicznej, w tym postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Przechodząc do wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia wskazać należy, iż w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz.1954 ze zm. – dalej u.p.e.a.), które stanowią w art. 54 § 1 tej ustawy, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, którą wnosi się za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej (§ 3 i § 4). W myśl przepisu art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne orzeka organ nadzoru w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Jednocześnie § 6 tego przepisu wskazuje, że wniesienie skargi na czynności egzekucyjne nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, jednakże organ egzekucyjny lub organ nadzoru może w drodze postanowienia wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazać także należy, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż podstawowym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jest zarzut, którego podstawy wymienione są w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Należy podkreślić tym samym, że skarga na czynności egzekucyjne nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (np. patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.09.2010 r. sygn. akt II FSK 568/09, LEX 745753, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.07.2008 r. sygn. akt III SA/Wa 644/08, LEX 489600). Przedmiotem skargi składanej w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być zatem (oprócz przewlekłości postępowania) wyłącznie poszczególne czynności egzekucyjne o charakterze faktycznym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia takich czynności. Skarga na czynności egzekucyjne może być więc wnoszona na faktyczne czynności o charakterze wykonawczym podejmowane w celu zrealizowania środka egzekucyjnego. Przyjęcie takiego stanowiska powoduje, że skarga nie przysługuje na czynności procesowe polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, władczo rozstrzygających o prawach i obowiązkach uczestników postępowania egzekucyjnego, np. postanowienia. Skoro bowiem dana czynność objęta jest możliwością zaskarżenia jej w drodze innego środka zaskarżania, to nie ma podstaw do uznania, że służy na nią skarga w rozumieniu przepisu art. 54 u.p.e.a. Tym samym w skardze można podnosić takie okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Sąd badając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego winien przede wszystkim ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a. (np. patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.05.2010 r., sygn. akt III SA/Wa 420/10, LEX nr 674988). W rozumieniu wskazanych przepisów należy stwierdzić, że dokonanie czynności zajęcia wierzytelności wobec skarżącego, prawidłowość jej przeprowadzenia - rozpatrywane na podstawie regulacji zawartych w art. 80 u.p.e.a. i następnych – wskazują na działanie organów zgodnie ze wskazanymi przepisami u.p.e.a. Jak wynika bowiem z § 1 powołanego powyżej artykułu organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Z § 3 wynika zaś, iż jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym zastosował prawidłowo powołany wyżej środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. Wskazać tutaj należy, iż zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano poprzez przesłanie do dłużnika zajętej wierzytelności tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Dokonując natomiast oceny zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego, podtrzymać należy ocenę Ministra Finansów w zakresie braku innych uchybień formalnych zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Zakres danych zawartych w zawiadomieniu odpowiada w pełni wymogom określonym treścią przepisu art. 67 u.p.e.a. Druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w załączniku nr 14 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541 ze zm.) Zawiadomienie zawierało zatem wszystkie niezbędne elementy o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a. stanowiło podstawę zastosowania tego środka egzekucyjnego. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnej została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony Skarżącemu w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Brak jest zatem podstaw by skargę na czynność egzekucyjną uznać za zasadną. Doręczenie to miało charakter zastępczy i było dopuszczalne stosownie do art. 44 k.p.a. W związku z powyższym, Sąd nie znalazł podstaw pozwalających na zakwestionowanie tak zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia, które je poprzedzało, albowiem w sprawie niniejszej uzasadnione było przeprowadzenie przedmiotowej czynności egzekucyjnej. Sąd nie stwierdził przy tym w dokonanej czynności egzekucyjnej uchybień o charakterze formalnym. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, iż nie mogą być one powodem jej uwzględnienia, albowiem nie dotyczą przedmiotu niniejszej sprawy. Jak wskazano powyżej przewidziany w art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środek prawny, służyć może wyłącznie do oceny prawidłowości czynności egzekucyjnych, a nie czynności je poprzedzających (działań wierzyciela). Zastrzeżenia Skarżącego mieszczą się zatem formalnie w granicach zakreślonych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i mogły być podnoszone w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Reasumując zatem, podniesione w skardze zarzuty nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi, bowiem – co należy jeszcze raz podkreślić - skarga na czynności egzekucyjne nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. W związku z tym należy stwierdzić, iż organy wydając postanowienia w obu instancjach prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy i na jego podstawie wydały właściwe postanowienia. Nie naruszyły one przepisów prawa materialnego, ani procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu argumenty podane w skardze nie tylko mają charakter chaotyczny, ale i świadczą o niezrozumieniu istoty toczącego się postępowania. To samo dotyczy pisma z dnia [...] grudnia 2014 r. będącego uzupełnieniem skargi. Odnosząc się raz jeszcze do najistotniejszego w ocenie strony zarzutu, iż nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, wskazać należy, iż w myśl art. 26 § 5 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia Zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z akt postępowania wynika, iż odpis tytułu wykonawczego nr [...] został doręczony Zobowiązanemu w dniu [...] lipca 2013 r., w trybie zastępczym zgodnie z art. 44 k.p.a., natomiast zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego nr [...] skarżący odebrał w dniu [...] października 2013 r., zatem wówczas powziął informację o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Sąd podnosi również, że postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2014 r., nr [...], skierowane zostało do właściwego adresata, na adres wskazany przez Stronę w zażaleniu z dnia [...] grudnia 2013 r. i zostało odebrane przez skarżącego w dniu [...] października 2014 r. (wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Sąd stoi na stanowisku, iż nic nie wnoszą do sprawy załączone do skargi wyroki oraz ich uzasadnienia. Nie dotyczą one skarżącego ani też materii będącej przedmiotem oceny w sprawie niniejszej. Sąd nie znalazł również podstaw do odroczenia rozprawy, albowiem wniosek skarżącego zgłoszony w tej kwestii (dwukrotnie, pismami z [...] i [...] kwietnia 2015 r.) był bezzasadny, z jego uzasadnienia wynikało bowiem, iż skarżący kwestionuje merytoryczną zasadność obciążania go podatkiem akcyzowym, a w konsekwencji i wszczęte wobec niego postępowanie egzekucyjne. Za bezpodstawne uznano także wnioski o dopuszczenie dowodu z akt sprawy, w której zapadła decyzja o obciążeniu skarżącego podatkiem akcyzowym oraz o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Oba ww. wnioski nie miały bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Mając powyższe na względzie, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.