V SA/Wa 326/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant: referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji. 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz r.pr. J. C.o, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] (zwana dalej skarżącym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] znak: [...]zobowiązującą Stowarzyszenie "[...]" do zwrotu części dotacji w kwocie 7.337,59 zł wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 13 lipca 2009 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej zawarł ze Stowarzyszeniem "[...]", umowę nr [...] na kwotę 99.450,00 zł na realizację zadania w ramach Programu Operacyjnego Fundusz Inicjatyw Obywatelskich. Zgodnie z zawartą umową Stowarzyszenie zobowiązało się do wykonania zadania pn. "[...]" szczegółowo określonego w załączonej do umowy ofercie, natomiast Minister Pracy i Polityki Społecznej zobowiązał się do wypłaty dotacji. Kwota dotacji w wysokości 99.450,00 złotych wpłynęła na rachunek bankowy Stowarzyszenia dnia 31 lipca 2009 r. Stowarzyszenie zgodnie z postanowieniem ww. umowy tj. na podstawie § 2, § 6 oraz § 12 zobowiązało się do realizacji zadania stanowiącego przedmiot umowy w terminie, wykorzystania przekazanych środków finansowych zgodnie z celem na jaki je uzyskało i na warunkach określonych umową. Zleceniobiorca zobowiązał się także do przedłożenia sprawozdania końcowego z realizacji zadania w terminie 30 dni od dnia wykonania zadania. W dniu 21 czerwca 2011 r. Urząd Kontroli Skarbowej we [...] wystąpił z notą sygnalizacyjną (znak: [...]), która została sporządzona w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w Stowarzyszeniu z zakresu celowości i zgodności z prawem gospodarowania wybranymi środkami publicznymi w 2009 r.. Wykazała ona nieprawidłowości w zakresie realizacji umowy nr [...] (nr rej. [...]). Minister Pracy i Polityki Społecznej przeprowadził również czynności kontrolne w zakresie realizacji przedmiotowej umowy i stwierdził, iż: - w umowach nie zawarto żadnych ustaleń dot. pokrywania przez Stowarzyszenie wydatków dot. podróży osób, z którymi zawarto umowy o dzieło i nie określiło zasad związanych z pokrywaniem kosztów przejazdu. Brak odpowiednich postanowień w umowach o dzieło spowodował, że Stowarzyszenie dokonało wypłaty kosztów delegacji dla osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej w kwocie 5.041,09 zł nie mając do tego podstawy, - wystawiono i rozliczono delegacje dla innych osób niż prowadzących zajęcia modelowe w ramach realizacji zadania "[...]" w kwocie 289,93 zł; - zawarto dwie umowy z firmą [...] . W obu umowach zawarto postanowienie, że kwota wynagrodzenia nie obejmuje kosztów przejazdów, dojazdów, delegacji itp. W dokumentacji stwierdzono, że Stowarzyszenie wystawiło i rozliczyło pani V. S. w ramach projektu "[..]" delegacje w kwocie 2.006,57 zł. W związku z powyższymi ustaleniami organ uznał, że kwota dotacji w wysokości 7.337,59 zł została wykorzystana niezgodnie z warunkami, na jakich ją przyznano i zgodnie z art. 145 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm. - zwana dalej ufp) i podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji. Ponieważ skarżący nie dokonał zwrotu ww. kwoty w powyższym terminie w dniu 8 września 2011 r. wystawiono wezwanie do zapłaty nr [...]. Ponieważ skarżący nie wpłacił na rachunek organu zaległości podatkowej, wszczął on postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] znak: [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej zobowiązał Stowarzyszenie "[...]" do zwrotu części dotacji w kwocie 7.337,59 zł wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Stowarzyszenie złożyło do Ministra wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Minister Pracy i Polityki Społecznej po rozpoznaniu ww. wniosku, decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2012 r. Organ ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że część dotacji w kwocie 7.337,59 zł wykorzystana została przez Stowarzyszenie niezgodnie z przeznaczeniem. Wyjaśnił, że zaplanowanie w budżecie projektu określonej kwoty na pokrycie wydatków w danej kategorii, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie oznacza jeszcze, że automatycznie wszelkie wydatki poniesione przez beneficjenta w tym zakresie (w tej kategorii) są kwalifikowalne (mogą być pokrywane z dotacji). Podkreślił, iż każdy konkretny wydatek poniesiony w ramach danego projektu (umowy) aby mógł być pokryty ze środków z dotacji - w ramach danej pozycji budżetu projektu - musi być dokładnie określony, tzn. po pierwsze musi istnieć podstawa dla stwierdzenia, że wydatek był związany z realizacją projektu (uzasadniać np., że nie była to delegacja odbyta w innym celu niż realizacja projektu), po drugie poniesienie wydatku musi być szczegółowo udokumentowane, a po trzecie poniesienie wydatku musi nastąpić na takiej podstawie, która umożliwiałaby weryfikację prawidłowości poniesienia tego wydatku. Jeśli poniesienie przez beneficjenta dotacji określonego wydatku (np. z tytułu delegacji) nie wynika z żadnej umowy, to organ udzielający dotacji ani nie jest w stanie sprawdzić zasadności kosztów poniesionych przez beneficjenta na tę delegację, ani nie ma podstawy do przyjęcia, że koszt delegacji jest liczony odpowiednio zgodnie z przepisami o podróżach służbowych na obszarze kraju (obowiązujących na gruncie prawa pracy). W związku z powyższym organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że "brak zapisu umownego o zwrocie kosztów podróży ma tylko i wyłącznie charakter uchybienia natury formalnej''' i w związku z tym "w ogóle nie doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych". Organ podtrzymał również stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. dotyczące niezgodnego z umową rozliczenia delegacji wyjazdu D. B. w wysokości 289,93 zł. Organ podniósł, że skarżący, w trakcie postępowania prowadzonego w obu instancjach, nie przedstawił dokumentów potwierdzających przeprowadzenie zajęć modelowych i w związku z powyższym stwierdził, że kwota dotycząca transportu materiałów na te zajęcia została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem. Organ potwierdził swoje stanowisko dotyczące nieprawidłowo rozliczonej dotacji w zakresie wystawienia i rozliczenia delegacji V. S. w wysokości 2.006,57 zł. Organ wyjaśnił, że nie można rozliczać kosztów delegacji osoby będącej koordynatorem projektu zatrudnionej na podstawie umowy o dzieło, a która to prowadzi działalność gospodarczą. Podkreślił, iż przewidywanie dodatkowego finansowania dla koordynatora projektu ponad przewidziane wynagrodzenie jest niedopuszczalne w projekcie i stanowi wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Odnosząc się do zarzutu podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącego nieprawidłowego wyliczenia przez organ kontrolujący kwoty podlegającej zwrotowi, organ wyjaśnił, że wskazana przez skarżącego różnica w wyliczeniach w wysokości 558,29 zł. była spowodowana błędem zawartym w protokole kontroli z dnia 6 maja 2011 r., który został zweryfikowany w wyniku kontroli z dnia 13 czerwca 2011 r. Wskazał, że błąd polegał na omyłkowym pominięciu powyższej kwoty przez osobę sporządzającą protokół. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego W Warszawie złożyło Stowarzyszenie [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz odstąpienie od żądania zwrotu części dotacji, o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym uiszczenia opłaty od skargi. Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonej decyzji: 1. błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na uznaniu za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem wydatków poniesionych przez Stowarzyszenie tytułem: - kosztów dojazdów osób realizujących zadania wynikające z projektu; - kosztów transportu materiałów dydaktycznych; - kosztów podróży służbowych koordynatora projektu; 2. błędną ocenę dowodów oraz pominięcie przy ustaleniach stanu faktycznego sprawy, iż postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych odmówił wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przez stronę skarżącą - w związku z realizacją stanowiącego meritum sprawy zadania publicznego, uznając, iż do naruszenia dyscypliny finansów publicznych ze strony Stowarzyszenia nie doszło; 3. naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 145 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych poprzez uznanie, że Stowarzyszenie naruszyło dyscyplinę finansów publicznych, w szczególności poprzez wykorzystanie części dotacji w sposób niezgodny z przeznaczeniem; 4. naruszenie w toku postępowania zasady szybkości postępowania i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej mające wyraz w: 1) przewlekłości postępowania administracyjnego (w okresie od listopada 2011 do sierpnia 2012 nic się dzieje); 2) sporządzeniu decyzji organu II instancji przed upływem terminu wyznaczonego do zapoznania się przez stronę z zebranym materiałem dowodowym i bez zapoznania się z jej oświadczeniem (o czym świadczy fakt, iż nr pisma w sprawie możliwości wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania jest późniejszy (14) niż nr decyzji (13) a nadto, iż zaskarżona decyzja wydana została w dniu 25 października 2012 r., a Stowarzyszenie miało prawo wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego w terminie do 23 października 2012 r. i tego dnia przesłało oświadczenie w tej kwestii listem poleconym), 3) przeprowadzeniu postępowania i nakazaniu stronie zwrotu części dotacji po upływie ponad 2 lat od przyjęcia sprawozdania merytorycznego i finansowego w przedmiocie wykonania zadania publicznego, 4) nakazanie zwrotu części dotacji w sytuacji, kiedy rezultat wykonanego zadania publicznego oraz sposób jego rozliczenia nie został w żaden sposób zakwestionowany przez organ zlecający zadanie do realizacji. W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m. in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Należy wyjaśnić, ze zgodnie z art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (zwana dalej ufp) dotacjami są podlegające szczególnym zasadom rozliczania, wydatki budżetu państwa przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego ustawami. Nie ulega wątpliwości, że środki, w wysokości określonej w § 3 ust. 1 umowy, przekazane w ramach Programu Operacyjnego Fundusz Inicjatyw Obywatelskich przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Stowarzyszenia są dotacją w rozumieniu powołanej w decyzji ustawy o finansach publicznych. Na podstawie art. 145 ufp, dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem oraz dotacje pobrane w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji. W przypadku nie dokonania zwrotu w tym terminie, dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, zgodnie z art. 146 ust. 1 ufp, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu oraz termin, od którego nalicza się odsetki. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 tego przepisu stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem art. 57 tej ustawy. Wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem oznacza, nie tylko wykorzystanie jej na cel inny niż ten, który w świetle umowy miał być realizowany, ale też oznacza wykorzystanie dotacji lub jej części na warunkach niezgodnych z treścią zawartej umowy, co miało miejsce w tym konkretnym przypadku, a zatem kwota dotacji wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem podlega zwrotowi do budżetu państwa. W niniejszej sprawie miała miejsce taka sytuacja. Skarżące stowarzyszenie wykorzystało część dotacji w kwocie 7.337,59 zł niezgodnie z przeznaczeniem. Nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego zawartymi w skardze z dnia 29 listopada 2012 r., że koszty wyjazdów służbowych osób zaangażowanych w realizację projektu zostały przewidziane w kosztorysie i dlatego należy je uznać za koszty kwalifikowane jest niewystarczające. Wskazać należy każdy konkretny wydatek poniesiony w ramach danego projektu (umowy) aby mógł być pokryty ze środków z dotacji - w ramach danej pozycji budżetu projektu - musi być dokładnie określony, tzn. po pierwsze musi istnieć podstawa dla stwierdzenia, ze wydatek był związany z realizacją projektu (uzasadniać np., że nie była to delegacja odbyta w innym celu niż realizacja projektu), po drugie poniesienie wydatku musi być szczegółowo udokumentowane, a po trzecie poniesienie wydatku musi nastąpić na takiej podstawie, która umożliwiałaby weryfikację prawidłowości poniesienia tego wydatku. Wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu Cywilnego odnoszące się do umów o dzieło nie przewidują obok wynagrodzenia zasadniczego zwrotu kosztów podróży służbowych. Warunkiem wypłacenia należności z powyższego tytułu jest zawarcie w umowach dodatkowych postanowień w tym zakresie. W niniejszej sprawienie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu Pracy dotyczące podróży służbowych, ponieważ przepisy Kodeksu Cywilnego nie przewidują takiej możliwości - nie odsyłają do przepisów tej ustawy. Należy wyjaśnić również, że Dokument Zasady przyznawania i rozliczania dotacji w ramach Programu Operacyjnego Fundusz Inicjatyw Obywatelskich w 2009 roku nie przewidywał finansowania wydatków wynikających z umów ustnych. Z tego względu twierdzenie stowarzyszenia, że kwestie związane ze zwrotem kosztów dojazdów (noclegu), względnie dowozu niezbędnych materiałów dydaktycznych zostały określone w ,,umowach ustnych" . pomiędzy nim a ekspertami, nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo organ uznał, że uchwala Zarządu Stowarzyszenia z dnia [...] listopada 2009 r. dotycząca rozliczeń wyjazdów realizowanych w ramach projektów realizowanych przez Stowarzyszenie nie miała wpływu na wydane rozstrzygnięcie, ponieważ żadna umowa o dzieło z poszczególnymi wykonawcami nie zwierała postanowień odwołujących się do zasad określonych ww. uchwale. Za niedopuszczalne działanie skarżącego należy uznać zawieranie aneksów do przedmiotowych umów dzieło po terminie realizacji zadania i dotyczących umów, które już wygasły. Należy również zgodzić się z organem, że skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających przeprowadzenie zajęć modelowych w Zespole Szkól Ogólnokształcących nr [...] im. [...] w [...] w ramach projektu ,, [...]". Z tego względu wyjaśnienia skarżącego w zakresie rozliczenia delegacji wyjazdu D. B. w wysokości 289,93 zł dotyczące transportu materiałów na ww. zajęcia, nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do nieprawidłowo rozliczonej dotacji w zakresie wystawienia i rozliczenia delegacji V. S. w wysokości 2.006,57 zł wyjaśnić należy, że zawarcie umowy o dzieło z V. S., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...], wyłączyło możliwość rozliczania przez ww. odrębnej delegacji, jako koordynatora projektu. Podnieść należy, iż osobom prowadzącym działalność gospodarczą przysługuje prawo do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w wysokości diet przysługujących pracownikom. Wynagrodzenie wynikające z przedmiotowych umów powinno zawierać wszystkie koszty związane z realizacją projektu m. in. koszty delegacji. Skarżący błędnie podniósł w skardze, że ,,organ administracji państwowej nie kwestionuje, iż środki zostały rzeczywiście przeznaczone na pokrycie ww. kosztów" (tj. kosztów dojazdów i noclegów oraz kosztów transportu materiałów). Stwierdzić należy, że wskazane powyżej koszty skarżący pokrył z dotacji nie mając do tego podstawy, zrobił to niezgodnie z zawartymi umowami. Należy wskazać, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem oznacza m.in. wykorzystanie dotacji lub jej części na warunkach niezgodnych z treścią zawartej umowy dotacyjnej, która zobowiązała skarżącego do wykonania zadania w zakresie i na zasadach określonych w umowie (§ 1 umowy nr [...]), w tym prawidłowe i rzetelne dokumentowanie dokonywanych wydatków. Nie mając pełnej dokumentacji poniesienia tych wydatków organ nie był w stanie stwierdzić czy istotnie poniesione wydatki dotyczyły realizacji zadania objętego umową dotacyjną. Także fakt, że Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przez skarżącego nie miał wpływu na wydane rozstrzygniecie w niniejszej sprawie. Wyjaśnić należy, że jeżeli organ udzielający dotacji stwierdzi, że podmiot, któremu udzielono dotacji wykorzystał dotację (bądź jej część) w sposób niezgodny z przeznaczeniem, to na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych żąda zwrotu środków bez względu na to czy w danych okolicznościach określona osoba ponosi odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W tym zakresie przepisy prawa nie dają organowi, który udzielił dotacji żadnej swobody, co do podejmowanego rozstrzygnięcia. Przepisy ustawy o finansach publicznych dotyczące zwrotu dotacji mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Rzecznik odmówił wszczęcia postępowania, ponieważ do dnia złożenia zawiadomienia tj. do dnia 26 lipca 2011 r. "nie doszło do stwierdzenia przez udzielającego dotacji nieprawidłowości w jej wydatkowaniu". W swoim rozstrzygnięciu Rzecznik poniósł, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydane zostało, gdyż na dzień jego wydania organ administracji nie przeprowadził jeszcze postępowania administracyjnego, które potwierdziłoby obowiązek zwrotu środków. Wynikało to z faktu, iż Urząd Kontroli Skarbowej we [...] równolegle przesłał zawiadomienia o wyniku kontroli do Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych i do organu administracji. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady szybkości postępowania i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Należy zauważyć, że wydłużenie toczącego się postępowania spowodowane było obowiązkiem zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz jego rzetelną oceną. Organ powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania oraz o prawie do wypowiedzenia się na piśmie (pismo Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 października 2011 r. oraz ponownie pismo z dnia 1 8 października 2012 r.), następnie wydał postanowienie z dnia 27 lipca 2012 r. w przedmiocie przedłużenia postępowania do dnia 3 sierpnia 2012 r. oraz wydał decyzję w terminie wskazanym ww. postanowieniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciach organów administracji, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jednolity ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzekł na podstawie art. 250 ww. ustawy w związku z § 14 ust 2 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U z 2013 r. poz 490 tekst jednolity). ----------------------- 2